Antoni Grudziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Grudziński
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 17 listopada 1897
Wilno
Data i miejsce śmierci 1 grudnia 1981
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 19181981
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 14 Pułk Ułanów Jazłowieckich
2 Dywizja Kawalerii
1 Pułk Rozpoznawczy
16 Brygada Pancerna
10 Brygada Kawalerii Pancernej
54 Grupa Brygadowa PKPR
Stanowiska szef sztabu dywizji
zastępca dowódcy pułku
dowódca dywizjonu
dowódca pułku
zastępca dowódcy brygady
dowódca brygady pancernej
dowódca grupy brygadowej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Srebrny Krzyż Zasługi Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
FR CdG palm br.png
Krzyż Wojenny 1939–1945 z brązową palmą (Francja)
Krzyż Wojenny z brązową palmą (Belgia) (1940-1945) Medal Brązowego Lwa (Holandia) Order Imperium Brytyjskiego od 1936 (wojskowy)

Antoni Grudziński (ur. 17 listopada 1897 w Wilnie, zm. 1 grudnia 1981 w Londynie) – oficer dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, w 1964 mianowany przez Władysława Andersa generałem brygady.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Politechnice w Petersburgu[1]. Służbę w wojsku rozpoczynał w lipcu 1918 w dywizjonie ułanów na Kubaniu, przemianowanym w okresie późniejszym na pułk ułanów 4 Dywizji Strzelców generała Żeligowskiego[1]. Z dywizją powrócił do kraju. Był słuchaczem szkoły podchorążych od listopada 1919 do kwietnia 1920. W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowodził plutonem w 14 pułku ułanów[1], do listopada 1926 był w tym samym pułku adiutantem.

Z dniem 2 listopada 1926 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego 1926–1928[2]. Z dniem 31 października 1928, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Dowództwa 2 Dywizji Kawalerii w Warszawie na stanowisko oficera sztabu[3]. 24 kwietnia 1930 został przesunięty na stanowisko pełniącego obowiązki szefa sztabu 2 Dywizji Kawalerii w Warszawie[4]. Z dniem 1 listopada 1930 został przydzielony do składu osobowego inspektora armii we Lwowie[5][6]. Powraca w listopadzie 1934 na dowódcę szwadronu w 14 pułku ułanów Jazłowieckich we Lwowie, a w styczniu 1935 otrzymał przydział do Oddziału III Sztabu Głównego[1]. W lipcu 1939 został mianowany zastępcą dowódcy 14 pułku ułanów we Lwowie.

Kampanię wrześniową odbywał w Oddziale Operacyjnym Sztabu Naczelnego Wodza w Polsce, a następnie we Francji, gdzie został przydzielony do Oddziału Operacyjnego Sztabu XX Korpusu Francuskiego[1]. Zastępca szefa Oddziału III sztabu Naczelnego Wodza w Londynie od czerwca 1940. 30 czerwca 1941 objął dowództwo dywizjonu rozpoznawczego I Korpusu, który 30 czerwca 1942 został przeformowany w 1 Pułk Rozpoznawczy. 13 lipca 1942 przekazał dowodzenie pułkiem i przeszedł na stanowisko zastępcy dowódcy 16 Brygady Pancernej[7]. Oficer do zleceń szefa w sztabie Naczelnego Wodza w Londynie w latach 1943–1944[1], a od marca do września 1944 oficerem łącznikowym Naczelnego Wodza przy brytyjskim Dowództwie 21 Grupy Armii[1]. We wrześniu 1944 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 10 Brygady Kawalerii Pancernej. Od czerwca 1945 do czerwca 1947 dowodził tą brygadą. W czerwcu 1947 wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia i objął w nim dowództwo 54 Grupy Brygadowej PKPR[8].

Po demobilizacji osiadł w Londynie. 27 maja 1978 został mianowany zastępcą przewodniczącego Wojskowej Komisji Orzekającej[9]. Był współpracownikiem Instytutu im. gen. Sikorskiego w Londynie[10]. Zginął 1 grudnia 1981 w wypadku drogowym.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Leżeński i Kukawski 1991 ↓, s. 108.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 45 z 20 października 1926 roku
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 38.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 298.
  6. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 153, 420.
  7. Tym 2009 ↓, s. 83, 135.
  8. Kronika 1947 ↓, s. 24.
  9. Rozporządzenie wykonawcze Ministra Obrony Narodowej do dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z 10 maja 1978 r. o powołaniu Wojskowej Komisji Orzekającej. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 14, Nr 3 z 1 czerwca 1978. 
  10. Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 42, s. 99, Grudzień 1981. Koło Lwowian w Londynie. 
  11. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 98.
  12. M.P. z 1932 r. nr 167, poz. 198
  13. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 12, Nr 3 z 31 grudnia 1981. 
  14. Grudziński 1990 ↓, s. 268.
  15. M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 144
  16. a b Grudziński 1990 ↓, s. 292.
  17. Grudziński 1990 ↓, s. 289.
  18. Grudziński 1990 ↓, s. 293.
  19. Grudziński 1990 ↓, s. 291.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]