Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
BTW Bydgoszcz
Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie
Ilustracja
.

KLUBOWE BARWY WIOSEŁ[1]:

Rowing Blade Bydgoskie Towarzystwo Wioslarskie.png

Data założenia 16 marca 1920
Prezes Marcin Badziągowski
Wiceprezes ds. organizacyjnych Krzysztof Cadelski
ds. sportu Jacek Goszczyński
Dyrektor Sportowy {{{dyrektor sportowy}}}
Sekcje sportowe:
Siedziba klubu:
ul. Żupy 2
85-026 Bydgoszcz
Strona internetowa klubu
Przystań BTW Bydgoszcz w okresie dwudziestolecia międzywojennego
Siedziba BTW w latach 1945-1996 (pałac byłego niemieckiego Klubu Wioślarskiego Frithjof)
Przystań Bydgoskiego Towarzystwa Wioślarskiego od 1999

Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie (BTW) – klub sportowy założony 16 marca 1920 jako Towarzystwo Wioślarzy Tryton Bydgoszcz. Jest jednym z najstarszych polskich klubów sportowych w Bydgoszczy, a w okresie międzywojennym jednym z czołowych klubów wioślarskich w Polsce.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie jest najstarszym polskim klubem w Bydgoszczy specjalizującym się w wioślarstwie. Siedziba klubu znajduje się przy ul. Żupy 2 w Bydgoszczy nad rzeką Brdą, gdzie zlokalizowana jest również przystań. Szkoleniem zawodników w różnych grupach wiekowych (seniorzy, juniorzy, młodzicy) zajmuje się około 4 trenerów. Klub podpisał umowę o współpracy z Zespołem Szkół nr 8 przy ul. Pijarów 4 w Bydgoszczy w sprawie szkolenia wioślarskiego w ramach klasy sportowej w Gimnazjum nr 33[2]. Od 2000 roku oprócz sekcji wioślarskiej istnieje również turystyczna sekcja kajakowa[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Okres międzywojenny[edytuj | edytuj kod]

16 marca 1920 roku w sali hotelu „Pod Orłem” grupa bydgoskich działaczy Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, przy udziale przedstawicieli Poznańskiego Towarzystwa Wioślarskiego „Tryton” podjęto uchwałę o założeniu Towarzystwa Wioślarskiego „Tryton” Bydgoszcz, które miało być przeciwwagą dla klubów niemieckich, głównie RC Frithjof[4]. Ustalono statut, zarząd i godło klubu[a], a w 1924 sztandar[5]. Jeszcze bez własnej siedziby i na wypożyczonych z Gimnazjum Humanistycznego łodziach, „Tryton” wystawił dwie załogi do pierwszych wszechpolskich regat w Brdyujściu w dniu 29 czerwca 1920 roku (jedna z nich zdobyła drugie miejsce)[5][6]. 31 sierpnia 1920 dla odróżnienia od poznańskiego „Trytonu” zmieniono nazwę na Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie[5]. W 1921 zakupiono z taboru Klubu Wioślarskiego w Poznaniu pierwszą łódź, której nadano imię fundatora „Henryk”. W 1921 towarzystwo posiadało już własną przystań przy moście Bernardyńskim oraz 6 łodzi[6]. 3 lipca 1921 na drugich regatach o mistrzostwo Polski w Brdyujściu załoga BTW: Leon Twardowski, Witecki, Gole i Paweł Twardowski w biegu czwórek zdobyła tytuł mistrza Polski wraz z pucharem „Sokoła Krakowskiego”[7]. Tą samą nagrodę załoga BTW otrzymała 15 sierpnia 1922[6].

