Fusarium culmorum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fusarium culmorum
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Gromada grzyby workowe
Klasa Sordariomycetes
Rząd Hypocreales
Rodzina gruzełkowate
Rodzaj Fusarium
Nazwa systematyczna
Fusarium culmorum (Wm.G. Sm.) Sacc.
Syll. Fung. (Abellini) 10: 726 (1892)

Fusarium culmorum (W.G. Sm.) Sacc. – gatunek grzybów z rodziny gruzełkowatych (Nectriaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Fusarium. Nectriaceae, Hypocreales, Hypocreomycetidae, Sordariomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy zdiagnozował go w 1884 r. William Gardner Smith nadając mu nazwę Fusisporium culmorum. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1892 r. Pier Andrea Saccardo.

Synonimy nazwy naukowej[2]:

  • Fusarium culmorum (Wm.G. Sm.) McAlpine 1896
  • Fusarium culmorum (Wm.G. Sm.) Sacc. 1892 f. culmorum
  • Fusarium culmorum (Wm.G. Sm.) Sacc. 1892 var. culmorum
  • Fusarium culmorum var. leteius Sherb. 1915
  • Fusarium culmorum var. majus Wollenw. 1924
  • Fusisporium culmorum Wm.G. Sm. 1884

Morfologia[edytuj]

Grzybnia hodowana na sztucznych pożywkach rozwija się szybko. Początkowo jest żółta, ale z czasem ulega pigmentacji na czerwonawo. Po 7-10 dniach strzępki na powierzchni zmieniają barwę na czerwonawą. Barwę taką mają również zarodniki. Starsze kolonie stają się czerwonawo-brązowe[3].

Fusarium culmorum nie tworzy teleomorfy, znana jest tylko jego anamorfa[4]. Wytwarza krótkie, grube, z mocno wygiętą częścią grzbietową makrokonidia, które często są przedzielone 3-ma bądź 4-ma przegrodami. Mają rozmiar 26-36 × 4-6 μm i powstają w sporodochiach lub pionnotach, a czasami także na konidioforach wyrastających na obrzeżach grzybni. Nie wytwarza mikrokonidiów, czasami natomiast pojedynczo, w łańcuszkach lub w skupiskach powstają chlamydospory. Mają owalno-kulisty kształt i gładkie lub szorstkie ściany[3]. Z filogenetycznego punktu widzenia jest zbliżony do F. graminearum, który występuje w cieplejszym klimacie Europy Zachodniej.

Występowanie i siedlisko[edytuj]

Gatunek kosmopolityczny, poza Antarktydą występuje na wszystkich kontynentach, a także na wyspach. Jest pospolity na obszarach o klimacie umiarkowanym, dominuje w rejonach chłodniejszych[3].

Występuje głównie w glebie, ale także w kompoście i oborniku. W glebie znajdowano go na głębokości do 0,5 m. Na słomie w glebie może przetrwać do 2 lat. Pasożyt i saprotrof porażający bardzo wiele gatunków roślin. Pasożytuje na gatunkach z rodziny wiechlinowatych, ale także na całej gamie gatunków należących do rodzin: pryszczyrnicowate, brzozowate, dzwonkowate, różowate, skalnicowate, komosowate, astrowate, powojowate, dyniowate, bobowate, liliowate, ślazowate, bananowate, arekowate, kapustowate, psiankowate, goździkowate, powojowate, fiołkowate, winoroślowate, a także na iglastych i niektórych grzybach[3].

Znaczenie[edytuj]

Przypisy

  1. a b Index Fungorum (ang.). [dostęp 2016-11-18].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2016-11-18].
  3. a b c d e Mycobank. Fusarium culmorum. [dostęp 2016-11-18].
  4. Leslie J.F., Summerell B.A.: The Fusarium, Laboratory Manual. Blackwell Pub. Prof. first ed., 2006
  5. Suchorzyńska M., Misiewicz A.,. Mikotoksynotwórcze grzyby fitopatogeniczne z rodzaju Fusarium i ich wykrywanie technikami PCR.. „Post. mikrobiol”, s. 221–230, 2009. 
  6. Sikora H., IKORA, Banachowska J., Doleżnych D.: Badania nad ochroną pszenicy przed fuzariozą kłosów wywołanych przez Fusarium culmorum w warunkach sztucznej infekcji. Postępy w Ochronie Roślin, 47 (2) 2007
  7. Arseniuk E., Góral T.: Fuzarioza kłosów – czynniki sprawcze i gospodarcze znaczenie choroby. IHAR w Radzikowie.