Giovanni Domenico de Cupis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Giovanni Domenico de Cupis
Kardynał biskup
Ilustracja
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 1493
Rzym
Data i miejsce śmierci 10 grudnia 1553
Rzym
Dziekan Kolegium Kardynalskiego
Okres sprawowania 1531-1533
biskup Nardò
Okres sprawowania 1532-1536
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia 21 grudnia 1531
Kreacja kardynalska 1 lipca 1517
Leon X
Kościół tytularny S. Giovanni a Porta Latina
S. Apollinare
S. Lorenzo in Lucina
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 21 grudnia 1531
Konsekrator Klemens VII
Współkonsekratorzy Alessandro Farnese
Antonio Maria Ciocchi del Monte
Andrea della Valle

Giovanni Domenico de Cupis (ur. 1493, zm. 10 grudnia 1553, w Rzymie) – włoski kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Bernardino de Cupisa i Lucrezii Normanni. Jego matka była kochanką papieża Juliusza II i miała z nim córkę Felice della Rovere. Juliusz II zrobił z Giovanni'ego swojego sekretarza, a Leon X w 1517 podniósł go do rangi kardynała.

Administrator diecezji Trani (1517-51), Macerata e Recanati (1528-35), Adria (od 1528), Nardo (1532-36), Montepeloso (1532-37) i Camerino (1535-37. Biskup Albano (1531-32), Palestriny (1532-35), Porto e Santa Rufina (1535-37) i Ostia e Velletri (od 1537). Konsekrowany 21 grudnia 1531 przez Klemensa VII. Należał do komisji kardynalskich do spraw organizacji soboru powszechnego (Sobór trydencki), ds. krucjaty przeciw Imperium osmańskiemu i ds. reformy Kurii Rzymskiej. Przewodniczył Konklawe 1549–1550. Archiprezbiter Bazyliki Laterańskiej w Rzymie, brał udział w obchodach roku jubileuszowego 1550. Za pontyfikatu Juliusza III działał jako protektor Szkocji i Francji. Przyjaźnił się z założycielem zakonu jezuitów Ignacym Loyolą.

W młodości prowadził bardzo rozwiązłe życie – miał czwórkę naturalnych dzieci, jednak pod koniec życia stał się człowiekiem bardzo religijnym. Z powodu jego pobożności i łaskawości wobec innych nadano mu przydomek ottima tra i mortari.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]