Na otwarcie sezonu wioślarskiego w 1924 oddano do użytku przystań na torze regatowym w Brdyujściu, a tabor powiększono o 6 łodzi. Na regatach o mistrzostwo Polski nowo zbudowane trybuny zapełniła 5-tysięczna rzesza publiczności oraz prezydent Rzeczypospolitej Stanisław Wojciechowski[6]. Prasa krajowa określała bydgoski ośrodek wioślarski mianem „polskiego Henley”[8]. W 1924 sekcję wioślarską poszerzono o grupę uczniowską i wojskową[5]. Klub prowadził działalność promującą sporty wodne. Działacze BTW aktywnie pomagali w powstaniu w 1926 Bydgoskiego Klubu Wioślarek i Zrzeszenia Gimnazjalnych Towarzystw Wioślarskich z województw: poznańskiego i pomorskiego, w 1927 z inicjatywy działaczy klubu utworzono Pomorski Okręg Związku Pływackiego, a rok później Bydgoski Komitet Towarzystw Wioślarskich. W 1926 otwarto sekcje: sportów zimowych (hokej, łyżwiarstwo) i szermierczą. Sekcja pływacka założona w 1927 w pierwszym roku działalności zajęła pierwsze miejsce na Pomorzu[5]. W 1928 sekcja sportów zimowych BTW wstąpiła do Polskiego Związku Hokeja na Lodzie w Warszawie, należąc do pionierów hokeja na Kujawach i Pomorzu[9]. W 1930 do sekcji należało 72 członków BTW[5].

Duże sukcesy przyniósł BTW rok 1926. Na mistrzostwach Europy w Lucernie, bydgoska ósemka zdobyła brązowy medal[9], pierwszy zdobyty przez Polskę w wioślarskich zawodach międzynarodowych[6]. Sukces ten przyniósł BTW rozgłos i spowodował że w 1927 odbyły się w Brdyujściu pierwsze międzynarodowe regaty, w których startowali reprezentanci 10 klubów zagranicznych i 21 krajowych[6]. Osady BTW reprezentowały także Polskę w mistrzostwach Europy w 1931, 1933 i 1934 roku[7]. W 1927 BTW zdobyło pierwsze miejsce w klasyfikacji polskich klubów i towarzystw wioślarskich[4]. Największym sukcesem bydgoskiego i polskiego wioślarstwa w okresie międzywojennym było zdobycie przez czwórkę ze sternikiem BTW brązowego medalu na Igrzyskach Olimpijskich w Amsterdamie 1928[b][9].

18-26 sierpnia 1928 BTW zorganizowało na torze regatowym w Brdyujściu Mistrzostwa Europy w wioślarstwie. Dla tej imprezy magistrat rozbudował trybuny do pojemności 30 tys. widzów. W mistrzostwach wystartowało 11 reprezentacji ze 152 zawodnikami w 35 osadach. W klasyfikacji państw pierwsze miejsce zajęły Włochy (17 pkt.) przed Holandią i Polską (po 5 pkt). Polska osada (czwórka bez sternika) złożona była z bydgoszczan, medalistów olimpijskich. Jedynie szlakowego Bernarda Romanowskiego zastąpił Jerzy Braun. Osada w swoim wyścigu zdobyła brązowy medal[9]. W 1928 klub startował w siedmiu regatach, zajmując w nich ogółem 16 pierwszych miejsc, a rok później w siedmiu regatach zdobywając 15 pierwszych miejsc[10]. W 1930 BTW uhonorowano dyplomem przyznanym przez Związek Polskich Klubów Sportowych i Polski Komitet Olimpijski za zasługi w rozwoju sportu wioślarskiego w Polsce[5].

Na Igrzyskach Olimpijskich w Los Angeles 1932 były członek BTW Jerzy Braun zdobył srebrny medal w rywalizacji dwójek (partnerem był warszawianin Janusz Ślązak, a sternikiem Jerzy Skolimowski)[9] oraz brązowy w konkurencji czwórek (z Januszem Ślązakiem, Edwardem Kobylińskim, Stanisławem Urbanem i Jerzym Skolimowskim)[4]. Startował także w igrzyskach w Berlinie 1936 w dwójce ze sternikiem oraz zdobył srebrny medal w Mistrzostwach Europy w Budapeszcie w 1933 w dwójce ze sternikiem (ze Ślązakiem i Skolimowskim)[9].

