Antoni Stankiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antoni Stankiewicz
biskup tytularny Nova Petra
Iesu in Te confido!
Jezu ufam Tobie!
Kraj działania  Watykan
Data i miejsce urodzenia 1 października 1935
Oleszczenice
dziekan Roty Rzymskiej
Okres sprawowania 31 stycznia 2004 – 22 września 2012
członek Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych
Okres sprawowania od 24 lipca 2010
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 20 grudnia 1958
Nominacja biskupia 15 listopada 2006
Sakra biskupia 16 grudnia 2006
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 16 grudnia 2006
Miejscowość Rzym
Miejsce Bazylika św. Piotra na Watykanie
Konsekrator Tarcisio Bertone
Współkonsekratorzy James Stafford
Jean-Louis Tauran

Antoni Stankiewicz (ur. 1 października 1935 w Oleszczenicach na Litwie) – duchowny katolicki, prawnik, profesor zwyczajny, dr hab. teologii, biskup tytularny Nova Petra, kapłan diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, były dziekan Roty Rzymskiej, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej.

Święcenia kapłańskie otrzymał po ukończeniu Wyższego Seminarium Duchownego w Gościkowie-Paradyżu 20 grudnia 1958 w katedrze gorzowskiej z rąk Sługi Bożego bpa Wilhelma Pluty.

Doktorat z prawa kanonicznego uzyskał na Wydziale Prawa Kanonicznego KUL (1961), z prawa cywilnego (rzymskiego) na Wydziale Prawa Cywilnego Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego (1975). Dyplom adwokata Roty Rzymskiej uzyskał w Studium Rotalnym (1970), dyplom z języka łacińskiego na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim (1972).

W 1967 jako adiunkt wykładał prawo procesowe i wyznaniowe na Wydziale Prawa Kanonicznego Akademii Teologii Katolickiej (obecnie Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego), a od 1980 wykłada prawo rzymskie i jurysprudencję rotalną na Wydziale Prawa Kanonicznego Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego oraz, od 1996, na Wydziale Prawa Kanonicznego Papieskiego Uniwersytetu Krzyża Świętego w Rzymie, prowadzonym przez Opus Dei. Jurysprudencję rotalną wykładał także na Wydziale Prawa Kanonicznego Papieskiego Uniwersytetu Urbanianum (w latach 1999–2001). W Studium Rotalnym wykłada praktykę sądową (od 1984).

Był notariuszem i wiceoficjałem w Sądzie Biskupim w Gorzowie Wielkopolskim (1961–1965), notariuszem w gorzowskiej Kurii Biskupiej (1965–1967), kancelistą w Rocie Rzymskiej (1969–1978).

Od 1978 jest sędzią (prałatem audytorem) w Rocie Rzymskiej, od 1984 konsultorem Kongregacji ds. Duchowieństwa, od 1988 członkiem Komisji dla Adwokatów, a od 2000 sędzią w Trybunale Apelacyjnym Państwa Watykańskiego. W latach 1995–2000 był przewodniczącym Komisji Dyscyplinarnej Państwa Watykańskiego.

Jest autorem wielu prac naukowych, opublikowanych w czasopismach specjalistycznych, z zakresu prawa małżeńskiego i procesowego oraz z historii prawa.

31 stycznia 2004 mianowany przez Jana Pawła II dziekanem Roty Rzymskiej (zastąpił abp Raffaello Funghiniego). 15 listopada 2006 papież Benedykt XVI mianował ks. infułata Antoniego Stankiewicza biskupem tytularnym Nova Petra. Konsekrowany 16 grudnia 2006 w Bazylice św. Piotra na Watykanie przez kardynała sekretarza stanu Tarcisio Bertone. Współkonsekratorami byli kardynałowie James Stafford i Jean-Louis Tauran.

28 maja 2007 odznaczony doktoratem honoris cuasa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego.

W styczniu 2008 roku w odpowiedzi na zapytanie ordynariusza koszalińsko-kołobrzeskiego skierowanego do papieża Benedykta XVI w sprawie tytułowania biskupa Ignacego Jeża zmarłego w przededniu ogłoszenia go kardynałem poinformował, iż śp. księdzu biskupowi tytuł ten przysługuje.

24 lipca 2010 mianowany przez Benedykta XVI członkiem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.

22 września 2012 Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z pełnionej funkcji, a jego następcą został Pio Vito Pinto.

1 grudnia 2012 mianowany przez Benedykta XVI członkiem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej.

6 listopada 2015 za wybitne zasługi dla polskiego Kościoła oraz za osiągnięcia w pracy naukowej i dydaktycznej został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[1].

Przypisy


Poprzednik
Raffaello Funghini
Dziekan Roty Rzymskiej Następca
Pio Vito Pinto