Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
BTW Bydgoszcz
Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie
Ilustracja
Data założenia 16 marca 1920
Prezes Marcin Badziągowski
Wiceprezes ds. organizacyjnych Krzysztof Cadelski
ds. sportu Jacek Goszczyński
Sekcje sportowe:
Siedziba klubu:
ul. Żupy 2
85-026 Bydgoszcz
Strona internetowa klubu

Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie (BTW) – klub sportowy założony 16 marca 1920 jako Towarzystwo Wioślarzy Tryton Bydgoszcz. Jest jednym z najstarszych polskich klubów sportowych w Bydgoszczy, a w okresie międzywojennym jednym z czołowych klubów wioślarskich w Polsce.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie jest najstarszym polskim klubem w Bydgoszczy specjalizującym się w wioślarstwie. Siedziba klubu znajduje się przy ul. Żupy 2 w Bydgoszczy nad rzeką Brdą, gdzie zlokalizowana jest również przystań. Szkoleniem zawodników w różnych grupach wiekowych (seniorzy, juniorzy, młodzicy) zajmuje się około 4 trenerów. Klub podpisał umowę o współpracy z Zespołem Szkół nr 8 przy ul. Pijarów 4 w Bydgoszczy w sprawie szkolenia wioślarskiego w ramach klasy sportowej w Gimnazjum nr 33[1]. Od 2000 roku oprócz sekcji wioślarskiej istnieje również turystyczna sekcja kajakowa[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Okres międzywojenny[edytuj | edytuj kod]

16 marca 1920 roku w sali hotelu „Pod Orłem” grupa bydgoskich działaczy Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, przy udziale przedstawicieli Poznańskiego Towarzystwa Wioślarskiego „Tryton” podjęto uchwałę o założeniu Towarzystwa Wioślarskiego „Tryton” Bydgoszcz, które miało być przeciwwagą dla klubów niemieckich, głównie RC Frithjof[3]. Ustalono statut, zarząd i godło klubu[a], a w 1924 sztandar[4]. Jeszcze bez własnej siedziby i na wypożyczonych z Gimnazjum Humanistycznego łodziach, „Tryton” wystawił dwie załogi do pierwszych wszechpolskich regat w Brdyujściu w dniu 29 czerwca 1920 roku (jedna z nich zdobyła drugie miejsce)[4][5]. 31 sierpnia 1920 dla odróżnienia od poznańskiego „Trytonu” zmieniono nazwę na Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie[4]. W 1921 zakupiono z taboru Klubu Wioślarskiego w Poznaniu pierwszą łódź, której nadano imię fundatora „Henryk”. W 1921 towarzystwo posiadało już własną przystań przy moście Bernardyńskim oraz 6 łodzi[5]. 3 lipca 1921 na drugich regatach o mistrzostwo Polski w Brdyujściu załoga BTW: Leon Twardowski, Witecki, Gole i Paweł Twardowski w biegu czwórek zdobyła tytuł mistrza Polski wraz z pucharem „Sokoła Krakowskiego”[6]. Tą samą nagrodę załoga BTW otrzymała 15 sierpnia 1922[5].

Na otwarcie sezonu wioślarskiego w 1924 oddano do użytku przystań na torze regatowym w Brdyujściu, a tabor powiększono o 6 łodzi. Na regatach o mistrzostwo Polski nowo zbudowane trybuny zapełniła 5-tysięczna rzesza publiczności oraz prezydent Rzeczypospolitej Stanisław Wojciechowski[5]. Prasa krajowa określała bydgoski ośrodek wioślarski mianem „polskiego Henley”[7]. W 1924 sekcję wioślarską poszerzono o grupę uczniowską i wojskową[4]. Klub prowadził działalność promującą sporty wodne. Działacze BTW aktywnie pomagali w powstaniu w 1926 Bydgoskiego Klubu Wioślarek i Zrzeszenia Gimnazjalnych Towarzystw Wioślarskich z województw: poznańskiego i pomorskiego, w 1927 z inicjatywy działaczy klubu utworzono Pomorski Okręg Związku Pływackiego, a rok później Bydgoski Komitet Towarzystw Wioślarskich. W 1926 otwarto sekcje: sportów zimowych (hokej, łyżwiarstwo) i szermierczą. Sekcja pływacka założona w 1927 w pierwszym roku działalności zajęła pierwsze miejsce na Pomorzu[4]. W 1928 sekcja sportów zimowych BTW wstąpiła do Polskiego Związku Hokeja na Lodzie w Warszawie, należąc do pionierów hokeja na Kujawach i Pomorzu[8]. W 1930 do sekcji należało 72 członków BTW[4].

