Andrzej Dziuba (biskup)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Dziuba
Herb Andrzej Dziuba Soli Deo
Samemu Bogu
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 10 października 1950
Pleszew
Biskup diecezjalny łowicki
Okres sprawowania od 2004
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 21 czerwca 1975
Nominacja biskupia 27 marca 2004
Sakra biskupia 22 maja 2004
Odznaczenia
Krzyż Wielki „pro piis meritis” Melitensi
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 22 maja 2004
Miejscowość Łowicz
Miejsce katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Mikołaja
Konsekrator Józef Glemp
Współkonsekratorzy Henryk Muszyński
Alojzy Orszulik

Andrzej Franciszek Dziuba[1] (ur. 10 października 1950 w Pleszewie) – polski duchowny rzymskokatolicki, profesor nauk teologicznych, biskup diecezjalny łowicki od 2004.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 10 października 1950 w Pleszewie. W 1968 ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica w Pleszewie i złożył egzamin dojrzałości. W latach 1969–1975 studiował w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie. Studia uwieńczył magisterium w zakresie teologii dogmatycznej uzyskanym na Papieskim Wydziale Teologicznym w Poznaniu. Święceń prezbiteratu udzielił mu 21 czerwca 1975 w bazylice prymasowskiej w Gnieźnie kardynał Stefan Wyszyński, prymas Polski. Studia doktoranckie w zakresie teologii moralnej odbył na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Lublinie. Stopień doktora uzyskał w 1979 na podstawie dysertacji Mikołaj z Mościsk, teolog moralista XVII wieku[1]. Studia kontynuował w Akademii Alfonsjańskiej w Rzymie i w Uniwersita Italiana per Stranieri w Perugii[2]. W 1990 habilitował się na podstawie rozprawy Jan Azor – teolog moralista[1]. W 1997 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk teologicznych[3].

Po przyjęciu święceń był wikariuszem w parafii Trójcy Świętej w Łobżenicy. W latach 1981–1988 był duszpasterzem przy kościele św. Marcina na Starym Mieście w Warszawie, zaś w latach 1998–2004 przy kościele św. Barbary na Koszykach w Warszawie. W latach 1981–1984 był referentem w Sekretariacie Prymasa Polski w Warszawie oraz sekretarzem i kapelanem Prymasa Polski dla archidiecezji gnieźnieńskiej. W latach 1984–1998 pełnił funkcje kierownika Sekretariatu Prymasa Polski i sekretarza osobistego kardynała Józefa Glempa, prymasa Polski. W latach 1998–2004 był radcą teologicznym Sekretariatu Prymasa Polski[1].

W latach 1989–2004 był zatrudniony na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, a w 1995 został pracownikiem Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Na obu uczelniach pełnił funkcję kierownika Katedry Historii Teologii Moralnej. W 2005 został dyrektorem Ośrodka Dokumentacji i Studiów nad Osobą i Nauczaniem Kardynała Stefana Wyszyńskiego Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie[1].

27 marca 2004 papież Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji łowickiej[4]. 22 maja 2004 przyjął święcenia biskupie i odbył ingres do katedry w Łowiczu[5]. Głównym konsekratorem był kardynał Józef Glemp, prymas Polski, zaś współkonsekratorami Henryk Muszyński, arcybiskup metropolita gnieźnieński, i Alojzy Orszulik, pierwszy biskup diecezjalny łowicki[1]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Soli Deo” (Samemu Bogu)[6].

W strukturach Konferencji Episkopatu Polski objął funkcje przewodniczącego Rady Naukowej oraz Zespołu ds. Stypendiów Naukowych i Językowych. Ponadto został członkiem Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Francji oraz Kościelnej Komisji Konkordatowej, w ramach której objął funkcję przewodniczącego Zespołu ds. Szkolnictwa Wyższego. Został również delegatem na Międzynarodowe Kongresy Eucharystyczne[1].

W 2016 konsekrował biskupa pomocniczego łowickiego Wojciecha Osiala, a w 2017 asystował w sakrze nuncjusza apostolskiego w Rwandzie Andrzeja Józwowicza[7].

Został naczelnym kapelanem Związku Polskich Kawalerów Maltańskich[8].

Odznaczenia, tytuły[edytuj | edytuj kod]

W 2009 został honorowym obywatelem Łowicza[9]. W tym samym roku otrzymał tytuł doctora honoris causa Polskiego Uniwersytetu Na Obczyźnie[1].

W 2012 został odznaczony Wielkim Krzyżem Pro Piis Meritis Zakonu Kawalerów Maltańskich[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Nota biograficzna Andrzeja Dziuby na stronie diecezji łowickiej. diecezja.lowicz.pl. [dostęp 2012-10-31].
  2. Ks. Andrzej Dziuba nowym biskupem łowickim. ekai.pl, 2004-03-27. [dostęp 2012-10-31].
  3. Andrzej Dziuba w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). nauka-polska.pl. [dostęp 2014-05-10].
  4. Rinuncia del Vescovo di Łowicz (Polonia) e nomina del successore (wł.). vatican.va, 2004-03-27. [dostęp 2014-05-10].
  5. Łowicz: sakra biskupia i ingres bp. Andrzeja Dziuby (krótka 2). ekai.pl, 2004-05-22. [dostęp 2012-10-31].
  6. P. Staniszewski. Soli Deo. „Niedziela”. 24/2004. ISSN 0208-872X.  [dostęp 2012-10-31].
  7. Andrzej Dziuba (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2017-05-28].
  8. Biskup ordynariusz Andrzej Franciszek Dziuba. zakonmaltanski.pl. [dostęp 2013-07-03].
  9. Bp Andrzej F. Dziuba – honorowym obywatelem miasta Łowicza. ekai.pl, 2009-03-27. [dostęp 2012-10-31].
  10. A. Napiórkowska: Odznaczenie dla biskupa łowickiego. gosc.pl, 2012-10-26. [dostęp 2013-07-03].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]