Żerniki Górne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

50°27′56″N, 20°47′50″E

- błąd

39 m

WD

50°31'N, 20°45'E

- błąd

19662 m

Odległość

247 m

Żerniki Górne
wieś
Ilustracja
Widok na wieś od strony południowej
z zaznaczoną lokalizacją kurhanu
Państwo

 Polska

Województwo

 świętokrzyskie

Powiat

buski

Gmina

Busko-Zdrój

Liczba ludności (2011)

293[1][2]

Strefa numeracyjna

41

Kod pocztowy

28-100[3]

Tablice rejestracyjne

TBU

SIMC

0233260[4]

Położenie na mapie gminy Busko-Zdrój
Mapa konturowa gminy Busko-Zdrój, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Żerniki Górne”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Żerniki Górne”
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa konturowa województwa świętokrzyskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Żerniki Górne”
Położenie na mapie powiatu buskiego
Mapa konturowa powiatu buskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Żerniki Górne”
Ziemia50°27′56″N 20°47′50″E/50,465556 20,797222
Starożytny kurhan na wzgórzu nad wsią

Żerniki Górnewieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Busko-Zdrój[5][4].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

W drugiej połowie XVI w. ośrodek działalności braci polskich[6].

Przez wieś przechodzi szlak turystyczny zielony zielony szlak turystyczny z Wiślicy do Grochowisk.

Integralne części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Żerniki Górne[5][4]
części wsi Chrusty, Czesławice, Grabie Dolne, Kolonia, Koło Szosy, Marianów, Podlesie, Podpaganka, Radejówka, Zakupniki, Zamogilec, Żerniki Górne-Kolonia, Żerniki-Grabie, Żerniki-Grójec

Badania archeologiczne[edytuj | edytuj kod]

Na terenie wsi znajduje się starożytny kurhan wzniesiony w starszym okresie brązu przez ludność kultury trzcinieckiej, przez mieszkańców nazwany Mogiłką (lokalizacja: 50°27′58.0932″N, 20°47′33.7164″E). Jest on usytuowany na lokalnej kulminacji wzgórza znajdującego się na krawędzi lessowego płaskowyżu, który w tym miejscu opada stromo na południe, ku dolince otoczonej innymi wzniesieniami. Prowadzone tu w latach 1965–1968 badania archeologiczne przez Andrzeja Kempistego ukazały też trzy wcześniejsze fazy użytkowania tego miejsca:

  • groby w prostokątnych jamach kultury mierzanowickiej i groby niszowe z młodszej fazy kultury ceramiki sznurowej z neolitu (4500–1700 p.n.e.)
  • groby z pucharami doniczkowymi starszej fazy kultury ceramiki sznurowej z początków epoki metali (1700–500 p.n.e.).

Jest to największe z poznanych dotąd cmentarzysko (64 groby) ludności grupy krakowsko-sandomierskiej (GKS) i kultury ceramiki sznurowej (KCSz)[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieś Żerniki Górne w liczbach, Polska w liczbach [dostęp 2021-10-10] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r..
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1622 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  4. a b c GUS. Rejestr TERYT
  5. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  6. Leszek Marciniec: Szlak ariański na terenie powiatu buskiego. Towarzystwo Miłośników Buska-Zdroju. [dostęp 2015-06-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-18)].
  7. Jacek Wierzbicki: Charakterystyka pozycji kulturowo-chronologicznej cmentarzysk neolitycznych w Osłonkach, Złotej i Żernikach Górnych. [dostęp 2011-05-18].