Cerkiew Opieki Matki Bożej w Konstantynowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cerkiew Opieki Matki Bożej
rejestr zabytków
Distinctive emblem for cultural property.svg A/1432 z 8.08.1956
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Konstantynów
Wyznanie prawosławie
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Położenie na mapie gminy Konstantynów
Mapa lokalizacyjna gminy Konstantynów
Cerkiew Opieki Matki Bożej
Cerkiew Opieki Matki Bożej
Położenie na mapie powiatu bialskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bialskiego
Cerkiew Opieki Matki Bożej
Cerkiew Opieki Matki Bożej
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Cerkiew Opieki Matki Bożej
Cerkiew Opieki Matki Bożej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cerkiew Opieki Matki Bożej
Cerkiew Opieki Matki Bożej
Ziemia52°12′15,9″N 23°05′16,7″E/52,204417 23,087972

Cerkiew Opieki Matki Bożej w Konstantynowieprawosławna cerkiew w Konstantynowie wzniesiona w 1833 i przebudowana w okresie międzywojennym na szkołę.

Pierwsza cerkiew prawosławna funkcjonowała w Konstantynowie (ówcześnie Kozieradach) od XV stulecia[1]. Nową świątynię tego wyznania wzniesiono w miejscowości w 1576 z fundacji Pawła Bogusza Bogowitinowicza. Najpóźniej w 1726 parafia kozieradzka przyjęła unię. W 1833 dotychczasowy obiekt zastąpiła murowana cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, wyposażoną w organy. W 1875 unicka parafia w Konstantynowie została, podczas likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, zlikwidowana, zaś jej wierni włączeni do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. W latach 1902-1903 cerkiew została przebudowana według projektu M. Kozłowa[1].

W 1919, mimo obecności ludności prawosławnej w Konstantynowie, budynek cerkwi przejął Kościół katolicki. Następnie nowi właściciele przekazali obiekt gminie z przeznaczeniem na siedmioklasową szkołę[1].

Przypisy

  1. a b c A. Bobryk, I. Kochan, Ślady przeszłości. Historia i teraźniejszość prawosławia na południowo-zachodnim Podlasiu w świadomości społecznej, Siedleckie Towarzystwo Naukowe, Siedlce 2010, s.197-199