Tank, Light, Mk III

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tank, Light, Mk III
Tank, Light, Mk III
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Royal Ordance Factory
Typ pojazdu czołg lekki
Trakcja gąsienicowa
Załoga 2 osoby
Historia
Produkcja 1934
Egzemplarze 36 szt.
Dane techniczne
Silnik silnik gaźnikowy Rolls-Royce o mocy 49 kW
Pancerz stalowy, o grubości 4-12 mm
Długość 3646 mm
Szerokość 1833 mm
Wysokość 1841 mm
Masa bojowa: 4506 kg
Osiągi
Prędkość 48 km/h
w terenie: 32 km/h
Zasięg 210
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) bez przygotowania: 70 cm
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x karabin maszynowy Vickers kalibru 7,7 mm
Użytkownicy
Wielka Brytania, Południowa Afryka

Tank, Light, Mk III - brytyjski czołg lekki skonstruowany w okresie międzywojennym.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1929 roku w zakładach Carden-Loyd skonstruowano czołg Tank, Light, Mk I będący wyposażoną w wieżę wersją rozwojową tankietki Vickers Carden Loyd Mark VI. Zbudowano tylko pięć takich czołgów, a następnie z powodu braku nabywców produkcję wstrzymano. Pomimo tego niepowodzenia kontynuowano rozwój tej konstrukcji. Czołg wyposażono w nową, większą wieżę i mocniejszy silnik. Na zamówienie armii brytyjskiej w zakładach Vickers Armstrong Ltd. zbudowano 62 czołgów oznaczonych jako Tank, Light, Mk II. W 1934 roku w Royal Ordance Factory rozpoczęto produkcję zbliżonego konstrukcyjnie czołgu Tank, Light, Mk III. Miał on wieżę No 1 Mk II taką samą jak czołgi Mk II w wersjach A i B i nowy powiększony kadłub o pogrubionym opancerzeniu. Zmodyfikowano także podwozie zastępując poziome resory śrubowe, resorami ukośnymi.

W chwili wybuchu II wojny światowej czołgi Mk III były używane głównie do szkolenia. W 1941 roku zostały w Somalii i Abisynii użyte bojowo czołgi Mk II i Mk III armii południowoafrykańskiej.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Tank, Light, Mk III miał budowę klasyczną. W tylnej części kadłuba znajdował się sześciocylindrowy, rzędowy, chłodzony cieczą silnik gaźnikowy Rolls-Royce o mocy 49 kW. Silnik napędzał umieszczone z przodu kadłuba koła napędowe. Z każdej strony znajdowały się cztery koła jezdne zblokowane w dwa wózki, amortyzowane ukośnymi sprężynami srubowymi. Koło napinające znajdowało się z tyłu. Każda gąsienica o szerokości 240 mm była podtrzymawana przez dwie rolki. Uzbrojeniem był karabin maszynowy Vickers kalibru 7,7 mm.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ledwoch, J., Solarz, J.: Czołgi brytyjskie 1939-1945. Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 1994. ISBN 83-86209-10-0.