Duże sukcesy przyniósł BTW rok 1926. Na mistrzostwach Europy w Lucernie, bydgoska ósemka zdobyła brązowy medal[8], pierwszy zdobyty przez Polskę w wioślarskich zawodach międzynarodowych[5]. Sukces ten przyniósł BTW rozgłos i spowodował że w 1927 odbyły się w Brdyujściu pierwsze międzynarodowe regaty, w których startowali reprezentanci 10 klubów zagranicznych i 21 krajowych[5]. Osady BTW reprezentowały także Polskę w mistrzostwach Europy w 1931, 1933 i 1934 roku[6]. W 1927 BTW zdobyło pierwsze miejsce w klasyfikacji polskich klubów i towarzystw wioślarskich[3]. Największym sukcesem bydgoskiego i polskiego wioślarstwa w okresie międzywojennym było zdobycie przez czwórkę ze sternikiem BTW brązowego medalu na Igrzyskach Olimpijskich w Amsterdamie 1928[b][8].

18-26 sierpnia 1928 BTW zorganizowało na torze regatowym w Brdyujściu Mistrzostwa Europy w wioślarstwie. Dla tej imprezy magistrat rozbudował trybuny do pojemności 30 tys. widzów. W mistrzostwach wystartowało 11 reprezentacji ze 152 zawodnikami w 35 osadach. W klasyfikacji państw pierwsze miejsce zajęły Włochy (17 pkt.) przed Holandią i Polską (po 5 pkt). Polska osada (czwórka bez sternika) złożona była z bydgoszczan, medalistów olimpijskich. Jedynie szlakowego Bernarda Romanowskiego zastąpił Jerzy Braun. Osada w swoim wyścigu zdobyła brązowy medal[8]. W 1928 klub startował w siedmiu regatach, zajmując w nich ogółem 16 pierwszych miejsc, a rok później w siedmiu regatach zdobywając 15 pierwszych miejsc[9]. W 1930 BTW uhonorowano dyplomem przyznanym przez Związek Polskich Klubów Sportowych i Polski Komitet Olimpijski za zasługi w rozwoju sportu wioślarskiego w Polsce[4].

Na Igrzyskach Olimpijskich w Los Angeles 1932 były członek BTW Jerzy Braun zdobył srebrny medal w rywalizacji dwójek (partnerem był warszawianin Janusz Ślązak, a sternikiem Jerzy Skolimowski)[8] oraz brązowy w konkurencji czwórek (z Januszem Ślązakiem, Edwardem Kobylińskim, Stanisławem Urbanem i Jerzym Skolimowskim)[3]. Startował także w igrzyskach w Berlinie 1936 w dwójce ze sternikiem oraz zdobył srebrny medal w Mistrzostwach Europy w Budapeszcie w 1933 w dwójce ze sternikiem (ze Ślązakiem i Skolimowskim)[8].

W 1934 roku w ośmiu regatach załogi BTW odniosły 11 zwycięstw, a rok później 14 zwycięstw, plasując klub na trzecim miejscu tabeli punktacyjnej PZTW[4]. Zwyciężając po raz trzeci w mistrzostwach ósemek, BTW zdobyło na własność nagrodę Prezydenta Rzeczypospolitej[4]. Począwszy od 1936 regaty w Brdyujściu otwierały imprezy związane z Tygodniem Bydgoszczy. Miały one charakter ogólnopolski. W 1936 uczestniczyło w nich 77 osad z 27 klubów, łącznie 330 wioślarzy i 35 wioślarek. Zwyciężyło BTW zdobywając największą ilość punktów.

Szczytowe osiągnięcia BTW w okresie międzywojennym przypadły na rok 1937. Zawodnicy startowali w 13 regatach krajowych i zagranicznych[c][4], odnosząc 23 zwycięstwa. Dało to w klasyfikacji klubowej pierwsze miejsce w Polsce[6]. W tym roku liczba czynnych zawodników sięgnęła 240 osób[2]. W latach 1938 i 1939 palmę pierwszeństwa w wioślarstwie bydgoskim i krajowym przejął Kolejowy Klub Sportowy w Bydgoszczy, do którego przeszło m.in. kilku zawodników BTW[4]. Dzięki licznym zwycięstwom BTW, przynoszącym rozgłos miastu, Bydgoszcz zwano w dwudziestoleciu międzywojennym „miastem wioślarzy”. Nad Brdą na wschód od mostu Bernardyńskiego powstała tzw. dzielnica wioślarzy, gdzie swoje bazy i przestanie miały liczne kluby sportów wodnych.

W okresie okupacji niemieckiej klub nie mógł prowadzić działalności. W egzekucjach i na frontach II wojny światowej zginęło 27 członków BTW[2]. Medalista olimpijski Edmund Jankowski w październiku 1939 został rozstrzelany w Dolinie Śmierci pod Fordonem[10].

