Skorzów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Skorzów
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat buski
Gmina Busko-Zdrój
Sołectwo Skorzów
Liczba ludności (2006) 258[1].
Strefa numeracyjna 41
Kod pocztowy 28-100[2]
Tablice rejestracyjne TBU
SIMC 0232680
Położenie na mapie gminy Busko-Zdrój
Mapa lokalizacyjna gminy Busko-Zdrój
Skorzów
Skorzów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Skorzów
Skorzów
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Skorzów
Skorzów
Położenie na mapie powiatu buskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu buskiego
Skorzów
Skorzów
Ziemia50°31′31,584″N 20°44′45,605″E/50,525440 20,746001

Skorzówwieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Busko-Zdrój[3]. Wieś w 2000 roku liczyła 258 mieszkańców[1].

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa miejscowości pochodzi od nazwy osobowej Skor, lub staropolskiej nazwy osobowej Skorosz, Skorusza[4]. Wcześniej wieś nosiła nazwę Schorzow[5], Skorzow[4], Skórzów, Skorzew[potrzebny przypis].

Integralne części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Skorzów[6][7]
SIMC Nazwa Rodzaj
0232696 Błonie część wsi
0232704 Zakupniki część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z XVI w.[8] W 1783 r. wieś wchodziła w skład Ordynacji Myszkowskich[5]. W 1813 r. po procesie z ordynatem Aleksandrem Wielopolskim, właścicielem dużej części ordynacji, między innymi klucza szanieckiego, w skład którego do 1812 r. wchodziła wieś Skorzów, został Jan Olrych Szaniecki[9]. W 1812 r. czyli tuż przed procesem wieś Skorzów i Słabkowice kupił Andrzej Bem, ojciec gen. Józefa Bema[10]. W 1927 r. we wsi mieszkało 90 osób w 14 domach[11].

W 1864 r. car Aleksander II Romanow wydał dekret o uwłaszczeniu włościan w Królestwie Polskim. Na mocy tego dekretu zniesiono pańszczyznę, a wieś Skorzów stała się własnością mieszkających w niej rolników. Dotychczasowemu właścicielowi wsi, czyli dziedzicowi pozostał jeszcze na własność folwark liczący 539 morgów ziemi według danych z 1880 r.[12] W XX w. właścicielem folwarku Skorzów była rodzina ziemiańska Kuleszów. W 1913 r. jako właściciele wymienieni są Mieczysław i Stanisław Kulesza[13].

W czasie II wojny światowej, 3 sierpnia 1944 r. pod Skorzowem oddziały Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich stoczyły bitwę z oddziałem armii niemieckiej. Oddziałem A.K. dowodził Jan Jop[14], a oddziałem B.Ch. Henryk Grabala[15]. Do kolejnej potyczki z okupantem doszło 6 sierpnia. Patrolem oddziału Batalionów Chłopskich, który z zasadzki zaatakował w okolicy Skorzowa silny patrol niemiecki dowodził Szczepan Koruba. W czasie walki zginęło kilku Niemców, w tym oficer[16].

 Osobny artykuł: Bitwa pod Skorzowem.

Folwark w Skorzowie należał do rodziny Kuleszów do 1953 r. bowiem jako mający obszar mniejszy niż 50 ha nie został objęty działaniem reformy rolnej w 1947 r. W 1953 r. władze uznały jednak że wchodzące w skład folwarku nieużytki można przekwalifikować na tereny rolne i przejęły dwór i folwark. Rodzina Kuleszów została przesiedlono na teren województwa krakowskiego. Folwarczna ziemia stała się bazą dla uruchomionej rolniczej spółdzielni produkcyjnej[17], działającej do 1997 r.[potrzebny przypis].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Robert Zwierzyniecki, Zarys historii wsi parafii Szaniec, Kraków 2017, s.27.
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  3. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-03-9].
  4. a b Danuta Kopertowska, Nazwy miejscowe województwa kieleckiego, Warszawa-Kraków 1984, s.200.
  5. a b Franciszek Czaykowski, Regestr Diecezjów Franciszka Czaykowskiego, czyli właściciele ziemscy w Koronie 1783-1784, Warszawa 2006, s. 255.
  6. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  7. GUS. Rejestr TERYT
  8. Eugeniusz Wiśniowski, Rozwój sieci parafialnej w prepozyturze wislickiej w średniowieczu, Warszawa 1965, s.151.
  9. Leszek Cmoch, Busko-Zdrój i okolice. Przewodnik Turystyczny, Kielce 1993, s.35.
  10. Gazeta Kielecka, 1931, nr 34.
  11. , Tabella miast, wsi, osad, Królestwa Polskiego z wyrażeniem ich położenia i ludności, alfabetycznie ułożona w Biurze Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Policji, Warszawa 1827, T.2, s.176.
  12. Filip Sulimierski, Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880.
  13. A.Laskowski, Rocznik Wsi Polskiej 1913. Adresy obywateli ziemskich Królestwa Polskiego, Litwy i Rusi., Warszawa 1913.s.19
  14. Leopold Wojnakowski, Z dala od Wykusu, Kielce 1988, s.121.
  15. Franciszek Faliszewski, Kartki z przeszłości ruchu ludowego w byłym powiecie stopnickim, Warszawa 1965, s.132.
  16. Janusz Gmitruk Piotr Matusak Jan Nowak, Kalendarium działalności bojowej Batalionów Chłopskich 1940-1945, Warszawa 1983, s.547.
  17. Marciniec 2002 ↓, s. 199.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leopold Wojnakowski – Z dala od Wykusu. Kielce 1988.
  • Leszek Marciniec: Sołectwa gminy Busko-Zdrój. 2002.
  • Robert Zwierzyniecki: Zarys historii wsi parafii Szaniec. Kraków: 2017.

http://www.busko-zdroj.com/miasto/miasto_gmina.html