Air Berlin

Air Berlin
Air Berlin PLC & Co. Luftverkehrs KG
	Historia
Data założenia	1978
Rozpoczęcie działalności	kwiecień 1979
Zaprzestanie działalności	październik 2017
	Lokalizacja
Państwo	Niemcy
Baza	Berlin-Tegel
Węzeł	Düsseldorf; Norymberga ; Palma de Mallorca
Główne porty lotnicze	Kolonia/Bonn; Monachium; Hamburg; Zurych-Kloten
	Kooperacja
Program lojalnościowy	topbonus
Sojusz	Oneworld
Powiązania	Belair; Deutsche BA; IZair; Niki
	Flota
Liczba samolotów	0
Liczba tras	0
	Przedsiębiorstwo
Siedziba	Berlin
Slogan	your airline
	Strona internetowa

Air Berlin – nieistniejąca niemiecka linia lotnicza z siedzibą w Berlinie. Do 27 października 2017 była drugą co do wielkości linią lotniczą w Niemczech. Sieć linii obejmowała 163 kierunki w 39 krajach, 21 kierunków to lotniska w Niemczech.

Od sezonu zimowego 2008/2009 linia Air Berlin kooperowała z rosyjską linią S7 Airlines oraz z chińską Hainan Airlines na trasach do Moskwy i do Pekinu. Od 20 marca 2012 była członkiem sojuszu oneworld. Linia oferowała loty o wspólnych numerach – code share – z członkami sojuszu oneworld: American Airlines, British Airways, Finnair, Iberią i S7.

Historia

1978 – Kim Lundgren założył Air Berlin Inc. w Oregonie, USA,
28 kwietnia 1979 – pierwszy lot z lotniska Berlin-Tegel do Palma de Mallorca,
1992 – Air Berlin startowała z lotnisk w Monachium, Norymberdze, Frankfurcie nad Menem i Münster/Osnabrück,
1996 – jako jedna z pierwszych linii lotniczych wprowadziła TCAS, system ostrzegający i ochraniający przed kolizjami,
2001 – jako pierwsza linia lotnicza wyposażyła swoje samoloty typu Boeing 737-800 w winglety,
2001 – w listopadzie, gdy przedsiębiorstwo odbierało samoloty typu Boeing 737-800, jeden z samolotów o numerze rejestracyjnym D-ABBC ustanowił rekord, lecąc bez międzylądowania z lotniska Seattle (BFI) do lotniska Berlin (TXL). Lot trwał 9 godzin i 10 minut a odległość wynosiła 8345 kilometrów,
2003 – 31 grudnia Air Berlin została ogłoszona drugą co do wielkości linią lotniczą w Niemczech,
2004 – Air Berlin przejęła 24% udziałów w austriackiej linii lotniczej Niki należącej do Niki Laudy.
2006 – Air Berlin przejęła całkowicie niemiecką linię DBA^[1].
2007 – Air Berlin przejęła całkowicie linię LTU z Düsseldorfu, a także 49% udziałów w szwajcarskiej Belair. Powstała szkoła latania. Także w 2007 otwarto nowy Terminal C dla Air Berlin na lotnisku Berlin-Tegel,
2008 – wymiana samolotów Fokker 100 na nowoczesne Bombardier DHC-8 Q400. Jako jedyna linia w Europie wyposażyła swoje samoloty w GBAS (Ground Based Argumentation System) – system nawigacyjny umożliwiający dokładniejsze i bezpieczniejsze lądowanie. Przedsiębiorstwo wstępiło w spółki joint venture z liniami S7 Airlines i Hainan Airlines,
2009 – samoloty typu Boeing 737-700NG (i latająca nimi załoga) linii Air Berlin, jako pierwszej w Europie, zostają dopuszczone do kategorii IIIb w systemie ILS. Air Berlin wprowadza również, jako pierwsza linia w Europie, system bezpieczeństwa lotu SafeRoute.
2010 – podpisano deklarację przystąpienia do sojuszu lotniczego oneworld;
2012 – zakończono procedurę przystąpienia do oneworld;