Galeria - okres międzywojenny[edytuj | edytuj kod]

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Podczas walk w styczniu 1945 spalona została dotychczasowa siedziba BTW, oraz zdewastowany tor regatowy w Brdyujściu. Jedyną szansą na odrodzenie BTW było przystąpienie do nowo tworzonego przy magistracie Bydgoskiego Klubu Sportowego i utworzenie w nim sekcji wioślarskiej[11]. Towarzystwo otrzymało wówczas w użytkowanie pałac dawnego niemieckiego Towarzystwa Wioślarskiego „Frithjof”. 7 października 1945 z BKS wyodrębniło się samodzielne Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie działające przy Związku Walki Młodych z prezesem Witoldem Czajkowskim na czele[11]. Byłe działaczki i zawodniczki Bydgoskiego Klubu Wioślarek zrzeszono w sekcji wioślarstwa kobiecego BTW[12]. 12 sierpnia 1945 BTW zorganizowało w Bydgoszczy pierwsze po wojnie mistrzostwa Polski w wioślarstwie. Uczestniczyło w nich 226 zawodników z 16 klubów. Czwórka kobiet BTW wywalczyła mistrzostwo, czwórka mężczyzn – wicemistrzostwo, a ósemka mężczyzn brązowy medal[11].

30 września 1945 w siedzibie BTW reaktywowano Polski Związek Towarzystw Wioślarskich, który do 1948 miał swoją siedzibę w Bydgoszczy[13]. W końcu 1947 roku BTW posiadało 408 członków i zaliczało się do największych klubów sportowych w Bydgoszczy[13].W latach 1946–1950[d] klub zajmował pierwsze miejsca w drużynowej klasyfikacji PZTW, a w 1948 czwórka klubowa ze sternikiem poprawiła pochodzący z 1929 rekord toru regatowego w Brdyujściu[2]. Na krajowych torach dominowała czwórka ze sternikiem BTW w składzie: sternik Egon Szyperski oraz Henryk i Teodor Kocerkowie, Zygmunt Kościelniak i Ludwik Suligowski, lecz z braku finansów nie wysłano jej w 1948 na Igrzyska Olimpijskie w Londynie[13]. W 1949 wojewódzkie władze bezpieczeństwa wprowadziły tajnych agentów do BTW, celem zdyskredytowania działaczy uchodzących za niechętnych nowej władzy. Obiektem szczególnych ataków był jeden ze współzałożycieli BTW Witold Czajkowski. Z inspiracji Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego negatywne opinie polityczne w 1951 wystawiono m.in. Ludwikowi Suligowskiemu i Henrykowi Kocerce, którzy zostali odsunięci od wyjazdów zagranicznych, m.in. na olimpiadę w Helsinkach 1952[13].

W 1949 po reorganizacji polskiego sportu na wzór sowiecki, BTW zostało podporządkowane zrzeszeniom sportowym, początkowo ZS Związkowiec, a po jego rozwiązaniu, od 1 stycznia w 1951 – pionowi sportowemu Związku Zawodowego Metalowców „Stal” pod patronatem Zjednoczonych Zakładów Rowerowych Romet oraz Zakładów Elektromechanicznych Belma[11]. Wioślarską wizytówką Towarzystwa w tych latach była dwójka bez sternika: Bogdan Poniatowski i Henryk Kocerka, a drużynowo osiągnięto 2. i 3. miejsce w kraju (1953, 1954)[11]. W latach 1945–1956 zawodnicy zdobyli 21 złotych medali mistrza kraju w konkurencji mężczyzn oraz 3 w zawodach kobiet, zaś tor regatowy w Brdyujściu był widownią najważniejszych zawodów wioślarskich w kraju[13].

Po przełomie październikowym 1956 BTW odzyskało swoją tożsamość. W tym okresie liczba członków klubu wzrosła dziesięciokrotnie, a sekcja kobieca usamodzielniła się reaktywując Bydgoski Klub Wioślarek[11]. Najwybitniejszym wychowankiem BTW w latach 1948–1960 i jednym z najwybitniejszych polskich sportowców był Teodor Kocerka[e]. Zdobył on dwa brązowe medale olimpijskie (Helsinki 1952 – w barwach AZS Warszawa i Rzym 1960 – w barwach AZS Szczecin), 19 tytułów mistrza Polski w jedynce, dwójce podwójnej, czwórkach i ósemce. We wszystkich mistrzostwach Europy w latach 1953–1960 zdobywał medale. W latach 1956 i 1957 sięgnął dwukrotnie po prestiżową nagrodę „Diamentowych wioseł” za zwycięstwa w jedynce podczas królewskich regat w Henley na Tamizie[11].