W 1934 roku w ośmiu regatach załogi BTW odniosły 11 zwycięstw, a rok później 14 zwycięstw, plasując klub na trzecim miejscu tabeli punktacyjnej PZTW[5]. Zwyciężając po raz trzeci w mistrzostwach ósemek, BTW zdobyło na własność nagrodę Prezydenta Rzeczypospolitej[5]. Począwszy od 1936 regaty w Brdyujściu otwierały imprezy związane z Tygodniem Bydgoszczy. Miały one charakter ogólnopolski. W 1936 uczestniczyło w nich 77 osad z 27 klubów, łącznie 330 wioślarzy i 35 wioślarek. Zwyciężyło BTW zdobywając największą ilość punktów.

Szczytowe osiągnięcia BTW w okresie międzywojennym przypadły na rok 1937. Zawodnicy startowali w 13 regatach krajowych i zagranicznych[c][5], odnosząc 23 zwycięstwa. Dało to w klasyfikacji klubowej pierwsze miejsce w Polsce[7]. W tym roku liczba czynnych zawodników sięgnęła 240 osób[3]. W latach 1938 i 1939 palmę pierwszeństwa w wioślarstwie bydgoskim i krajowym przejął Kolejowy Klub Sportowy w Bydgoszczy, do którego przeszło m.in. kilku zawodników BTW[5]. Dzięki licznym zwycięstwom BTW, przynoszącym rozgłos miastu, Bydgoszcz zwano w w dwudziestoleciu międzywojennym „miastem wioślarzy”. Nad Brdą na wschód od mostu Bernardyńskiego powstała tzw. dzielnica wioślarzy, gdzie swoje bazy i przestanie miały liczne kluby sportów wodnych.

W okresie okupacji niemieckiej klub nie mógł prowadzić działalności. W egzekucjach i na frontach II wojny światowej zginęło 27 członków BTW[3]. Medalista olimpijski Edmund Jankowski w październiku 1939 został rozstrzelany w Dolinie Śmierci pod Fordonem[11].

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Podczas walk w styczniu 1945 spalona została dotychczasowa siedziba BTW, oraz zdewastowany tor regatowy w Brdyujściu. Jedyną szansą na odrodzenie BTW było przystąpienie do nowo tworzonego przy magistracie Bydgoskiego Klubu Sportowego i utworzenie w nim sekcji wioślarskiej[12]. Towarzystwo otrzymało wówczas w użytkowanie pałac dawnego niemieckiego Towarzystwa Wioślarskiego „Frithjof”. 7 października 1945 z BKS wyodrębniło się samodzielne Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie działające przy Związku Walki Młodych z prezesem Witoldem Czajkowskim na czele[12]. Byłe działaczki i zawodniczki Bydgoskiego Klubu Wioślarek zrzeszono w sekcji wioślarstwa kobiecego BTW[13]. 12 sierpnia 1945 BTW zorganizowało w Bydgoszczy pierwsze po wojnie mistrzostwa Polski w wioślarstwie. Uczestniczyło w nich 226 zawodników z 16 klubów. Czwórka kobiet BTW wywalczyła mistrzostwo, czwórka mężczyzn – wicemistrzostwo, a ósemka mężczyzn brązowy medal[12].

