Deontay Wilder

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Deontay Wilder
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Deontay Leshun Wilder
Pseudonim The Bronze Bomber
Data i miejsce urodzenia 22 października 1985
Tuscaloosa
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 201 cm
Masa ciała 103 kg
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 45
Zwycięstwa 42
Przez nokauty 41
Porażki 2
Remisy 1
  1. Bilans walk aktualny na 22.02.2020.
Strona internetowa
ilustracja
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska olimpijskie
brąz Pekin 2008 boks
(waga ciężka)

Deontay Leshun Wilder (ur. 22 października 1985 w Tuscaloosa[1]) – amerykański bokser wagi ciężkiej, brązowy medalista olimpijski w 2008 r. w Pekinie, były mistrz świata organizacji WBC. Pokonał 8 zawodników o tytuł mistrza świata wagi ciężkiej[2].

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Zdobywca brązowego medalu w kategorii wagowej do 91 kg (ciężka) na letnich igrzyskach olimpijskich[3] w 2008 roku w Pekinie[potrzebny przypis].

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Wilder zdecydował się podpisać zawodowy kontrakt, ponieważ został ojcem, kiedy był jeszcze niepełnoletni. Jego córka od urodzenia miała chory kręgosłup, dlatego szukał szybkiej formy zarobku. Porzucił szkołę oraz pracę i zaczął treningi, mimo znikomej wiedzy na temat technik bokserskich[4].

Od listopada 2008 roku walczy na profesjonalnym ringu. Do 15 marca 2014 stoczył 31 walk, wygrywając wszystkie przez nokaut[5].

15 marca 2014 na gali w portorykańskim Bayamon, Wilder pokonał przez KO w pierwszej rundzie rodaka Malika Scotta (36-1-1, 13 KO)[potrzebny przypis].

16 sierpnia 2014 w Kalifornii pokonał przez RTD w czwartej rundzie rodaka Jasona Gaverna (25-16-4, 11 KO)[potrzebny przypis].

Zdobycie mistrzostwa świata WBC i obrony[edytuj | edytuj kod]

17 stycznia 2015 w Las Vegas po jednogłośnej decyzji sędziów (118:109, 119:108 i 120:107) w pojedynku z Haitańczykem z kanadyjskim paszportem Stiverne’em (24-2-1, 21 KO), został mistrzem świata organizacji WBC[6].

13 czerwca 2015 w Birmingham w pierwszej obronie tytułu a także pierwszej walce mistrzowskiej w historii rodzinnej Alabamy, znokautował w dziewiątej rundzie rodaka Erica Molinę (23-3, 17 KO)[7].

26 września 2015 w tej samej miejscowości pokonał przez techniczny nokaut w 11. rundzie Johanna Duhaupasa[8].

16 stycznia 2016 w Nowym Jorku pokonał przez KO w 9. rundzie Artura Szpilkę, w obronie mistrzostwa świata WBC[potrzebny przypis].

21 maja 2016 miała odbyć się walka Wildera z rosyjskim championem Aleksandrem Powietkinem, która niemal w ostatniej chwili została jednak odłożona z powodu pozytywnego wyniku badań antydopingowych Powietkina[9].

16 lipca 2016 przystąpił do czwartej obrony tytułu mistrza świata federacji WBC, pokonując przez RTD w 8 rundzie Chrisa Arreolę (36-5-1, 31 KO)[potrzebny przypis].

25 lutego 2017 pokonał Geralda Washingtona w piątej rundzie przez nokaut techniczny broniąc piąty raz z rzędu tytuł mistrza świata WBC[potrzebny przypis].

4 listopada 2017 w Nowym Jorku znokautował w pierwszej rundzie obowiązkowego pretendenta do tytułu, Bermane’a Stiverne’a (25-2-1, 21 KO). Jego rywal trzykrotnie lądował na macie ringu. Dla Wildera była to szósta z kolei skuteczna obrona mistrzowskiego mistrzowskiego pasa[10].

3 marca 2018 w hali Barclays Center na Brooklynie wygrał przez TKO w dziesiątej rundzie z Kubańczykiem Luisem Ortizem (28-1, 24 KO), broniąc skutecznie po raz siódmy tytułu federacji WBC[11].