W 1962 w Mistrzostwach Świata brało udział 4 zawodników BTW, a w mistrzostwach Europy w latach 1954–1974 dalszych 10, w tym: Bogdan Poniatowski – 5 razy, Henryk Kocerka, Antoni Rosołowicz po 3 razy, Teodor Kocerka, Benedykt Augustyniak, Marian Lewandowski po 2 razy oraz Kazimierz Neumann, Wanda Laskowska, Jachowska, Zielińska[3]. Od 1967 seniorskie osady BTW nie brały już udziału w międzynarodowych regatach, mistrzostwach świata, ani w olimpiadach[11]. Zawodnicy zaczęli odnosić sukcesy dopiero w latach 90. XX w. W 1995 Paprocki w jedynce zdobył tytuł Mistrza Świata w Kategorii Masters, a w 1997 został mistrzem w jedynce i wicemistrzem Europy w dwójce podwójnej[2]. Natomiast w 1998 klubowa dwójka podwójna w składzie: Ratkowski, Pawłowski zdobyła 1. miejsce w Młodzieżowych Mistrzostwach Polski[2].

Od 1999 po przeprowadzce do nowej siedziby nadszedł okres pomyślnego rozwoju. W oparciu o powołane UKS przy szkołach podstawowych nr 18 i 66 zwiększono liczbę zawodników do ok. 100 w 2003 roku[14]. W 2000 w Gimnazjum nr 33 powstała sportowa klasa wioślarska[14]. W 2004 zanotowano pierwszy po kilkudziesięciu latach sukces seniorów BTW, gdy dwójka ze sternikiem (Piotr Hojka i Rafał Piecuch) zdobyła mistrzostwo Polski[2]. Sukcesy odnosili wychowankowie klubu: Michał Stawowski – dwukrotny olimpijczyk (Ateny 2004, Pekin 2008), członek reprezentacyjnej ósemki ze sternikiem, Piotr Hojka – członek dwójki bez sternika, medalista mistrzostw Europy, olimpijczyk z Pekinu 2008, Jakub Jabłoński – młodzieżowy mistrz świata (ósemka)[15]. Dawid Kalinowski w 2008 został akademickim mistrzem Europy w 2008, a brązowym medalistą tej imprezy w roku 2009 w konkurencji jedynek wagi lekkiej. Sukcesy w mistrzostwach Polski w kategorii juniorów uzyskiwali również członkowie czwórki ze sternikiem, w obsadzie męskiej i żeńskiej)[15]. W 2011 na MP juniorów klub zdobył 6 medali i zajął drużynowo 3. miejsce, a rok później zdobył 16 medali MP różnych kategorii i zajął 5 miejsce w klasyfikacji Drużynowego Mistrza Polski PZTW[2].

Nazwy[edytuj | edytuj kod]

  • 1920 – Towarzystwo Wioślarzy Tryton Bydgoszcz
  • 1920–1939 – Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie
  • 1945–1948 – BTW-Związek Walki Młodych
  • 1949–1950 – BTW-Związkowiec
  • 1951–1956 – BTW-Związek Zawodowy Metalowców Stal
  • od 1956 – Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie

Prezesi[edytuj | edytuj kod]

Poniżej niepełna lista prezesów BTW:

  • 1920–1921 – Antoni Wittig
  • 1945–1949 – Witold Czajkowski
  • 1949–1950 – Stanisław Lehmann
  • 1950 – Zajączkowski
  • 1950–1956 – Brzoskowski
  • 1956–1980 – Nikodem Nowak

Sekcja turystyki kajakowej[edytuj | edytuj kod]

Tradycje turystyki kajakowej w BTW sięgają okresu międzywojennego, kiedy organizowano spływy Brdą. W latach 60. XX w. spływano rzeką od Jeziora Charzykowskiego do Bydgoszczy. W 2000 roku wznowiono sekcję turystyki kajakowej za sprawą prezesa BTW Antoniego Rosołowicza. W sezonie letnim organizowano spływy Brdą, Drwęcą, Notecią poprzez Gopło do Warty, Wisłą do Bałtyku, czy też wędrówki jeziorami Borów Tucholskich[14].

