Alone in the Dark (gra komputerowa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alone in the Dark
Producent Infogrames
Wydawca Interplay
Reżyser Frédérick Raynal
Scenarzysta Hubert Chardot
Kompozytor Philippe Vachey
Data wydania 14 listopada 1992
Gatunek survival horror
Tryby gry gra jednoosobowa
Kategorie wiekowe ESRB: Teen
Wymagania sprzętowe
Platforma MS-DOS, Mac OS, 3DO Interactive Multiplayer, RISC OS, FM Towns
Wymagania

procesor IBM PC AT 386, 2 MB RAM, karta graficzna VGA, karta dźwiękowa

Kontrolery klawiatura, mysz, gamepad
Kontynuacja Alone in the Dark 2 (1994)

Alone in the Darkgra komputerowa typu survival horror stworzona przez Infogrames (teraz Atari) w 1992 r. Jest to pierwsza gra z widokiem z trzeciej osoby wykorzystująca grafikę trójwymiarową; wytworzyła standardy gatunku survival horror, które w latach późniejszych zostały rozwinięte w takich grach jak Resident Evil czy Silent Hill. Kamery w grze były statyczne. Gdy bohater wychodził spoza kadru zmieniało się także ujęcie.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Jeremy Hartwood, właściciel Derceto, legendarnej posiadłości w Luizjanie, popełnił samobójstwo. Jego śmierć wydała się nieprawdopodobna, jednak nie zaskoczyła nikogo, ponieważ posiadłość uważana była za nawiedzoną przez złe moce. O samobójstwie szybko zapominają okoliczni mieszkańcy. Zadaniem gracza jako prywatnego detektywa jest zbadanie okoliczności śmierci Hartwooda. Zaraz po wejściu do posiadłości okazuje się, że dom jest nawiedzony i roi się w nim od potworów. Gracz musi wyjaśnić, co było przyczyną śmierci Hartwooda, a także opuścić posiadłość żywy.

Rozgrywka[edytuj | edytuj kod]

Gracz ma możliwość wyboru bohatera – kobietę (Emily Hartwood) lub mężczyznę (Edward Carnby) – po czym zostaje uwięziony w nawiedzonym domu. Gra rozpoczyna się na poddaszu, w miejscu, gdzie powiesił się Hartwood. Gracz może się poruszać po całej posiadłości, znajdując po drodze różne bronie (nóż kuchenny, rewolwer, strzelba, szabla, miecz itp.) i walczy z siłami zła (przede wszystkim klasycznymi żywymi trupami).

Walka z potworami stanowi tylko część gry, większość przeciwników można bowiem pokonać poprzez rozwiązanie różnych zagadek logicznych (w praktyce większości potworów nie można inaczej pokonać).

Historię posiadłości gracz poznaje z napotykanych w trakcie rozgrywki notatek i książek. W bibliotece można znaleźć takie książki jak Necronomicon czy De Vermis Mysteriis zaczerpnięte z prozy Lovecrafta Wielcy Przedwieczni.

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

W 1989 roku Frédérick Raynal, programista nowo przyjęty do wytwórni Infogrames, otrzymał zadanie przeniesienia na komputery osobiste trójwymiarowej gry na Atari ST, Alpha Waves, autorstwa Christophe'a de Dinechina[1]. Nauczony doświadczeniem wynikającym z pracy nad portem programistycznym, w styczniu 1991 roku Raynal zgłosił szefostwu Infogrames zamiar stworzenia podobnej gry trójwymiarowej, tym razem osadzonej w realiach horroru[2]. Na potrzeby swojego projektu zaprogramował aplikację umożliwiającą tworzenie trójwymiarowych wielokątów, nazwaną przezeń 3Desk. Aplikacja pozwalała modelowanie, teksturowanie i animowanie w czasie rzeczywistym obiektów trójwymiarowych[3]. Do programisty dołączył niebawem odpowiedzialny za animację oraz grafikę trójwymiarową Didier Chanfray, który zaczął swoją pracę od renderowania szkiców koncepcyjnych i dopracowywania ich za pomocą programu Deluxe Paint[3]. Aby uprościć proces tworzenia grafiki, Chanfray użył programu wykrywającego kolizję obiektów ze scenografią, która miała być dwuwymiarowa[3].