Walka z Tysonem Furym[edytuj | edytuj kod]

1 grudnia 2018 w Staples Centre w Los Angeles spotkał się z Tysonem Furym (27-0, 19 KO). Po świetnych dwunastu rundach, podczas których Brytyjczyk dwukrotnie był liczony (w dziewiątej i dwunastej rundzie) sędziowie orzekli remis. Punktowali niejednogłośnie - 115:111 Wilder, 114:112 Fury i 113:113. Dwunasta runda tej walki została uznana za rundę roku 2018 przez Premier Boxing Champions.

Kolejna obrona tytułu[edytuj | edytuj kod]

18 maja 2019 w Barclays Centre w Nowym Jorku przystąpił do dziewiątej obrony tytułu mistrza świata federacji WBC w wadze ciężkiej. Jego rywalem był obowiązkowy pretendent Dominic Breazeale (20-1, 18 KO). Wygrał tę walkę przez nokaut już w pierwszej rundzie.

Rewanż z Tysonem Furym i utrata tytułu[edytuj | edytuj kod]

22 lutego 2020 w Las Vegas przegrał rewanżowy pojedynek z Furym przez techniczny nokaut w siódmej rundzie, tracąc tytuł mistrza świata wagi ciężkiej federacji WBC[12].

Trylogia z Tysonem Fury[edytuj | edytuj kod]

Trzecia walka pomiędzy Tysonem Fury a Deontayem Wilderem została przełożona na 9 października 2021 (oryginalnie zaplanowana na 24 lipca 2021 r), po tym jak Tyson Fury miał pozytywny wynik na obecność koronawirusa.

Lista walk na zawodowym ringu[edytuj | edytuj kod]

TKO – techniczny nokaut, KO – nokaut, UD – jednogłośna decyzja, SD- niejednogłośna decyzja, MD – decyzja większości, PTS – walka zakończona na punkty