Baza sportowa[edytuj | edytuj kod]

Z końcem 1920 BTW licząc już stu członków poczyniło starania o zdobycie własnej siedziby. Magistrat Bydgoszczy wydzierżawił towarzystwu szałas przy moście Bernardyńskim naprzeciw murowanej siedziby niemieckiego Klubu Wioślarskiego Frithjof[4]. Latem 1923 założono światło elektryczne, telefon i ogrodzenie[4]. Własnością BTW były także tereny w otoczeniu toru regatowego w Brdyujściu, gdzie w 1924 wydzierżawiono „letnisko wioślarskie”, a 3 sierpnia 1924 oddano do użytku drewniane trybuny wybudowane własnym kosztem przez BTW, a rozbudowane przez magistrat w 1929 roku[4]. Klub z ramienia PZTW był organizatorem mistrzostw Polski rozgrywanych w Brdyujściu w latach 1920–1937, a także mistrzostw Europy w sierpniu 1929 roku. W 1929 urządzono lodowisko klubowe, na którym zimą zawodnicy rozgrywali mecze hokejowe oraz uprawiali łyżwiarstwo. Przystań klubowa co roku była punktem startu i mety biegu propagandowego „Wpław przez Bydgoszcz”. W 1936 przystań wyremontowano oraz zbudowano pomost dostosowany do wymogów klubu regatowego[4]. W czasie okupacji niemieckiej przystań BTW wraz z całym taborem i wyposażeniem została przyznana Stowarzyszeniu Wioślarek Niemieckich[14].

23 stycznia 1945 przystań spłonęła, gdy opuszczające Bydgoszcz oddziały Wehrmachtu wysadziły w powietrze most Bernardyński. Po wojnie władze miasta przyznały klubowi pałac wioślarski byłego niemieckiego Klubu Frithjof. W 1996 roku magistrat sprzedał obiekt chińskiej spółce z Szanghaju, a BTW w 1999 roku przeniosło się do odkupionych od firmy Dräger pomieszczeń przy ul. Żupy 2 na zapleczu siedziby Budowlanego Klubu Sportowego[3]. W miejscu tym w latach 2001–2007 dzięki funduszom miasta Bydgoszczy i Ministerstwa Edukacji i Sportu[14] wzniesiono nową przystań wraz z salą treningową, siłownią, hangarami na łodzie krótkie i długie, nabrzeżem i pływającym pomostem[2].

Sportowcy BTW[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Wioślarze Bydgoskiego Towarzystwa Wioślarskiego.

Olimpijczycy z BTW[edytuj | edytuj kod]

Czwórka ze sternikiem BTW - brązowi medaliści olimpijscy z 1928

Osiągnięcia drużynowe[edytuj | edytuj kod]

  • Drużynowe Mistrzostwa Polski w wioślarstwie[16]:
    • pierwsze miejsce Gold medal with cup.svg w latach 1926, 1937, 1946, 1947, 1948, 1950
    • drugie miejsce Silver medal with cup.svg w latach 1927, 1928, 1929, 1930, 1954, 1959, 1966
    • trzecie miejsce Bronze medal with cup.svg w latach 1931, 1933, 1934, 1935, 1936, 1945, 1953, 1957, 1960
  • czwórki ze sternikiem – mistrzowie Polski w latach 1921, 1922, 1926, 1927, 1934, 1935, 1936, 3 razy wicemistrzostwo Polski
  • czwórki bez sternika – mistrzowie Polski w latach 1929, 1932, 4 razy wicemistrzostwo Polski
  • ósemki ze sternikiem – mistrzowie Polski w latach 1933–1935, 1936[17] i 1937, 8 razy wicemistrzostwo Polski
Impreza ZŁOTO SREBRO BRĄZ
Mistrzostwa Europy seniorów 2
Drużynowe Mistrzostwa Polski 8 6 9
Regaty o Mistrzostwo Polski 8 2 5
Mistrzostwa Polski różnych
kategorii wiekowych (2001-2010)[18]
9 16 10

Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie do 1937 roku dominowało wśród 12 działających w okresie międzywojennym w Bydgoszczy klubów wioślarskich i należało do czołówki krajowej[3]

Miejsca w Drużynowych Mistrzostwach Polski w latach 1925–1939

W dwudziestoleciu międzywojennym, w poszczególnych latach BTW uzyskało następujące wyniki w klasyfikacji klubowej (dane według tabel punktacyjnych PZTW za poszczególne lata - podane zostało miejsce i ilość klubów, które zdobyły w regatach punkty i oficjalnie je sklasyfikowano):

  • w 1925 - 5 miejsce na 12 klubów[19],
  • w 1926 - 1 miejsce na 14 klubów[19],
  • w 1927 - 2 miejsce na 15 klubów[19],
  • w 1928 - 2 miejsce na 13 klubów[20],
  • w 1929 - 2 miejsce na 19 klubów[21],
  • w 1930 - 2 miejsce na 22 kluby[22],
  • w 1931 - 3 miejsce na 27 klubów[23],
  • w 1932 - 8 miejsce na 27 klubów[24],
  • w 1933 - 3 miejsce na 42 kluby[25],
  • w 1934 - 3 miejsce na 41 klubów[26],
  • w 1935 - 3 miejsce na 46 klubów[27],
  • w 1936 - 3 miejsce na 42 kluby[28],
  • w 1937 - 1 miejsce na 41 klubów[29],
  • w 1938 - 6 miejsce na 44 kluby[30],
  • w 1939 - 11 miejsce na 36 klubów[31].