30 września 1945 w siedzibie BTW reaktywowano Polski Związek Towarzystw Wioślarskich, który do 1948 miał swoją siedzibę w Bydgoszczy[14]. W końcu 1947 roku BTW posiadało 408 członków i zaliczało się do największych klubów sportowych w Bydgoszczy[14].W latach 1946-1950[d] klub zajmował pierwsze miejsca w drużynowej klasyfikacji PZTW, a w 1948 czwórka klubowa ze sternikiem poprawiła pochodzący z 1929 rekord toru regatowego w Brdyujściu[3]. Na krajowych torach dominowała czwórka ze sternikiem BTW w składzie: sternik Egon Szyperski oraz Henryk i Teodor Kocerkowie, Zygmunt Kościelniak i Ludwik Suligowski, lecz z braku finansów nie wysłano jej w 1948 na Igrzyska Olimpijskie w Londynie[14]. W 1949 wojewódzkie władze bezpieczeństwa wprowadziły tajnych agentów do BTW, celem zdyskredytowania działaczy uchodzących za niechętnych nowej władzy. Obiektem szczególnych ataków był jeden ze współzałożycieli BTW Witold Czajkowski. Z inspiracji Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego negatywne opinie polityczne w 1951 wystawiono m.in. Ludwikowi Suligowskiemu i Henrykowi Kocerce, którzy zostali odsunięci od wyjazdów zagranicznych, m.in. na olimpiadę w Helsinkach 1952[14].

W 1949 po reorganizacji polskiego sportu na wzór sowiecki, BTW zostało podporządkowane zrzeszeniom sportowym, początkowo ZS Związkowiec, a po jego rozwiązaniu, od 1 stycznia w 1951 – pionowi sportowemu Związku Zawodowego Metalowców „Stal” pod patronatem Zjednoczonych Zakładów Rowerowych Romet oraz Zakładów Elektromechanicznych Belma[12]. Wioślarską wizytówką Towarzystwa w tych latach była dwójka bez sternika: Bogdan Poniatowski i Henryk Kocerka, a drużynowo osiągnięto 2. i 3. miejsce w kraju (1953, 1954)[12]. W latach 1945-1956 zawodnicy zdobyli 21 złotych medali mistrza kraju w konkurencji mężczyzn oraz 3 w zawodach kobiet, zaś tor regatowy w Brdyujściu był widownią najważniejszych zawodów wioślarskich w kraju[14].

Po przełomie październikowym 1956 BTW odzyskało swoją tożsamość. W tym okresie liczba członków klubu wzrosła dziesięciokrotnie, a sekcja kobieca usamodzielniła się reaktywując Bydgoski Klub Wioślarek[12]. Najwybitniejszym wychowankiem BTW w latach 1948-1960 i jednym z najwybitniejszych polskich sportowców był Teodor Kocerka[e]. Zdobył on dwa brązowe medale olimpijskie (Helsinki 1952 – w barwach AZS Warszawa i Rzym 1960 – w barwach AZS Szczecin), 19 tytułów mistrza Polski w jedynce, dwójce podwójnej, czwórkach i ósemce. We wszystkich mistrzostwach Europy w latach 1953-1960 zdobywał medale. W latach 1956 i 1957 sięgnął dwukrotnie po prestiżową nagrodę „Diamentowych wioseł” za zwycięstwa w jedynce podczas królewskich regat w Henley na Tamizie[12].

W 1962 w Mistrzostwach Świata brało udział 4 zawodników BTW, a w mistrzostwach Europy w latach 1954-1974 dalszych 10, w tym: Bogdan Poniatowski – 5 razy, Henryk Kocerka, Antoni Rosołowicz po 3 razy, Teodor Kocerka, Benedykt Augustyniak, Marian Lewandowski po 2 razy oraz Kazimierz Neumann, Wanda Laskowska, Jachowska, Zielińska[4]. Od 1967 seniorskie osady BTW nie brały już udziału w międzynarodowych regatach, mistrzostwach świata, ani w olimpiadach[12]. Zawodnicy zaczęli odnosić sukcesy dopiero w latach 90. XX w. W 1995 Paprocki w jedynce zdobył tytuł Mistrza Świata w Kategorii Masters, a w 1997 został mistrzem w jedynce i wicemistrzem Europy w dwójce podwójnej[3]. Natomiast w 1998 klubowa dwójka podwójna w składzie: Ratkowski, Pawłowski zdobyła 1. miejsce w Młodzieżowych Mistrzostwach Polski[3].

