Bishop (działo samobieżne)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bishop
Bishop
Bishop
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Birmingham Railway Carriage and Wagon Co. Ltd
Typ pojazdu samobieżna haubicoarmata
Trakcja gąsienicowa
Załoga 4
Historia
Prototypy sierpień 1942
Produkcja 1942
Egzemplarze 100
Dane techniczne
Silnik 1 silnik wysokoprężny, 6-cylindrowy AEC o mocy 131 KM (98 kW)
Transmisja mechaniczna
Pancerz kadłub: 8-60 mm,
wieża: 13-51 mm
Długość 5450 mm[1]
Szerokość 2630 mm[1]
Wysokość 3,05 m
Prześwit 420 mm[1]
Masa 17 450 kg[1]
Moc jedn. 7,4 KM/t
Osiągi
Prędkość max 40 km/h[1]
Zasięg 225 km[1]
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 0,91 m
Rowy (szer.) 2,28 m
Ściany (wys.) 0,83 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 haubicoarmata 25 pdr. Mk II kal. 87,6 mm (zapas amunicji – 32 szt.)
1 karabin maszynowy Bren kal. 7,7 mm
Użytkownicy
Wielka Brytania

Bishop (ang. "biskup") – brytyjska samobieżna haubicoarmata zaprojektowana i produkowana w 1942 roku[1] (na podwoziu czołgu piechoty Mk III Valentine).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Działo samobieżne typu Bishop było pierwszym tego rodzaju pojazdem w armii brytyjskiej. Inżynierowie wykorzystali kadłub czołgu Valentine i zamocowali na nim haubicoarmatę 25-funtową (87,6 mm).

Pojazd miał szereg wad – do najważniejszych należały problemy ze strzelaniem na większą odległość (lufa nie mogła być ustawiona pod odpowiednim kątem), niewielka ilość miejsca na amunicję, trudności z manewrowaniem, a także – ze względu na zastosowanie specyficznego działa – wysoka sylwetka.

Z tych względów oraz z powodu słabych parametrów czołgu Valentine (niewielka prędkość i słabe opancerzenie) Bishop był nielubiany przez załogi, wkrótce został też zastąpiony przez lepsze konstrukcje M7 Priest oraz Sexton. Wyprodukowano tylko ok. 100 egzemplarzy Bishopa.

Bishop spisywał się jednak stosunkowo dobrze w walce z czołgami i piechotą nieprzyjaciela. Po raz pierwszy został użyty bojowo podczas II bitwy pod El Alamein i używany był aż do początków kampanii włoskiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo „WIS”, 1994, s. 30. ISBN 83-86028-01-7.