Upadłość

Przedsiębiorstwo od dłuższego czasu borykało się z problemami finansowymi. W 2012 przewoźnik zanotował ostatni raz dodatni wynik finansowy. Od tego roku linia zaczęła przynosić tylko straty, które w 2016 wyniosły 780 mln euro. Niemiecki rząd podjął decyzję o dofinansowaniu linii sumą 150 mln euro, co pozwoliło na utrzymanie połączeń w ramach obowiązującej siatki, ale nie uchroniło przewoźnika przed upadkiem^[2].

15 sierpnia 2017 linia lotnicza rozpoczęła procedurę upadłościową i wystąpiła o ochronę przed wierzycielami z powodu niewypłacalności. Stało się to po ogłoszeniu przez Etihad Airways, udziałowca Air Berlin posiadającego 29,2% jego akcji, decyzji o wstrzymaniu wsparcia finansowego dla niemieckiego przewoźnika. Sytuacji nie poprawił rozpoczęty 12 września 2017 strajk pilotów, który zmusił przewoźnika do odwołania 100 lotów z 750 planowanych na ten dzień. 15 października 2017 przedsiębiorstwo zakończyło loty na trasach międzykontynentalnych. Ostatni lot samolotu w barwach Air Berlin odbył się 27 października 2017, a dzień później, 28 października linia oficjalnie zakończyła działalność^[2].

81 maszyn Air Berlin przejęła Lufthansa. Dodatkowo zatrudnienie u największego niemieckiego przewoźnika znalazło 3000 osób personelu Air Berlin. Wcześniej, Lufthansa przejęła 20 samolotów leasingowanych przez Eurowings od Air Berlin. Należąca do przewoźnika spółka serwisowa Air Berlin Technik została przejęta przez Zeitfracht, do której przeszło również 300 z 850 pracowników przedsiębiorstwa^[2].

Grupa Air Berlin

linia lotnicza LTU z Düsseldorfu (w 100%),
szwajcarska linia Belair (w 49%),
austriacka linia lotnicza Niki (w 49,9%).

Wskaźniki ekonomiczne

	2006	2007	2008	2009	2010	2011	2012	2013	2014	2015	2016
Obroty [mln €]	1575	2537	3401	3240	3850	4227	4312	4147	4160	4081	3785
Zysk [mln €]	40,1	21,0	-75,0	-9,5	-106,3	-420,4	6,8	-315,5	-376,7	-446,6	-781,9
Liczba pracowników	4108	8360	8311	8278	8900	9113	9284	8905	8440	8869	8869
Liczba pasażerów [mln]	19,7	27,9	28,6	27,9	33,6	35,3	33,3	31,5	31,7	30,2	28,9
Obłożenie miejsc siedzących	75,3%	77,2	78,4	77,3	76,8	78,2	79,8	84,9	83,5	84,2	84,3
Samoloty na koniec roku	117	124	125	152	169	170	155	140	149	153	144
Źródło:	^[3]	^[4]	^[5]	^[6]	^[7]	^[8]	^[9]	^[10]	^[11]	^[12]	^[13]

Codesharing

Flota

Według stanu na 2017, w ostatnim roku prowadzenia działalności operacyjnej flota Air Berlin składała się z 152 samolotów^[14]:

Samolot		Uwagi
Model	Aktywne	Uwagi
Airbus A319-100	11	Całość realizowała loty dla Eurowings
Airbus A320-200	69
Airbus A321-200	21	13 realizowało loty dla Niki
Airbus A330-200	17
Boeing 737-700	5	Całość realizowała loty dla Niki
Boeing 737-800	9	Całość realizowała loty dla Niki
DHC-8-400	20	Całość realizowała loty dla Eurowings
Łącznie	152