Od 1999 po przeprowadzce do nowej siedziby nadszedł okres pomyślnego rozwoju. W oparciu o powołane UKS przy szkołach podstawowych nr 18 i 66 zwiększono liczbę zawodników do ok. 100 w 2003 roku[15]. W 2000 w Gimnazjum nr 33 powstała sportowa klasa wioślarska[15]. W 2004 zanotowano pierwszy po kilkudziesięciu latach sukces seniorów BTW, gdy dwójka ze sternikiem (Piotr Hojka i Rafał Piecuch) zdobyła mistrzostwo Polski[3]. Sukcesy odnosili wychowankowie klubu: Michał Stawowski – dwukrotny olimpijczyk (Ateny 2004, Pekin 2008), członek reprezentacyjnej ósemki ze sternikiem, Piotr Hojka – członek dwójki bez sternika, medalista mistrzostw Europy, olimpijczyk z Pekinu 2008, Jakub Jabłoński – młodzieżowy mistrz świata (ósemka)[16]. Dawid Kalinowski w 2008 został akademickim mistrzem Europy w 2008, a brązowym medalistą tej imprezy w roku 2009 w konkurencji jedynek wagi lekkiej. Sukcesy w mistrzostwach Polski w kategorii juniorów uzyskiwali również członkowie czwórki ze sternikiem, w obsadzie męskiej i żeńskiej)[16]. W 2011 na MP juniorów klub zdobył 6 medali i zajął drużynowo 3. miejsce, a rok później zdobył 16 medali MP różnych kategorii i zajął 5 miejsce w klasyfikacji Drużynowego Mistrza Polski PZTW[3].

Nazwy[edytuj | edytuj kod]

  • 1920 – Towarzystwo Wioślarzy Tryton Bydgoszcz
  • 1920-1939 – Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie
  • 1945-1948 – BTW-Związek Walki Młodych
  • 1949-1950 – BTW-Związkowiec
  • 1951-1956 – BTW-Związek Zawodowy Metalowców Stal
  • od 1956 – Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie

Prezesi[edytuj | edytuj kod]

Poniżej niepełna lista prezesów BTW:

  • 1920-1921 – Antoni Wittig
  • 1945-1949 – Witold Czajkowski
  • 1949-1950 – Stanisław Lehmann
  • 1950 – Zajączkowski
  • 1950-1956 – Brzoskowski
  • 1956-1980 – Nikodem Nowak

Sekcja turystyki kajakowej[edytuj | edytuj kod]

Tradycje turystyki kajakowej w BTW sięgają okresu międzywojennego, kiedy organizowano spływy Brdą. W latach 60. XX w. spływano rzeką od Jeziora Charzykowskiego do Bydgoszczy. W 2000 roku wznowiono sekcję turystyki kajakowej za sprawą prezesa BTW Antoniego Rosołowicza. W sezonie letnim organizowano spływy Brdą, Drwęcą, Notecią poprzez Gopło do Warty, Wisłą do Bałtyku, czy też wędrówki jeziorami Borów Tucholskich[15].

Baza sportowa[edytuj | edytuj kod]

Z końcem 1920 BTW licząc już stu członków poczyniło starania o zdobycie własnej siedziby. Magistrat Bydgoszczy wydzierżawił towarzystwu szałas przy moście Bernardyńskim naprzeciw murowanej siedziby niemieckiego Klubu Wioślarskiego Frithjof[5]. Latem 1923 założono światło elektryczne, telefon i ogrodzenie[5]. Własnością BTW były także tereny w otoczeniu toru regatowego w Brdyujściu, gdzie w 1924 wydzierżawiono „letnisko wioślarskie”, a 3 sierpnia 1924 oddano do użytku drewniane trybuny wybudowane własnym kosztem przez BTW, a rozbudowane przez magistrat w 1929 roku[5]. Klub z ramienia PZTW był organizatorem mistrzostw Polski rozgrywanych w Brdyujściu w latach 1920-1937, a także mistrzostw Europy w sierpniu 1929 roku. W 1929 urządzono lodowisko klubowe, na którym zimą zawodnicy rozgrywali mecze hokejowe oraz uprawiali łyżwiarstwo. Przystań klubowa co roku była punktem startu i mety biegu propagandowego „Wpław przez Bydgoszcz”. W 1936 przystań wyremontowano oraz zbudowano pomost dostosowany do wymogów klubu regatowego[5]. W czasie okupacji niemieckiej przystań BTW wraz z całym taborem i wyposażeniem została przyznana Stowarzyszeniu Wioślarek Niemieckich[15].

