Gmina Górki (gubernia radomska)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy gminy w powiecie sandomierskim. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Górki
gmina wiejska
do 1915
Państwo  Królestwo Polskie
Gubernia gubernia radomska
Powiat sandomierski
Siedziba Górki
brak współrzędnych
Portal Portal Polska

Górki (od 1915 gmina Jurkowice) – dawna gmina wiejska istniejąca na przełomie XIX i XX wieku w guberni radomskiej. Gmina Górki istniała już w 1810 roku[1]. Siedzibą władz gminy były prawdopodobnie Górki. Według S. Chmielnickiego [2] budynek siedziby gminy znajdował się w Pełczycach Górnych od strony Jurkowic.

Za Królestwa Polskiego gmina Górki należała do powiatu sandomierskiego w guberni radomskiej[3][4][5].

Około 1881 w skład gminy wchodziły według [1]:Brodowa Góra, Budy, Domaradzice, Górki, Józefów, Juljanów, Jurkowice, Konary, Konarska - Wola, Kujawy, Łukawica A i B, Moszyny, Nawodzice, Nowa Wieś, Olbierzowice, Opalina, Pełczyce Dolne i Górne, Pęcławice, Pęcławska - Kolonia, Pęcławice - osada, Podgórze, Podlesie, Pokrzywianka, Rajmuntowice, Rybnica, Smerdynia, Stradówek, Szczeglice, Szymanowice Dolne i Górne, Ułanowice, Witoldów, Witowice, Wolica, Wróblew, Wysoczki - duże, Wysoczki - małe, Wysoczki - średnie, Zagaje, Zagórzyce, Zielonka, Żyznów.

W tym okresie gmina liczyła 787 domów oraz 5 629 mieszkańców. Zajmowała obszar 17 167 mórg, w tym 11 426 mórg należało do dworów.

W 1877 na terenie gminy znajdowały się 2 gorzelnie (Ułanowice i Julianów), 6 młynów wodnych, 3 wiatraki, młynek do gipsu, tartak (Rybnica, cegielnia (Szymanowice Dolne, wapiennik (folwark Żyznów oraz szkoła początkowa (Olbierzowice). Sąd gminny okręgowy oraz urząd pocztowy znajdował się w Klimontowie. Gmina liczyła 5 393 mieszkańców. [6]

W 1915 r w czasie I wojny światowej okupacyjna administracja austriacka zmieniła nazwę gminy na gmina Jurkowice[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Akta parafialne Parafii Olbierzowice z 1810 roku
  2. a b S. Chmielnicki, Olbierzowice i parafia Olbierzowice, Olbierzowice 1929, odbito w "Drukarni Nowoczesnej" w Sandomierzu, s. 1.
  3. Postanowienie z 17 (29) września 1866, ogłoszone 5 (17) stycznia 1867 (Dziennik Praw, rok 1866, tom 66, nr 219, str. 279)
  4. Postanowienie z 29 grudnia 1867 (10 stycznia 1868), ogłoszone 8 (20) lutego 1868 (Dziennik Praw, rok 1868, tom 67, nr 228, str. 359)
  5. Powiat sandomierski w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. X: Rukszenice – Sochaczew. Warszawa 1889.
  6. Zinberg 1877 ↓, s. 17 (Wykaz).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sulimierski Filip (red. naczelny), Chlebowski Bronisław (red.), Walewski Władysław (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Nakładem Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego. T. II. Warszawa: Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 59, 1881.
  • I. Zinberg: Skorowidz Królestwa Polskiego czyli Spis alfabetyczny miast, wsi, folwarków, kolonii i wszystkich nomenklatur w guberniach Królestwa Polskiego, z wykazaniem: gubernii, powiatu, gminy, parafii, sądu pokoju lub gminnego, oraz najbliższej stacyi pocztowej, wraz z oddzielnym spisem gmin podług najświeższej ich liczby i nazwy ułożony, wykazujący: odległość każdej danej gminy od miasta powiatowego i sądu swojego gminnego; czy i jakie znajdują się w gminie zakłady fabryczne lub przemysłowe, szkoły itp. oraz ludność każdej gminy, obejmujący także podział sądownictwa krajowego świeżo urządzonego i opatrzony Mappą Królestwa Polskiego. W podziale administracyjnym obowiązującym w chwili oddawania tomu do druku. T. II. Warszawa:: W drukarni I. J. Ałapina, ulica Dzielna Nr. 4, 1877.