Wilhelm Pluta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy biskupa. Zobacz też: Wilhelm Pluta (cichociemny).
Wilhelm Pluta
Sługa Boży
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 9 stycznia 1910
Kochłowice
Data i miejsce śmierci 22 stycznia 1986
pod Krosnem Odrzańskim
Biskup diecezjalny gorzowski
Okres sprawowania 1972–1986
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 24 czerwca 1934
Nominacja biskupia 4 lipca 1958
Sakra biskupia 7 września 1958
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 7 września 1958
Konsekrator Stefan Wyszyński
Współkonsekratorzy Bolesław Kominek
Herbert Bednorz

Wilhelm Pluta (ur. 9 stycznia 1910 w Kochłowicach, zm. 22 stycznia 1986 pod Krosnem Odrzańskim) – polski duchowny rzymskokatolicki, administrator apostolski w Gorzowie Wielkopolskim w latach 1958–1972, biskup diecezjalny gorzowski w latach 1972–1986, sługa Boży Kościoła katolickiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Gimnazjum Klasyczne w Katowicach, następnie studiował w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Śląskiej w Krakowie i na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Na prezbitera został wyświęcony 24 czerwca 1934 przez biskupa pomocniczego w Katowicach Teofila Bromboszcza.

W latach 1934–1939 pełnił obowiązki w charakterze kontraktowego nauczyciela w państwowym gimnazjum polskim oraz w szkole powszechnej w Bielsku. Po wkroczeniu wojsk niemieckich do Bielska i zamknięciu gimnazjum na podstawie dekretu 8 września 1939 został skierowany do pracy duszpasterskiej w parafii św. Antoniego w Chorzowie. W lipcu 1942 został skierowany do parafii Leszczyny i pracował na stanowisku administratora. Po trzyletniej pracy duszpasterskiej w 1945 został przeniesiony do parafii w Nowej Wsi-Wirku. Od października 1946 był administratorem parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Koszęcinie. W czasie pracy w Koszęcinie uzyskał tytuł doktora na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Dekretem biskupa katowickiego z 6 października 1948 został przeniesiony do parafii św. Mikołaja w Lublińcu, a od 10 września 1951 został skierowany na posadę administratora do parafii św. Józefa w Katowicach-Załężu.

4 lipca 1958 został mianowany przez papieża Piusa XII administratorem apostolskim i wikariuszem kapitulnym ordynariatu gorzowskiego oraz biskupem tytularnym Leptis Magna. 7 września 1958 otrzymał święcenia biskupie z rąk prymasa Polski Stefana Wyszyńskiego. Współkonsekratorami byli biskupi Herbert Bednorz i Bolesław Kominek[1]. Był uczestnikiem soboru watykańskiego II (1962–1965).

W 1972 w następstwie uznania zachodniej granicy Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przez Republikę Federalną Niemiec w układzie PRL-RFN (1970) papież Paweł VI utworzył stałą administrację kościelną dla tzw. Ziem Odzyskanych. Wilhelm Pluta został biskupem diecezjalnym nowo ustanowionej diecezji gorzowskiej. Przez 30 lat posługi biskupiej troszczył się o kapłanów i rodziny. Jako pierwszy w Polsce stworzył duszpasterstwo rodzin. Dążył do uświęcenia wiernych swojej diecezji. Opublikował 18 książek. Odegrał znaczącą rolę w budowaniu Kościoła w północno-zachodniej Polsce.

Zginął tragicznie w wypadku samochodowym, jadąc do Gubina na spotkanie z tamtejszymi księżmi. Jego grób znajduje się w katedrze gorzowskiej.

Przed katedrą w Gorzowie Wielkopolskim znajduje się jego pomnik[2]. W 2013 został otwarty Instytut Wilhelma Pluty w Gorzowie Wielkopolskim[3].

W latach 2002–2015 odbył się diecezjalny etap jego proces beatyfikacyjny[2]. W 2016 otwarto rzymski etap procesu[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wilhelm Pluta w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2010-11-26].
  2. a b Koniec diecezjalnego etapu procesu beatyfikacyjnego bp. Wilhelma Pluty. ekai.pl, 2015-09-11. [dostęp 2016-01-24].
  3. Gorzów Wlkp.: otwarto Instytut Biskupa Wilhelma Pluty. ekai.pl, 2013-09-23. [dostęp 2013-09-28].
  4. Teraz najważniejsza modlitwa. zgg.gosc.pl, 2016-01-22. [dostęp 2016-01-22].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]