Berengar I z Friulu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Berengar I z Friulu
Ilustracja
margrabia Friulu
Okres

od 874
do 890 ?

Poprzednik

Unroch III

Następca

Walfred

król Włoch
Okres

od 888
do 7 kwietnia 924

Poprzednik

Karol Otyły

Cesarz rzymski
Okres

od 916
do 7 kwietnia 924

Dane biograficzne
Dynastia

Unrochingowie

Data urodzenia

850-860

Data śmierci

7 kwietnia 924

Ojciec

Eberhard z Friulu

Matka

Gizela

Żona

1. Bertila ze Spoleto
2. Anna

Berengar I z Friulu[1], Berengariusz I z Friuli[2] (ur. 850860, zm. 7 kwietnia 924) – margrabia Friulu, król Włoch od 888, cesarz od 915. Pochodził z dynastii Unrochingów.

Był synem Eberharda z Friulu i Gizeli, córki cesarza Ludwika Pobożnego.

W 888 został królem Włoch, jednakże już w następnym roku po przegranej bitwie nad Trebbią stracił koronę na rzecz Gwidona ze Spoleto. Po śmierci jego i jego następcy Lamberta w 898[3] odzyskał władzę. Po klęsce z Węgrami w 899 roku jego pozycja znacznie osłabła. W lutym 901 roku Benedykt IV koronował na cesarza Ludwika Ślepego, konkurenta Berengara I. W sierpniu 902 roku Berengar I zdołał wygnać nowego cesarza.

We wrześniu 915 w bazylice św. Piotra Berengar został koronowany na cesarza przez papieża Jana X, jednakże mimo to autorytet jego władzy spadał. Ostateczny cios przyniosła klęska[3] w bitwie pod Fiorenzuola d’Arda z wojskami Rudolfa Burgundzkiego króla zachodniofrankijskiego w 923 roku. W konsekwencji Berengar został zamordowany w 924 roku w Weronie[3].

Był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była poślubiona około 880 roku Bertila ze Spoleto, drugą nieznanego pochodzenia Anna.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. J. E. Morby, Dynastie świata, s. 163.
  2. R. P. McBrien, Leksykon papieży, s. 109.
  3. a b c Praca zbiorowa: Historia powszechna Tom 7 Od upadku cesarstwa rzymskiego do ekspansji islamu. Karol Wielki. T. 7. Mediaset Group SA, 2007, s. 575. ISBN 978-84-9819-814-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]