23 stycznia 1945 przystań spłonęła, gdy opuszczające Bydgoszcz oddziały Wehrmachtu wysadziły w powietrze most Bernardyński. Po wojnie władze miasta przyznały klubowi pałac wioślarski byłego niemieckiego Klubu Frithjof. W 1996 roku magistrat sprzedał obiekt chińskiej spółce z Szanghaju, a BTW w 1999 roku przeniosło się do odkupionych od firmy Dräger pomieszczeń przy ul. Żupy 2 na zapleczu siedziby Budowlanego Klubu Sportowego[4]. W miejscu tym w latach 2001-2007 dzięki funduszom miasta Bydgoszczy i Ministerstwa Edukacji i Sportu[15] wzniesiono nową przystań wraz z salą treningową, siłownią, hangarami na łodzie krótkie i długie, nabrzeżem i pływającym pomostem[3].

Sportowcy BTW[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Wioślarze Bydgoskiego Towarzystwa Wioślarskiego .

Olimpijczycy z BTW[edytuj | edytuj kod]

Osiągnięcia drużynowe[edytuj | edytuj kod]

  • Drużynowe Mistrzostwa Polski w wioślarstwie[17]:
    • pierwsze miejsce Gold medal with cup.svg w latach 1927, 1937, 1938, 1946, 1947, 1948, 1950
    • drugie miejsce Silver medal with cup.svg w latach 1928, 1929, 1930, 1954, 1959, 1966
    • trzecie miejsce Bronze medal with cup.svg w latach 1931, 1933, 1934, 1935, 1936, 1945, 1953, 1957, 1960
  • czwórki ze sternikiem – mistrzowie Polski w latach 1921, 1922, 1926, 1927, 1934, 1935, 1936, 3 razy wicemistrzostwo Polski
  • czwórki bez sternika – mistrzowie Polski w latach 1929, 1932, 4 razy wicemistrzostwo Polski
  • ósemki ze sternikiem – mistrzowie Polski w latach 1933-1935 i 1937, 8 razy wicemistrzostwo Polski
Impreza ZŁOTO SREBRO BRĄZ
Mistrzostwa Europy seniorów 2
Drużynowe Mistrzostwa Polski 8 6 9
Regaty o Mistrzostwo Polski 8 2 5
Mistrzostwa Polski różnych
kategorii wiekowych (2001-2010)[18]
9 16 10

Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie do 1937 roku dominowało wśród 12 działających w okresie międzywojennym w Bydgoszczy klubów wioślarskich i należało do czołówki krajowej[4]

Osiągnięcia indywidualne[edytuj | edytuj kod]

W latach 1921-1977 zawodnicy BTW zdobyli 48 indywidualnych tytułów mistrza Polski seniorów[4]. W rozgrywkach krajowych łącznie zdobyto ponad 600 medali[4].

