Bolesław Kieniewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Kieniewicz (przed 1946)
Grób Bolesława Kieniewicza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Bolesław Kieniewicz (ur. 21 listopada 1907 w Dworcu w pow. pińskim, zm. 3 maja 1969 w Warszawie) – oficer Armii Czerwonej, generał dywizji ludowego Wojska Polskiego, poseł na Sejm PRL I kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie drobnoszlacheckiej, polsko-białoruskiej. Po ukończeniu szkoły podstawowej (7-klasowej) od września 1921 goniec w Oddziale Zaopatrzenia Wojskowo-Gospodarczego Frontu Kaukaskiego w trakcie wojny domowej, następnie robotnik budowlany w Saratowie.

W maju 1926 wstąpił do Armii Czerwonej i został skierowany do Oficerskiej Szkoły Piechoty im. Lenina w Uljanowsku, którą ukończył we wrześniu 1929.

Po ukończeniu szkoły oficerskiej pełnił kolejno funkcje w Armii Czerwonej: dowódcy plutonu piechoty w 242 pułku piechoty 81 Dywizji Piechoty w Kozielsku (listopad 1929 – styczeń 1931); dowódcy kompanii piechoty 241 pułku piechoty 81 Dywizji Piechoty w Kałudze (styczeń 1931 – kwiecień 1932); komendant pułkowej szkoły podoficerskiej w 241 pułku piechoty (kwiecień 1932 – kwiecień 1934); dowódca batalionu w kolejno 241, 242 i 5 pułku piechoty (maj 1934 – grudzień 1939). W latach 1937–1939 represjonowany ze względu na polskie pochodzenie.

Następnie jako dowódca batalionu 49 pułku piechoty 50 Dywizji Piechoty (grudzień 1939 – kwiecień 1940) wziął udział w wojnie zimowej, a po jej zakończeniu został szefem sztabu 49 pułku piechoty, a następnie szefem sztabu 57 pułku piechoty zmotoryzowanej 57 Dywizji Pancernej (1940 – wrzesień 1941).

Po ataku Niemiec na ZSRR walczył na Froncie Zachodnim, najpierw jako szef sztabu 57 pułku piechoty zmotoryzowanej, a następnie pełnił funkcje: zastępcy dowódcy 30 gwardyjskiego pułku piechoty 7 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty (wrzesień – listopad 1941); dowódca 14 gwardyjskiego pułku piechoty 7 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty (listopad 1941 – listopad 1942), dowódca 397 Dywizji Piechoty 1 Armii Uderzeniowej (listopad 1942 – styczeń 1943). W styczniu 1943 został ranny.

Po wyleczeniu ran, w maju 1943, został skierowany w stopniu pułkownika do Wojska Polskiego, gdzie został zastępcą dowódcy 1 Dywizji Piechoty ds. liniowych (brał udział w bitwie pod Lenino). Funkcję tę pełnił do grudnia 1943. Następnie w okresie od grudnia 1943 do 1 kwietnia 1944 pełnił funkcję szefa sztabu 1 Korpusu WP, a po jego przekształceniu w 1 Armię WP był jej szefem sztabu (1 kwietnia – 3 maja 1944). 27 maja 1944 został mianowany na stanowisko dowódcy 4 Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego, którą dowodził do zakończenia II wojny światowej. 12 listopada 1944 mianowany generałem brygady. 14 września 1944 został mianowany dowódcą garnizonu Warszawa-Praga[1]. Walczył w składzie 1 Armii Wojska Polskiego o przełamanie Wału Pomorskiego.

Po wojnie w maju 1945 został dowódcą Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, który powstał z przekształcenia 4 Dywizji Piechoty. Funkcję tę pełnił do 30 listopada 1946. 25 maja 1945 został mianowany generałem dywizji. Od marca 1946 członek Państwowej Komisji Bezpieczeństwa.

30 listopada 1946 (wyjechał na początku 1947 roku) odwołany z Wojska Polskiego przez gen Rokossowskiego za nadużycia (sprawa willi na Mokotowie), wrócił do ZSRR, gdzie od marca 1947 roku był uczestnikiem kursu wyższych dowódców w Akademii Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa w Moskwie, który ukończył w marcu 1948. Następnie pełnił funkcje w Armii Radzieckiej: zastępcy dowódcy Korpusu Piechoty (marzec 1948 – wrzesień 1949); zastępcy dowódcy Armii Zmechanizowanej (wrzesień 1949 – luty 1950).

W lutym 1950 na życzenie marszałka Konstantego Rokossowskiego został ponownie skierowany do Wojska Polskiego, gdzie 7 maja został dowódcą Okręgu Wojskowego nr V w Krakowie. Funkcję tę pełnił do 8 stycznia 1954.

W lutym 1954 wyjechał do ZSRR i wrócił do Armii Radzieckiej. Po demobilizacji, na własną prośbę osiadł w Warszawie.

Zmarł w Warszawie 3 maja 1969 i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym (kwatera A 2 Tuje m. 15). W pogrzebie wzięła udział delegacja WP z wiceministrem obrony narodowej gen. dyw. Józefem Urbanowiczem, który pożegnał zmarłego w imieniu żołnierzy Wojska Polskiego.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Norman Davies, Powstanie '44, Wydawnictwo Znak, Kraków 2004, ​ISBN 83-240-0459-9​, s. 507.
  2. a b c d e f g h i j k Wojciech Stela: Polskie ordery i odznaczenia. Warszawa: 2008, s. 119.
  3. 24 maja 1946 „za wybitne zasługi i wzorową służbę” M.P. z 1946 r. Nr 145, poz. 275
  4. Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 11 maja 1945 za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą. Odznaczenia Generałów Wojska Polskiego przez Prezydium Krajowej Rady Narodowej. „Polska Zbrojna”, s. 1, 12 maja 1945.  Por. Kazimierz Konieczny, Henryk Wiewióra: Karol Świerczewski Walter. Zbiory Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, 1971, s. 263.
  5. za wybitne zasługi w organizacji Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego M.P. z 1947 r. Nr 15, poz. 34
  6. za wybitne zasługi w organizacji Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego M.P. z 1947 r. Nr 27, poz. 227
  7. M.P. z 1946 r. Nr 26, poz. 43

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. Szczurowski, Dowódcy Wojska Polskiego na Froncie Wschodnim. Słownik biograficzny wyższych dowódców LWP, Wyd. Pruszków 1996, s. 60–61.
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943−1990, t. II, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010, ISBN 978-83-7611-801-7, OCLC 833638240.
  • H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 1 wyd.: Oficyna Wydawnicza "Ajaks" Pruszków 1998

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]