Żerniki Górne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Żerniki Górne
Widok na wieś od strony południowej z zaznaczoną lokalizacją kurhanu
Widok na wieś od strony południowej
z zaznaczoną lokalizacją kurhanu
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat buski
Gmina Busko-Zdrój
Strefa numeracyjna 41
Kod pocztowy 28-100[1]
Tablice rejestracyjne TBU
SIMC 0233260
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Żerniki Górne
Żerniki Górne
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Żerniki Górne
Żerniki Górne
Ziemia50°27′56″N 20°47′50″E/50,465556 20,797222
Starożytny kurhan na wzgórzu nad wsią

Żerniki Górnewieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Busko-Zdrój[2].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

W drugiej połowie XVI w. ośrodek działalności braci polskich[3].

Przez wieś przechodzi szlak turystyczny zielony zielony szlak turystyczny z Wiślicy do Grochowisk.

Integralne części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Żerniki Górne[4][5]
części wsi Chrusty, Czesławice, Grabie Dolne, Kolonia, Koło Szosy, Marianów, Podlesie, Podpaganka, Radejówka, Zakupniki, Zamogilec, Żerniki Górne-Kolonia, Żerniki-Grabie, Żerniki-Grójec

Badania archeologiczne[edytuj | edytuj kod]

Na terenie wsi znajduje się starożytny kurhan wzniesiony w starszym okresie brązu przez ludność kultury trzcinieckiej, przez mieszkańców nazwany Mogiłką (lokalizacja: 50°27′58.0932″N, 20°47′33.7164″E). Jest on usytuowany na lokalnej kulminacji wzgórza znajdującego się na krawędzi lessowego płaskowyżu, który w tym miejscu opada stromo na południe, ku dolince otoczonej innymi wzniesieniami. Prowadzone tu w latach 1965–1968 badania archeologiczne przez Andrzeja Kempistego ukazały też trzy wcześniejsze fazy użytkowania tego miejsca:

  • groby w prostokątnych jamach kultury mierzanowickiej i groby niszowe z młodszej fazy kultury ceramiki sznurowej z neolitu (4500–1700 p.n.e.)
  • groby z pucharami doniczkowymi starszej fazy kultury ceramiki sznurowej z początków epoki metali (1700–500 p.n.e.).

Jest to największe z poznanych dotąd cmentarzysko (64 groby) ludności grupy krakowsko-sandomierskiej (GKS) i kultury ceramiki sznurowej (KCSz)[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-04-16].
  3. Leszek Marciniec: Szlak ariański na terenie powiatu buskiego. Towarzystwo Miłośników Buska-Zdroju. [dostęp 2015-06-18].
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. GUS. Rejestr TERYT
  6. Jacek Wierzbicki: Charakterystyka pozycji kulturowo-chronologicznej cmentarzysk neolitycznych w Osłonkach, Złotej i Żernikach Górnych. [dostęp 2011-05-18].