Francesco Pignatelli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Francesco Pignatelli
Kardynał biskup
Ilustracja
Herb duchownego
Kraj działania

Państwo Kościelne

Data i miejsce urodzenia

6 lutego 1652
Senise

Data i miejsce śmierci

5 grudnia 1734
Neapol

Arcybiskup Neapolu
Okres sprawowania

19 lutego 1703–5 grudnia 1734

Dziekan Kolegium Kardynalskiego
Okres sprawowania

25 czerwca 1726–5 grudnia 1734

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Nominacja biskupia

27 września 1683

Sakra biskupia

3 października 1683

Kreacja kardynalska

17 grudnia 1703
Klemens XI

Kościół tytularny

SS. Marcellino e Pietro (11 lutego 1704)
biskup Sabiny (26 kwietnia 1719)
biskup Frascati (12 czerwca 1724)
biskup Porto e S. Rufina (19 listopada 1725)

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

3 października 1683

Konsekrator

Carlo Pio di Savoia

Współkonsekratorzy

Giuseppe Bologna
Gregorio Giuseppe Gaetani de Aragonia

Francesco Pignatelli (ur. 6 lutego 1652 — zm. 5 grudnia 1734) – włoski kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z wicekrólestwa Neapolu. W 1665 wstąpił do zakonu teatynów. W 1684 dzięki rekomendacji króla Hiszpanii Karola II został arcybiskupem Tarentu. Nuncjusz apostolski w Polsce od marca 1700 do lutego 1703, kiedy został arcybiskupem Neapolu. Był krewnym papieża Innocentego XII (1691-1700), jednak nominację kardynalską otrzymał dopiero od jego następcy Klemensa XI w grudniu 1703. Początkowo był kardynałem prezbiterem tytułu SS. Marcellino e Pietro, ale w 1719 uzyskał promocję do rangi kardynała biskupa Sabiny, a następnie Frascati (1724) i Porto e Santa Rufina (1725), pozostając jednocześnie arcybiskupem Neapolu. Uczestniczył w konklawe 1721, konklawe 1724 i konklawe 1730. Dziekan Kolegium Kardynalskiego od 25 czerwca 1726. Zmarł w Neapolu w wieku 82 lat, został pochowany w neapolitańskim kościele teatynów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]