Warto przy tym zauważyć, iż w poszczególnych latach wiele klubów w rywalizacji tej nie uczestniczyło lub nie zdołało zdobyć punktów.

Miejsca w Drużynowych Mistrzostwach Polski w latach 1997–2019

Według punktacji Polskiego Związku Towarzystw Wioślarskich, klub w ostatnich latach zajął następujące miejsca w klasyfikacji drużynowej:

  • w roku 1997 – 21 miejsce na 35 sklasyfikowanych klubów[32],
  • w roku 1998 – 24 miejsce na 35 sklasyfikowanych klubów[33],
  • w roku 1999 – 19 miejsce na 32 sklasyfikowane kluby[34],
  • w roku 2000 – 27 miejsce na 33 sklasyfikowane kluby[34],
  • w roku 2001 – 26 miejsce na 33 sklasyfikowane kluby[34],
  • w roku 2002 – 19 miejsce na 33 sklasyfikowane kluby[34],
  • w roku 2003 – 23 miejsce na 34 sklasyfikowane kluby[34],
  • w roku 2004 – 21 miejsce na 34 sklasyfikowane kluby[34],
  • w roku 2005 – 14 miejsce na 36 sklasyfikowanych klubów[34],
  • w roku 2006 – 19 miejsce na 34 sklasyfikowane kluby[34],
  • w roku 2007 – 23 miejsce na 35 sklasyfikowanych klubów[34],
  • w roku 2008 – 19 miejsce na 37 sklasyfikowanych klubów[34],
  • w roku 2009 – 13 miejsce na 38 sklasyfikowanych klubów[34],
  • w roku 2010 – 18 miejsce na 37 sklasyfikowanych klubów[34],
  • w roku 2011 – 13 miejsce na 35 sklasyfikowanych klubów[34],
  • w roku 2012 – 5 miejsce na 35 sklasyfikowanych klubów[34],
  • w roku 2013 – 5 miejsce na 38 sklasyfikowanych klubów[34],
  • w roku 2014 – 4 miejsce na 36 sklasyfikowanych klubów[35],
  • w roku 2015 – 10 miejsce na 38 sklasyfikowanych klubów[36],
  • w roku 2016 – 10 miejsce na 37 sklasyfikowanych klubów[37],
  • w roku 2017 – 12 miejsce na 35 sklasyfikowanych klubów[38],
  • w roku 2018 – 10 miejsce na 33 sklasyfikowane kluby[39],
  • w roku 2019 – 16 miejsce na 38 sklasyfikowanych klubów[40].

Osiągnięcia indywidualne[edytuj | edytuj kod]

W latach 1921–1977 zawodnicy BTW zdobyli 48 indywidualnych tytułów mistrza Polski seniorów[3]. W rozgrywkach krajowych łącznie zdobyto ponad 600 medali[3].

