ACW-IP

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Armoured Carrier Wheeled - Indian Pattern Mk IIA[a]
ACW-IP Mk IIA Afryka Północna 1942 rok
ACW-IP Mk IIA Afryka Północna 1942 rok
Dane podstawowe
Państwo  Indie Brytyjskie
Producent Tata Iron and Steel Co., East Indian Railway Workshops, podwozia Ford Motor Co.
Typ pojazdu transporter opancerzony
Trakcja kołowa
Załoga 4
Historia
Produkcja 1940 – 1944
Egzemplarze 4655
Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy, czterosuwowy o pojemności 3916 cm³, V-8 Ford
o mocy 95-100 KM przy 3600 obr./min., chłodzony płynem
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 109 l
Pancerz z płyt walcowanych, częściowo spawany, częściowo nitowany
do 14 mm
Długość 4,72 m
Szerokość 2,26 m
Wysokość 1,96 m
Prześwit 23 cm
Masa bojowa: 6 700 kg
Moc jedn. 14,2 KM/t
Osiągi
Prędkość 80 km/h
Zasięg 360
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 rusznica ppanc Boys 13,97 mm, 1 przeciwlotniczy karabin maszynowy Bren kal. 7,7 mm
Użytkownicy
Indie, Nowa Zelandia, Polska, Grecja

ACW-IP (skrót od: Armoured Carrier Wheeled - Indian Pattern) – kołowy transporter opancerzony opracowany i produkowany w Indiach w okresie II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

ACW-IP był transporterem wykorzystującym podzespoły innych pojazdów: kanadyjskie podwozia tylnosilnikowe 4x4 produkowane przez Ford Motor Co. w Windsor w Ontario i elementy produkowane przez firmę amerykańskiej firmy Marmon Herrington z Indianapolis. Pancerne nadwozia produkowano w Indiach, gdzie montowano też kompletne pojazdy z podzespołów dostarczonych w częściach z Ameryki. Produkcją nadwozi oraz końcowym montażem zajmowały się zakłady Tata Iron and Steel Co. oraz East Indian Railway Workshops[1].

W latach 1940-1944 wyprodukowano 4655 sztuk[1].

Pojazdy były wykorzystywane w hinduskich dywizjach piechoty, gdzie pełniły bardzo różnorodne funkcje: rozpoznawcze, łącznikowe, transportowe oraz ruchomych puntów obserwacyjnych oficerów artylerii kierujących ogniem. Wykorzystywane były głównie w czasie działań w Afryce i we Włoszech. Po wojnie transportery brały udział w latach 50. i 60. w konfliktach w Birmie i na Malajach. W Europie były na wyposażeniu armii greckiej[2].

Planowano również uruchomienie produkcji w Nowej Zelandii, czego jednak nie zrealizowano. Zbudowano jedynie dla armii nowozelandzkiej 100 pojazdów w latach 1943-1944. Wozy były używane przez 3 Dywizję Nowozelandzką w czasie działań na Pacyfiku oraz w czasie wojny w Korei. Wycofano je dopiero w roku 1956[2].

Transportery znalazły się też na wyposażeniu PSZ latem 1942 roku. Nie był to sprzęt typowy. Został przejęty wraz z samochodami pancernymi AC Marmon-Herrington przez Pułk Ułanów Karpackich od dywizji hinduskiej[2].

Wersje[edytuj | edytuj kod]

Powstało kilka wersji różniących się konstrukcyjnie[1]:

  • Mk I – podwozie z zespołów Ford Commercial Model 1940 z silnikiem z przodu (10 pojazdów).
  • Mk II – 4x4 podwozie Ford CO11QRF z silnikiem z tyłu.
  • Mk IIA – drobne ulepszenia.
  • Mk IIB – dodano częściowe opancerzenie przedziału bojowego.
  • Mk IIC – 4x4 podwozie Ford C191QRF, powiększono zbiornik paliwa i zamontowano wieżyczkę z uzbrojeniem.
  • Mk III – powiększono wieżyczkę (276 szt.).
  • Mk IV – 4x4 podwozie Ford C291QRF, zmieniono konstrukcję kadłuba, wzrosła masa pojazdu.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Wszystkie dane oraz osiągi i pokonywanie przeszkód za J. Magnuskim[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Magnuski 1998 ↓, s. 211.
  2. a b c Magnuski 1998 ↓, s. 212.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Magnuski: Wozy bojowe Polskich Sił Zbrojnych 1940-1946. Warszawa: Wydawnictwo Lampart, 1998, s. 211-212. ISBN 83-86776-39-0.