  • Leon Birkholc – 4-krotny mistrz Polski (1926 w czwórce ze sternikiem, 1929 w czwórce bez sternika, 1933 i 1935 w ósemce), 8-krotny wicemistrz i 2-krotny brązowy medalista
  • Jerzy Braun – 13- krotny mistrz Polski (1929-1939), z tego 5-krotnie w barwach BTW oraz 4-krotny wicemistrz
  • Franciszek Bronikowski – 3-krotny mistrz Polski (1936 w czwórce ze sternikiem, 1939 w czwórce bez sternika, 1946 w dwójce ze sternikiem) i 4-krotny wicemistrz
  • Edmund Jankowski – 2-krotny mistrz Polski (1927, 1929) i 3-krotny wicemistrz
  • Teodor Kocerka – 19-krotny mistrz Polski w jedynkach, dwójkach podwójnych, czwórkach i ósemkach
  • Bernard Ormanowski – 4-krotny mistrz Polski (1932-1935), 4-krotny wicemistrz
  • Antoni Rosołowicz – 5-krotny mistrz Polski (1953-1960)
  • Jan Świątkowski – 9-krotny mistrz Polski w barwach BTW
  • Stanisław Wieśniak – 4-krotny mistrz Polski (1949-1951)
  • Bogdan Poniatowski – 15-krotny mistrz Polski (1948-1964)[19]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • W latach 1927-1939 i 1945-1957 klub był z kilkoma wyjątkami nieprzerwanym medalistą Drużynowych Mistrzostw Polski w wioślarstwie
  • W latach 30. XX w. na przystani BTW ze sportem wioślarskim zapoznawał się późniejszy twórca Kabaretu Starszych PanówJeremi Przybora[20]
  • W 2002 roku ustanowiono nagrodę „Laur Bydgoskiego Towarzystwa Wioślarskiego” przyznawaną osobom i instytucjom szczególnie zasłużonym dla klubu[3].
  • W 2010 roku z okazji 90-lecia BTW Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy prezentowało wystawę „Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie 1920-2010”, na którą składały się: fotografie, materiały archiwalne, nagrody i trofea oraz sprzęt wioślarski treningowy i wyczynowy[21]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Jako godło towarzystwa ustalono białą czworokątną chorągiewkę, która dzieliła dwa krzyżujące się pasy na cztery równe pola. W miejscu krzyżowania się pasów mieścił się monogram B.T.W.
  2. Osada wygrała ćwierćfinał z Belgami, lecz przegrała półfinał ze Szwajcarią, startując „z marszu” po biegu ćwierćfinałowym
  3. W 1937 roku ósemka klubowa BTW reprezentowała Polskę na meczu z Węgrami, a czwórka na międzynarodowych regatach w Kopenhadze. Czwórka w składzie: Dudziński, Leu, Świątkowski, Figiel, ustanowiła rekord w wioślarstwie polskim, uzyskując piętnaście zwycięstw w sezonie
  4. z wyjątkiem roku 1949
  5. Teodor Kocerka kilkukrotnie zmieniał barwy klubowe. W barwach BTW startował od 1945 do stycznia 1950, następnie przez miesiąc reprezentował AZS Poznań, a od lutego 1950 do 1952 – AZS Warszawa. Jesienią 1952 powrócił do Bydgoszczy, gdzie wraz z kilkoma wioślarzami startował w barwach AZS Bydgoszcz aż do grudnia 1956, kiedy powrócił do Bydgoskiego Towarzystwa Wioślarskiego. Od stycznia 1959, aż do zakończenia kariery wyczynowej w końcu 1960 roku startował w barwach AZS Szczecin

