Cruiser Mk I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Cruiser Mk I (A9)
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo

 Wielka Brytania

Producent

Vickers (pierwsze 50 szt.)
Harland & Wolf

Typ pojazdu

czołg szybki

Trakcja

gąsienicowa

Załoga

6

Historia
Prototypy

1936

Produkcja

1937

Wycofanie

1941

Egzemplarze

125

Dane techniczne
Silnik

6-cylindrowy silnik wysokoprężny chłodzony cieczą AEC Type A179
o mocy 150 KM

Transmisja

mechaniczna

Pancerz

6–14 mm

Długość

5810 mm

Szerokość

2650 mm

Wysokość

2510 mm

Masa

bojowa: 13 156 kg

Moc jedn.

11,40 KM/t

Osiągi
Prędkość

40 km/h
w terenie: 24 km/h

Zasięg pojazdu

Na drodze 240

Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 × armat QF dwufuntowa kal. 40 mm (Mk I)
1 × haubica kal. 94 mm (Mk I CS)

3 karabiny maszynowe Vickers kal. 7,7 mm

Użytkownicy
Wielka Brytania

Cruiser Tank Mark I znany także jako A9 był pierwszym brytyjskim czołgiem szybkim, w czasie wojny używany był wyłącznie przez wojska brytyjskie.

Historia i opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

A9 został zaprojektowany przez Sir Johna Cardena w 1934 r. jako następca Vickers Mark II. Był to pierwszy czołg brytyjski z centralnie zamocowaną wieżą, w której umieszczono główne uzbrojenie, ale nie była to konstrukcja specjalnie udana ani nowoczesna, a czołg był bardzo słabo opancerzony (zaledwie 14 mm).

Wnętrze czołgu nie było podzielone na osobne przedziały bojowe, w wieży zamontowano działo dwufuntowe (40 mm) i karabin maszynowy. Oprócz tego z przodu czołgu, po obu stronach kadłuba znajdowały się dwie mniejsze wieżyczki, każda z nich uzbrojona w jeden karabin maszynowy.

Po próbach polowych w 1936 roku, zamówiono 125 egzemplarzy tego czołgu, wszedł do produkcji w 1937 r. Początkowo napędzany był silnikiem samochodowym Rolls-Royce zamienionym później na silnik autobusowy AEC.

Podwozie czołgu było nowoczesną konstrukcją, wykorzystano je podczas prac nad budową czołgu piechoty Mk III Valentine.

Służba[edytuj | edytuj kod]

We wczesnej fazie wojny, kampanii francuskiej, greckiej i na początku walk w Afryce Północnej Mark I spisywał się nieźle, jego dwufuntowe działo w zupełności wystarczało do skutecznego zwalczania ówczesnych niemieckich czołgów. Problem stanowiło minimalne opancerzenie (Mark I stanowił łatwy cel nawet dla armat przeciwpancernych małego kalibru), także brak amunicji burzącej nie tylko dla działa 40 mm, ale także amunicji przeciwpancernej dla wersji z haubicą 94 mm.

Modele produkcyjne[edytuj | edytuj kod]

Mark I (A9)

Używany przez 1 Dywizję Pancerną w czasie kampanii francuskiej, używany przez 2 i 7 Dywizję Pancerną w czasie kampanii w Afryce Północnej do 1941 r.

Mark I CS (close support)

Wersja „close support” (bliskiego wsparcia, współpracy z piechotą) uzbrojona w haubicę 3,7" (94 mm) umieszczoną w wieży, która mogła strzelać wyłącznie pociskami dymnymi (zapas amunicji – 40 naboi).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]