  • Leon Birkholc – 4-krotny mistrz Polski (1926 w czwórce ze sternikiem, 1929 w czwórce bez sternika, 1933 i 1935 w ósemce), 8-krotny wicemistrz i 2-krotny brązowy medalista
  • Jerzy Braun – 13- krotny mistrz Polski (1929-1939), z tego 5-krotnie w barwach BTW oraz 4-krotny wicemistrz
  • Franciszek Bronikowski – 3-krotny mistrz Polski (1936 w czwórce ze sternikiem, 1939 w czwórce bez sternika, 1946 w dwójce ze sternikiem) i 4-krotny wicemistrz
  • Edmund Jankowski – 2-krotny mistrz Polski (1927, 1929) i 3-krotny wicemistrz
  • Teodor Kocerka – 19-krotny mistrz Polski w jedynkach, dwójkach podwójnych, czwórkach i ósemkach
  • Bernard Ormanowski – 4-krotny mistrz Polski (1932-1935), 4-krotny wicemistrz
  • Antoni Rosołowicz – 5-krotny mistrz Polski (1953-1960)
  • Jan Świątkowski – 9-krotny mistrz Polski w barwach BTW
  • Stanisław Wieśniak – 4-krotny mistrz Polski (1949-1951)
  • Bogdan Poniatowski – 15-krotny mistrz Polski (1948-1964)[41]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • W latach 1926–1939 i 1945–1957 klub był z kilkoma wyjątkami nieprzerwanym medalistą Drużynowych Mistrzostw Polski w wioślarstwie
  • W latach 30. XX w. na przystani BTW ze sportem wioślarskim zapoznawał się późniejszy twórca Kabaretu Starszych PanówJeremi Przybora[42]
  • W 2002 roku ustanowiono nagrodę „Laur Bydgoskiego Towarzystwa Wioślarskiego” przyznawaną osobom i instytucjom szczególnie zasłużonym dla klubu[2].
  • W 2010 roku z okazji 90-lecia BTW Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy prezentowało wystawę „Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie 1920-2010”, na którą składały się: fotografie, materiały archiwalne, nagrody i trofea oraz sprzęt wioślarski treningowy i wyczynowy[43]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Jako godło towarzystwa ustalono białą czworokątną chorągiewkę, która dzieliła dwa krzyżujące się pasy na cztery równe pola. W miejscu krzyżowania się pasów mieścił się monogram B.T.W.
  2. Osada wygrała ćwierćfinał z Belgami, lecz przegrała półfinał ze Szwajcarią, startując „z marszu” po biegu ćwierćfinałowym
  3. W 1937 roku ósemka klubowa BTW reprezentowała Polskę na meczu z Węgrami, a czwórka na międzynarodowych regatach w Kopenhadze. Czwórka w składzie: Dudziński, Leu, Świątkowski, Figiel, ustanowiła rekord w wioślarstwie polskim, uzyskując piętnaście zwycięstw w sezonie
  4. z wyjątkiem roku 1949
  5. Teodor Kocerka kilkukrotnie zmieniał barwy klubowe. W barwach BTW startował od 1945 do stycznia 1950, następnie przez miesiąc reprezentował AZS Poznań, a od lutego 1950 do 1952 – AZS Warszawa. Jesienią 1952 powrócił do Bydgoszczy, gdzie wraz z kilkoma wioślarzami startował w barwach AZS Bydgoszcz aż do grudnia 1956, kiedy powrócił do Bydgoskiego Towarzystwa Wioślarskiego. Od stycznia 1959, aż do zakończenia kariery wyczynowej w końcu 1960 roku startował w barwach AZS Szczecin