Rekord Wynik Data Rywal Rodzaj Runda, czas Miejsce Uwagi
42-2-1 Przegrana 9 października 2021 Wielka Brytania Tyson Fury KO 11 (12), 1:10 T-Mobile Arena, Las Vegas -
42-2-1 Przegrana 22 luty 2020 Wielka Brytania Tyson Fury TKO 7 (12), 1:39 MGM Grand Garden Arena, Paradise, Nevada, U.S. Utrata pasa mistrzowskiego WBC
42-0-1 Zwycięstwo 23 listopada 2019 Kuba Luis Ortiz KO 7, 2:54 MGM Grand, Grand Garden Arena, Las Vegas Obronił tytuł mistrzowski
41-0-1 Zwycięstwo 18 maj 2019 Stany Zjednoczone Dominic Breazeale KO 2, 2:04 Barclays Center, Brooklyn Obronił tytuł mistrzowski
40–0–1 Remis 1 grudzień 2018 Wielka BrytaniaTyson Fury SD 12 Staples Centre, Los Angeles, Stany Zjednoczone Obronił tytuł mistrzowski
40-0 Zwycięstwo 3 marzec 2018 Kuba Luis Ortiz TKO 10, 1:34 Barclays Center, Brooklyn Obronił tytuł mistrzowski
39-0 Zwycięstwo 4 listopada 2017 Kanada Bermane Stiverne KO 1 (12), 2:59 Barclays Center, New York City, New York, U.S. Obronił tytuł mistrzowski
38-0 Zwycięstwo 25 luty 2017 Stany Zjednoczone Gerald Washington TKO 5 (12), 1:45 Legacy Arena, Birmingham, Alabama, U.S. Obronił tytuł mistrzowski
37-0 Zwycięstwo 16 lipiec 2016 Stany Zjednoczone Chris Arreola RTD 8 (12), 3:00 Legacy Arena, Birmingham, Alabama, U.S. Obronił tytuł mistrzowski
36-0 Zwycięstwo 16 styczeń 2016 Polska Artur Szpilka KO 9 (12), 2:24 Barclays Center, New York City, New York, U.S Obronił tytuł mistrzowski
35-0 Zwycięstwo 26 wrzesień 2015 Francja Johann Duhaupas TKO 11 (12), 0:55 Legacy Arena, Birmingham, Alabama, U.S. Obronił tytuł mistrzowski
34-0 Zwycięstwo 13 czerwiec 2015 Stany Zjednoczone Eric Molina KO 9 (12), 1:03 Bartow Arena, Birmingham, Alabama, U.S. Obronił tytuł mistrzowski
33-0 Zwycięstwo 17 styczeń 2015 Kanada Bermane Stiverne UD 12 MGM Grand Garden Arena, Paradise, Nevada, U.S. Zdobył tytuł mistrza WBC w wadze ciężkiej
32-0 Zwycięstwo 16 sierpnia 2014 Stany ZjednoczoneJason Gavern RTD 4 (10), 3:00 StubHub Center, Carson, California, U.S.
31-0 Zwycięstwo 15 marca 2014 Stany Zjednoczone Malik Scott KO 1 (12), 1:36 Coliseo Rubén Rodríguez, Bayamón, Puerto Rico
30-0 Zwycięstwo 26 października 2013 Stany Zjednoczone Nicolai Firtha KO 4 (10), 1:26 Boardwalk Hall, Atlantic City, New Jersey, U.S. Utrzymany tytuł wagi ciężkiej WBC Continental Americas
29-0 Zwycięstwo 9 sierpnia 2013 Białoruś Siarhei Liakhovich KO 1 (10), 1:43 Fantasy Springs Resort Casino, Indio, California, U.S Utrzymany tytuł wagi ciężkiej WBC Continental Americas
28-0 Zwycięstwo 27 kwietnia 2013 Wielka Brytania Audley Harrison TKO 1 (12), 1:10 Motorpoint Arena, Sheffield, England
27-0 Zwycięstwo 13 stycznia 2013 Stany Zjednoczone Matthew Geer TKO 2 (8), 1:16 Centro de Convenciones, Villahermosa, Mexico
26-0 Zwycięstwo 15 grudnia 2012 Wielka Brytania Kelvin Price KO 3 (10), 0:51 Memorial Sports Arena, Los Angeles, California, U.S. Zdobył tytuł wagi ciężkiej WBC Continental Americas
25-0 Zwycięstwo 8 września 2012 Wielka Brytania Damon McCreary KO 2 (10), 0:55 The Hangar, Costa Mesa, California, U.S.
24-0 Zwycięstwo 4 sierpnia 2012 Trynidad i Tobago Kertson Manswell TKO 1 (10), 2:10 Civic Center Expo Hall, Mobile, Alabama, U.S.
23-0 Zwycięstwo 23 czerwca 2012 Jamajka Owen Beck RTD 3 (8), 3:00 Killer Buzz Arena, Tuscaloosa, Alabama, U.S.
22-0 Zwycięstwo 26 maj 2012 Stany Zjednoczone Jesse Oltmanns TKO 1 (8), 0:26 Oasis Hotel Complex, Cancún, Mexico
21-0 Zwycięstwo 25 lutego 2012 Stany Zjednoczone Marlon Hayes TKO 4 (8), 3:00 Scottrade Center, St. Louis, Missouri, U.S.
20-0 Zwycięstwo 25 listopada 2011 Stany Zjednoczone David Long KO 1 (8), 1:17 U.S. Bank Arena, Cincinnati, Ohio, U.S.
19-0 Zwycięstwo 5 listopada 2011 Meksyk Daniel Cota KO 3 (8), 2:55 Centro de Convenciones, Cancún, Mexico