Przypisy

↑ L. Könemann, A. Fecker: The Complete Book Of Flight. Facts, Figures and The Story of Airports, Airlines and Aircraft, Parragon 2010, s. 181, ISBN 978-1-4454-0442-4.
↑ ^a ^b ^c Michał Gajzler, Upadek linii Air Berlin oraz Monarch Airlines, „Lotnictwo”, nr 12 (2017), s. 61–63, ISSN 1732-5323
↑ airberlin IR – 2006 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-16] [zarchiwizowane z adresu 2013-03-15] (ang.).
↑ airberlin IR – 2007 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-16] [zarchiwizowane z adresu 2013-04-26] (ang.).
↑ airberlin IR – 2008 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-16] [zarchiwizowane z adresu 2013-03-15] (ang.).
↑ airberlin IR – 2009 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-16] [zarchiwizowane z adresu 2013-03-15] (ang.).
↑ airberlin IR – 2010 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-16] [zarchiwizowane z adresu 2013-03-15] (ang.).
↑ airberlin IR – 2011 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-16] [zarchiwizowane z adresu 2013-03-15] (ang.).
↑ airberlin IR – 2012 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-16] [zarchiwizowane z adresu 2013-03-14] (ang.).
↑ Wayback Machine [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-16] [zarchiwizowane z adresu 2014-05-21] .
↑ airberlin IR – 2014 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-17] [zarchiwizowane z adresu 2015-04-26] (ang.).
↑ airberlin IR – Publication of the Annual Report 2015 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-17] [zarchiwizowane z adresu 2016-07-01] (ang.).
↑ airberlin IR – airberlin: Overall stable load factor development in 2016 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-17] [zarchiwizowane z adresu 2017-04-24] (ang.).
↑ Air Berlin Fleet Details and History [online], Planespotters.net, 16 października 2025 [dostęp 2025-10-16] (ang.).

Linki zewnętrzne

Strona internetowa linii lotniczych Air Berlin

[1] L. Könemann, A. Fecker: The Complete Book Of Flight. Facts, Figures and The Story of Airports, Airlines and Aircraft, Parragon 2010, s. 181, ISBN 978-1-4454-0442-4.

[Gajzler-2] Michał Gajzler, Upadek linii Air Berlin oraz Monarch Airlines, „Lotnictwo”, nr 12 (2017), s. 61–63, ISSN 1732-5323

[3] airberlin IR – 2006 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-16] [zarchiwizowane z adresu 2013-03-15] (ang.).

[4] airberlin IR – 2007 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-16] [zarchiwizowane z adresu 2013-04-26] (ang.).

[5] airberlin IR – 2008 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-16] [zarchiwizowane z adresu 2013-03-15] (ang.).

[6] airberlin IR – 2009 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-16] [zarchiwizowane z adresu 2013-03-15] (ang.).

[7] airberlin IR – 2010 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-16] [zarchiwizowane z adresu 2013-03-15] (ang.).

[8] airberlin IR – 2011 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-16] [zarchiwizowane z adresu 2013-03-15] (ang.).

[9] airberlin IR – 2012 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-16] [zarchiwizowane z adresu 2013-03-14] (ang.).

[10] Wayback Machine [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-16] [zarchiwizowane z adresu 2014-05-21] .

[11] airberlin IR – 2014 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-17] [zarchiwizowane z adresu 2015-04-26] (ang.).

[12] airberlin IR – Publication of the Annual Report 2015 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-17] [zarchiwizowane z adresu 2016-07-01] (ang.).

[13] airberlin IR – airberlin: Overall stable load factor development in 2016 [online], ir.airberlin.com [dostęp 2025-10-17] [zarchiwizowane z adresu 2017-04-24] (ang.).

[14] Air Berlin Fleet Details and History [online], Planespotters.net, 16 października 2025 [dostęp 2025-10-16] (ang.).

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]