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Barwy wioseł PZTW zestawienie
  2. http://www.btw.bydgoszcz.pl/btw,article,0,89,97,nabor-nowych-zawodnikow.html dostęp 19-04-2017
  3. a b c d e f g h i j http://www.btw.bydgoszcz.pl/btw,article,0,25,69,kalendarium-btw.html dostęp 18-04-2017
  4. a b c d e f g h Encyklopedia Bydgoszczy. t.1. praca zbiorowa pod red. Włodzimierza Jastrzębskiego. Towarzystwo Miłośników Miasta Bydgoszczy. Bydgoszcz 2011. ​ISBN 978-83-926423-3-6​, str. 245
  5. a b c d e f g h i j k l m n o Maciej Bieńkowski: Bydgoskie kluby wioślarskie w latach 1920-1939 [w:] Kronika Bydgoska XX
  6. a b c d e f Anna Perlińska: Bydgoszcz miasto wioślarzy [w:] Kalendarz Bydgoski 1981
  7. a b c Sport i kultura fizyczna w Bydgoszczy w latach 1920-1939. [w:] Historia Bydgoszczy. Tom II. Część druga 1920-1939: red. Marian Biskup: Bydgoszcz: Bydgoskie Towarzystwo Naukowe 2004. ​ISBN 83-901454-0-2​, s. 782-801
  8. Konrad Mrozik: Bydgoskie wioślarstwo lat międzywojennych [w:] Kalendarz Bydgoski 1987
  9. a b c d e f Zbigniew Urbanyi: BTW! Czołem! [w:] Kalendarz Bydgoski 2002
  10. Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie [w:] Kalendarz Bydgoski 1968
  11. http://www.expressbydgoski.pl/sport/a/bydgoskie-towarzystwo-wioslarskie-na-igrzyskach-w-amsterdamie-historia,10803200/ dostęp 19-04-2017
  12. a b c d e f g h Zbigniew Urbanyi: BTW! Czołem! Lata powojenne (1945-2000) [w:] Kalendarz Bydgoski 2003
  13. Joanna Nowicka, Tomasz Nowicki: Bydgoski Klub Wioślarek (1926-1996). Analiza startów i osiągnięć sportowych [w:] Kronika Bydgoska XIX
  14. a b c d e Kultura fizyczna w Bydgoszczy (1945-1956). [w:] Historia Bydgoszczy. Tom III. Część pierwsza 1945-1956. Praca zbiorowa. Bydgoskie Towarzystwo Naukowe Bydgoszcz 2015. ​ISBN 978-83-60775-44-8​, str. 493-522
  15. a b c d e Jednodniówka wydana z okazji 85-lecia Bydgoskiego Towarzystwa Wioślarskiego 2 kwietnia 2005
  16. a b http://www.btw.bydgoszcz.pl/btw,article,0,25,65,historia-btw-trzy-przystanie.html dostęp 18-04-2017
  17. http://www.btw.bydgoszcz.pl/btw,article,0,26,81,najwieksze-sukcesy-w-historii-btw.html dostęp 19-04-2017
  18. http://www.btw.bydgoszcz.pl/btw,article,0,26,86,sukcesy-sportowe-2001-2010.html dostęp 19-04-2017
  19. http://www.zawisza.info.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1390:poniatowski-bogdan&catid=102&Itemid=130 dostęp 14-11-2016
  20. http://www.btw.bydgoszcz.pl/btw,article,0,25,98,btw-w-bydgoszczy.html dostęp 18-04-2017
  21. http://muzeum.bydgoszcz.pl/wystawy/id,63,0,0,Bydgoskie-Towarzystwo-Wioslarskie-1920--2010 dostęp 19-04-2017

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie. [w:] Kalendarz Bydgoski 1968
  • Długosz Jerzy: Największe sukcesy sportu bydgoskiego. [w:] Kalendarz Bydgoski 1992
  • Długosz Jerzy: Największe porażki bydgoskiego sportu. [w:] Kalendarz Bydgoski 1993
  • Mrozik Konrad: Osiągnięcia bydgoskiego sportu w czasach II Rzeczypospolitej. [w:] Kronika Bydgoska XIV (1992). Bydgoszcz 1993
  • Mrozik Konrad: Bydgoskie wioślarstwo lat międzywojennych. [w:] Kalendarz Bydgoski 1987
  • Jeleniewski Marek K. Z biegiem lat z biegiem Brdy, Bydgoszcz 2003
  • Perlińska Anna: Bydgoszcz miasto wioślarzy. [w:] Kalendarz Bydgoski 1981
  • Urbanyi Zbigniew, Smoliński Zbigniew: Bydgoszcz jako ośrodek sportowy. [w:] Kronika Bydgoska III. Bydgoszcz 1970
  • Urbanyi Zbigniew: BTW! Czołem!. [w:] Kalendarz Bydgoski 2002
  • Urbanyi Zbigniew: BTW! Czołem! Lata powojenne. [w:] Kalendarz Bydgoski 2003

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]