Projektowaniem dwuwymiarowych wnętrz symulujących przestrzeń zajęła się Yaël Barroz, która niebawem została żoną Raynala[4]. Łącząc trójwymiarowe obiekty z dwuwymiarową scenografią, ekipa pracująca nad Alone in the Dark zdecydowała się zasymulować zmienne punkty widzenia kamery. Było to konieczne ze względu na poczynione oszczędności (niemożliwe było jeszcze wtedy osadzenie kamery za plecami bohatera), a jednocześnie to rozwiązanie umożliwiało budowanie dramaturgii rodem z horrorów. Aby uspokoić nieprzekonanego do projektu prezesa Infogrames Bruno Bonnella, twórcy gry dostarczyli mu wersję demonstracyjną. Ostatecznie Bonnell zdecydował się kontynuować prace nad Alone in the Dark, a do zespołu dołączył odpowiedzialny za pomoc przy programowaniu gry stażysta Franck De Girolami[5]. Jednak Bonnell po kilku miesięcach powolnych prac zastrzegł, że życzyłby sobie adaptacji prozy H. P. Lovecrafta, którego dzieła zyskiwały coraz większą popularność[6]. Zadanie napisania scenariusza zlecił specjaliście od prozy Lovecrafta, Hubertowi Chardotowi, którego polecił inny scenarzysta gry, Franck Manzetti[6]. Początkowo nawet spółka Chaosium planowała udzielenie twórcom licencji na stworzenie komputerowej adaptacji swojej gry fabularnej L'Appel de Cthulhu (na podstawie Zewu Cthulhu), jednak szybko zarząd Chaosium zorientował się, że projekt Infogrames nie ma wiele wspólnego pod względem mechaniki z ich własną grą[6].

Na początku roku 1992 produkcja Alone in the Dark ruszyła. Raynal został przekonany przez resztę ekipy, że najlepiej byłoby dodać – obok detektywa Edwarda Carnby'ego – drugą postać grywalną, Emily Hartwood, aby zachęcić do gry także żeńską część społeczności graczy[7]. Planowano nawet modyfikację mechaniki tak, aby zbilansowanie akcji oraz logicznych zagadek zależało od doboru wybranej postaci, jednak Raynal zorientował się, że nie będzie czasu na wprowadzenie tych fundamentalnych zmian[7]. Prace bowiem przyśpieszyły, żeby grę można było pokazać na targach Electronic Computer Trade Show[8]. We wrześniu 1992 roku istotnie gra pojawiła się na targach, a Infogrames zadbało o jej wystawną prezentację. Pewne elementy (np. twarze głównych postaci) zostały jednak dodane w ostatniej chwili[9]. Gra trafiła do dystrybucji pod koniec 1992 roku[9].

Seria[edytuj | edytuj kod]

Po ogromnym sukcesie pierwszej części powstało kilka kontynuacji:

Film[edytuj | edytuj kod]

W 2005 roku wyprodukowany został film Alone in the Dark: Wyspa cienia, luźno bazujący na czwartej części gry. Wyreżyserował go Uwe Boll. Film kosztował dwadzieścia milionów dolarów, jednak owa kwota nie zwróciła się, a co gorsza film spotkał się z ostrą i bezlitosną krytyką ze strony wielu zawodowych krytyków. W portalu IMDb otrzymał od użytkowników średnią ocen 2,2/10 przy 10 tysiącach oddanych głosów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marc Pétronille, Alone in the Dark, „Pix 'n Love”, 21, 2012, s. 58-73.