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. http://www.btw.bydgoszcz.pl/btw,article,0,89,97,nabor-nowych-zawodnikow.html dostęp 19-04-2017
  2. a b c d e f g h i j http://www.btw.bydgoszcz.pl/btw,article,0,25,69,kalendarium-btw.html dostęp 18-04-2017
  3. a b c d e f g h Encyklopedia Bydgoszczy. t.1. praca zbiorowa pod red. Włodzimierza Jastrzębskiego. Towarzystwo Miłośników Miasta Bydgoszczy. Bydgoszcz 2011. ​ISBN 978-83-926423-3-6​, str. 245
  4. a b c d e f g h i j k l m n o Maciej Bieńkowski: Bydgoskie kluby wioślarskie w latach 1920–1939 [w:] Kronika Bydgoska XX
  5. a b c d e f Anna Perlińska: Bydgoszcz miasto wioślarzy [w:] Kalendarz Bydgoski 1981
  6. a b c Sport i kultura fizyczna w Bydgoszczy w latach 1920–1939. [w:] Historia Bydgoszczy. Tom II. Część druga 1920-1939: red. Marian Biskup: Bydgoszcz: Bydgoskie Towarzystwo Naukowe 2004. ​ISBN 83-901454-0-2​, s. 782-801
  7. Konrad Mrozik: Bydgoskie wioślarstwo lat międzywojennych [w:] Kalendarz Bydgoski 1987
  8. a b c d e f Zbigniew Urbanyi: BTW! Czołem! [w:] Kalendarz Bydgoski 2002
  9. Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie [w:] Kalendarz Bydgoski 1968
  10. http://www.expressbydgoski.pl/sport/a/bydgoskie-towarzystwo-wioslarskie-na-igrzyskach-w-amsterdamie-historia,10803200/ dostęp 19-04-2017
  11. a b c d e f g h Zbigniew Urbanyi: BTW! Czołem! Lata powojenne (1945-2000) [w:] Kalendarz Bydgoski 2003
  12. Joanna Nowicka, Tomasz Nowicki: Bydgoski Klub Wioślarek (1926-1996). Analiza startów i osiągnięć sportowych [w:] Kronika Bydgoska XIX
  13. a b c d e Kultura fizyczna w Bydgoszczy (1945-1956). [w:] Historia Bydgoszczy. Tom III. Część pierwsza 1945-1956. Praca zbiorowa. Bydgoskie Towarzystwo Naukowe Bydgoszcz 2015. ​ISBN 978-83-60775-44-8​, str. 493-522
  14. a b c d e Jednodniówka wydana z okazji 85-lecia Bydgoskiego Towarzystwa Wioślarskiego 2 kwietnia 2005
  15. a b http://www.btw.bydgoszcz.pl/btw,article,0,25,65,historia-btw-trzy-przystanie.html dostęp 18-04-2017
  16. http://www.btw.bydgoszcz.pl/btw,article,0,26,81,najwieksze-sukcesy-w-historii-btw.html dostęp 19-04-2017
  17. Sport Wodny, 1936 Nr 14, s. 262, wbc.poznan.pl [dostęp: 2020-03-20]
  18. http://www.btw.bydgoszcz.pl/btw,article,0,26,86,sukcesy-sportowe-2001-2010.html dostęp 19-04-2017
  19. a b c Sport Wodny 1928, Nr 5 s. 68 Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
  20. Sport Wodny, 1930 Nr 3 s. 76 Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
  21. Sport Wodny 1930 Nr 3 s. 76 Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
  22. Sport Wodny, 1930 Nr 14 s. 276 Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
  23. Sport Wodny, 1931 Nr 13 s. 200 Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
  24. Sport Wodny, 1932 Nr 14 s. 270 Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
  25. Sport Wodny, 1933 Nr 20, s. 395 Pomorska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
  26. Sport Wodny, 1934 Nr 22, s. 426 Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
  27. Sport Wodny, 1935 Nr 18, s. 360 Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
  28. Tabela Punktacyjna za 1936. Sport Wodny 1936, Nr 19 s. 350. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
  29. Tabela Punktacyjna za 1937. Sport Wodny 1937, Nr 22. Pomorska Biblioteka Cyfrowa) [dostęp: 2020-03-20]
  30. Tabela Punktacyjna w 1938, Sport Wodny, 1938, nr 20, s. 304, Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
  31. Tabela Punktacyjna w 1939, Sport Wodny, 1939 nr 15, s. 227, Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
  32. PZTW 1998. Wioślarski Informator sportowy.
  33. 80 lat PZTW. Wioślarski Informator sportowy 1999.
  34. a b c d e f g h i j k l m n o Sprawozdania Zarządu PZTW za lata 1999-2013, Biblioteka PZTW.
  35. ’’Sprawozdanie Zarządu PZTW za 2014 rok’’, s. 210, bip.msit.gov.pl [dostęp: 2020-03-20].
  36. ’’Sprawozdanie Zarządu PZTW za 2015 rok’’, s. 255, bip.msit.gov.pl [dostęp: 2020-03-20].
  37. ’’Sprawozdanie Zarządu PZTW za 2016 rok’’, s. 214, bip.msit.gov.pl [dostęp: 2020-03-20].
  38. ’’Sprawozdanie Zarządu PZTW za 2017 rok’’, s. 212, bip.msit.gov.pl [dostęp: 2020-03-20].
  39. ’’Sprawozdanie Zarządu PZTW za 2018 rok’’, s. 206, pztw.pl [dostęp: 2020-03-20].
  40. klasyfikacja nieoficjalna – za stroną: Bydgostii Bydgoszcz [dostęp: 2020-03-20]
  41. https://web.archive.org/web/20161227054449/http://zawisza.info.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1390:poniatowski-bogdan&catid=102&Itemid=130 dostęp 14-11-2016
  42. http://www.btw.bydgoszcz.pl/btw,article,0,25,98,btw-w-bydgoszczy.html dostęp 18-04-2017
  43. http://muzeum.bydgoszcz.pl/wystawy/id,63,0,0,Bydgoskie-Towarzystwo-Wioslarskie-1920--2010 dostęp 19-04-2017

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie. [w:] Kalendarz Bydgoski 1968
  • Długosz Jerzy: Największe sukcesy sportu bydgoskiego. [w:] Kalendarz Bydgoski 1992
  • Długosz Jerzy: Największe porażki bydgoskiego sportu. [w:] Kalendarz Bydgoski 1993
  • Mrozik Konrad: Osiągnięcia bydgoskiego sportu w czasach II Rzeczypospolitej. [w:] Kronika Bydgoska XIV (1992). Bydgoszcz 1993
  • Mrozik Konrad: Bydgoskie wioślarstwo lat międzywojennych. [w:] Kalendarz Bydgoski 1987
  • Jeleniewski Marek K. Z biegiem lat z biegiem Brdy, Bydgoszcz 2003
  • Perlińska Anna: Bydgoszcz miasto wioślarzy. [w:] Kalendarz Bydgoski 1981
  • Urbanyi Zbigniew, Smoliński Zbigniew: Bydgoszcz jako ośrodek sportowy. [w:] Kronika Bydgoska III. Bydgoszcz 1970
  • Urbanyi Zbigniew: BTW! Czołem!. [w:] Kalendarz Bydgoski 2002
  • Urbanyi Zbigniew: BTW! Czołem! Lata powojenne. [w:] Kalendarz Bydgoski 2003

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]