18-0 Zwycięstwo 27 sierpnia 2011 Stany Zjednoczone Dominique Alexander TKO 2 (6), 2:02 Water Oaks Farm Arena, Tuscaloosa, Alabama, U.S.
17-0 Zwycięstwo 18 czerwca 2011 Stany Zjednoczone Damon Reed KO 2 (6), 1:59 Tuscaloosa Amphitheater, Tuscaloosa, Alabama, U.S.
16-0 Zwycięstwo 6 maja 2011 Stany Zjednoczone Reggie Pena TKO 1 (6), 2:03 Fantasy Springs Resort Casino, Indio, California, U.S.
15-0 Zwycięstwo 19 lutego 2011 Stany Zjednoczone DeAndrey Abron TKO 2 (6), 1:23 Shelton State Community College, Tuscaloosa, Alabama, U.S.
14-0 Zwycięstwo 2 grudzień 2010 Stany Zjednoczone Danny Sheehan KO 1 (6), 1:48 Hilton Towers Ballroom, Lafayette, Louisiana, U.S.
13-0 Zwycięstwo 15 pażdziernika 2010 Stany Zjednoczone Harold Sconiers TKO 4 (6), 1:09 Fantasy Springs Resort Casino, Indio, California, U.S.
12-0 Zwycięstwo 25 września 2010 Stany Zjednoczone Shannon Caudle KO 1 (6), 1:04 Fitzgeralds Casino and Hotel, Tunica Resorts, Mississippi, U.S.
11-0 Zwycięstwo 3 lipca 2010 Stany Zjednoczone Dustin Nichols TKO 1 (6), 3:00 Club Palace, Hattiesburg, Mississippi, U.S.
10-0 Zwycięstwo 30 kwietnia 2010 Meksyk Alvaro Morales TKO 3 (6), 1:23 Tropicana Las Vegas, Paradise, Nevada, U.S.
9-0 Zwycięstwo 2 kwietnia 2010 Stany Zjednoczone Ty Cobb KO 1 (6), 0:33 The Joint, Paradise, Nevada, U.S.
8-0 Zwycięstwo 28 listopad 2009 Stany Zjednoczone Jerry Vaughn KO 1 (6), 1:02 Duke Energy Convention Center, Cincinnati, Ohio, U.S.
7-0 Zwycięstwo 14 sierpnia 2009 Stany Zjednoczone Travis Allen TKO 1 (4), 1:30 Desert Diamond Casino, Tucson, Arizona, U.S.
6-0 Zwycięstwo 26 czerwca 2009 Stany Zjednoczone Kelsey Arnold KO 1 (4), 1:13 Desert Diamond Casino, Tucson, Arizona, U.S.
5-0 Zwycięstwo 23 maja 2009 Stany Zjednoczone Charles Brown KO 1 (6), 0:55 Duke Energy Convention Center, Cincinnati, Ohio, U.S.
4-0 Zwycięstwo 24 kwietnia 2009 Stany Zjednoczone Joseph Rabotte KO 1 (4), 2:33 UIC Pavilion, Chicago, Illinois, U.S.
3-0 Zwycięstwo 14 marca 2009 Stany Zjednoczone Richard Greene Jr. TKO 2 (4), 0:11 Duke Energy Convention Center, Cincinnati, Ohio, U.S.
2-0 Zwycięstwo 6 marca 2009 Stany Zjednoczone Shannon Gray TKO 1 (4), 2:12 James M. Trotter Convention Center, Columbus, Mississippi, U.S
1-0 Zwycięstwo 15 listopada 2008 Stany Zjednoczone Ethan Cox TKO 2 (4), 2:54 Memorial Gymnasium, Nashville, Tennessee, U.S.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. BoxRec: Deontay Wilder, boxrec.com [dostęp 2019-04-06].
  2. Most Opponents Beaten for World Heavyweight Title (ang.). [dostęp 2021-02-13].
  3. Deontay Wilder Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 30 grudnia 2011]. [zarchiwizowane z tego adresu (20 grudnia 2009)].
  4. Wilder ekskluzywnie dla BoxingBet (pol.). boxingbet.pl. [dostęp 16 lipca 2012].
  5. Deontay Wilder na stronie boxrec.com
  6. Deontay Wilder odzyskał mistrzostwo świata dla Ameryki!. bokser.org, 17 stycznia 2015. [dostęp 18 stycznia 2015].
  7. Wilder odprawił zaskakująca groźnego Molinę (pol.). Bokser.org, 14 czerwca 2015. [dostęp 14 czerwca 2015].
  8. 'FRANCUSKI WACH' JOHANN DUHAUPAS PODDANY DOPIERO W 11 RUNDZIE (pol.). Bokser.org, 27 września 2015. [dostęp 27 września 2015].
  9. WILDER: NIE MA TAKICH SPECYFIKÓW, KTÓRE URATOWAŁYBY POWIETKINA. bokser.org, 2016-05-16. [dostęp 2016-05-16].
  10. Marcin Olkiewicz, WILDER ŁATWO ROZPRAWIŁ SIĘ ZE STIVERNE’EM, bokser.org [dostęp 2017-11-05].
  11. Wilder przetrwał krysys i znokautował Ortiza!. bokser.org, 2018-03-04. [dostęp 2018-03-04].
  12. Tyson Fury znokautował Deontaya Wildera. Gypsy King nowym bokserskim mistrzem świata, NIEZALEZNA.PL, 23 lutego 2020 [dostęp 2020-02-23].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Bermane Stiverne
Mistrz świata wagi ciężkiej WBC
17 stycznia 2015-23 lutego 2020
Następca
Tyson Fury