Hugo Ulrich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hugo Ulrich
Data i miejsce urodzenia 26 listopada 1827
Opole
Data i miejsce śmierci 23 marca 1872
Berlin
Narodowość niemiecka
Dziedzina sztuki muzyka
Epoka romantyzm
Ważne dzieła
  • „Symphonie tromphale” C-Dur
  • Symfonia h-moll
  • aranżacje współczesnych mu dziel na pianino

Hugo Ulrich (ur. 26 listopada 1827 w Opolu, zm. 23 marca 1872 w Berlinie) – niemiecki romantyczny kompozytor, pianista, pedagog muzyczny i aranżer.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Hugo Ulrich urodził się 23 listopada 1827 w Opolu, gdzie jego ojciec wykładał muzykę w Królewskim Katolickim Gimnazjum. Dziecko otrzymało katolicki chrzest w parafii św. Krzyża. Obaj rodzice byle zagorzałymi melomanami; ojciec jako pianista oraz nauczyciel muzyki, matka zaś szanowana była jako wybitna śpiewaczka arii Mozarta. Tak wiec dziecko od kołyski chłonęło muzykalną atmosferę swego domu rodzinnego, co wywarło niezaprzeczalny wpływ na cale jego życie. Tu też pobierał pierwsze lekcje muzyki. Gdy chłopiec miał dziewięć lat, zmarł nieoczekiwanie jego ojciec. Wówczas o jego muzyczną edukacje zatroszczył się przełożony ojca, Kotzoldt, dyrektor opolskiego gimnazjum. Kotzoldt uczył chłopca gry na pianinie oraz na organach i bardzo szybko rozpoznał u młodego Ulricha jego nadzwyczajny talent. Później utorował mu drogę edukacji zawodowego muzyka[1].

W wieku dwunastu lat chłopiec stracił również matkę, przez co stal się sierotą bez środków do życia. Dlatego kontynuował potem naukę w katolickim gimnazjum św. Macieja[2] (obecnie gmach Ossolineum) we Wrocławiu, gdzie otrzymał darmowe lekcje i utrzymanie, w zamian za co musiał grać na organach oraz śpiewać jako altysta w szkolnych nabożeństwach. Lekcji muzyki udzielali mu tutaj Johann Theodor Mosewius[3] oraz Basso continuo, wrocławski kompozytor i organista katedralny Moritz Brosig[4][5]. Ku wielkiemu smutkowi swego opiekuna Kotzoldta oraz rodziny cenił muzykę ponad inne przedmioty, co zostało powodem przeniesienia krnąbrnego młodzieńca na gimnazjum w Głogowie w 1946 roku. W tym samym jeszcze roku „zdał tam szczęśliwie swój egzamin maturalny[6], po czym wyjechał do Berlina, by podjąć tam studia muzyki.

Studia[edytuj | edytuj kod]

Wierząc w talent swego wychowanka Mosewius[7] polecił młodego Ulricha najznamienitszemu wówczas Berlińskiemu profesorowi muzyki Marxowi[8]. Ten jednak nie przyjął go na ucznia tylko dlatego, ze Ulrich nie był w stanie zapłacić mu żądanego honorarium. Ale na polecenie Giacomo Meyerbeera[9], ówczesnego dyrektora muzycznego Opery Berlińskiej, przyjął go za ucznia nie mniej szanowany teoretyk muzyki i nauczyciel kompozycji na zasadach kontrapunktu Siegfried Dehn[10]. U niego Ulrich studiował ponad dwa lata[11].

Życie twórcze[edytuj | edytuj kod]

Obcowanie z Prof. Dehnem dało Ulrichowi tyle natchnienia i zapału, że Hugo Ulrich wówczas zaczął publikować własne kompozycje wykazując przy tym spore ambicje. W uznaniu zasług swego nauczyciel zadedykował mu swoje pierwsze opublikowane dzieło kameralne (Trio op. 1). Ogólne uznanie uzyskały również dwie pierwsze symfonie Ulricha: W 1852 ukazała się pierwsza symfonia h-moll, którą grano jeszcze długo w najświetniejszych salach koncertowych w całych Niemczech. Druga z kolei symfonia, zwana „Symphonie Triomphale” zdobyła w 1853 roku Grand Prix Belgijskiej Akademii Królewskiej w Brukseli. Podczas publicznej premiery[12], na którą Ulrich przyjechał specjalnie do Brukseli, publiczność świętowała go frenetycznymi owacjami. Również następne koncerty w innych miastach kończyły się podobnym sukcesem. Wtedy to Hugo Ulrich po raz pierwszy poczuł się uznanym artystą wiodącym odpowiedni tryb życia. Podczas gdy publiczność niecierpliwie oczekiwała kolejnych dzieł młodego kompozytora. Nikt by nie przypuszczał, ze to właśnie jego owe dwie symfonie były już szczytem jego sławy. Z pewnością Ulrich chciał przebić oczekiwania krytyków oraz publiczności, której to oczekiwania przygniatały go psychiczną presją w czasach, kiedy młodych talentów nie brakowało.

Pech, zazdrość, nieżyczliwość oraz (ponoć) dziwaczny charakter Ulricha uniemożliwiły mu awans do zamkniętego grona współczesnych mu „wielkich muzyków”. Wielkich talentów wówczas nie brakowało, ale bez majątku własnego lub sponsora trudno było prowadzić życie zawodowego kompozytora. Ulrich sam zaś – wedle świadectw współczesnych mu biografów – również nie chciał się z nikim wiązać ni uzależniać. Równocześnie prawo autorskie nie było na tyle rozwinięte, by stale mógł profitować ze swych kompozycji i aranżacji. Dlatego nawet w czasach swych największych sukcesów borykał się z problemami finansowymi.

Dzięki środkom zdobytym przez sukcesy swych symfonii Ulrich mógł roku wreszcie wyjechać do Włoch, kraju jego romantycznych marzeń. Dotarł tam we wrześniu 1855 roku z głową pełną ambitnych planów nowych utworów. Przebywał w Wenecji, Turynie, Genui, Rzymie i Mediolanie. Natchniony przez ten „kraj cudów” Ulrich rozpoczął nowe projekty, między innymi zaczął komponować swą pierwszą opere »Bertran de Born«, dla której tekst napisał mu jego krajan, Max Ring.[13] Prace te jednak przerwał, gdyż musiał nagle wracać do Niemiec[14].

W marcu 1858 roku Hugo Ulrich powrócił do Berlina, stracił jednak swój twórczy zapał. Trudno powiedzieć, czy przyczyną tej twórczej blokady były jego skryte, lecz ogromne ambicje, czy też obawiał się porównania ze znamienitymi konkurentami lub werdyktu krytyków. Bardzo przygnębiały go również niezbyt przychylne recenzje jego pieśni[15]. W każdym razie między lutym 1859 i kwietniem 1862 nauczał kompozycji na Konserwatorium Juliusza Sterna[16]. Do jego nielicznych znanych uczniów należał wówczas Hermann Goetz[17]. Pracy tej jednak szybko zaniechał. Powodem tej decyzji była prawdopodobnie owa bolesna choroba nerek, której w końcu uległ. Odtąd pracował już tylko w swym mieszkaniu pisząc aranżacje na pianino popularnych wówczas utworów, które przesyłał swym wydawcom (Leupertz we Wrocławiu oraz C.F. Peters[18] w Lipsku). Prace te należą po dziś dzień do najlepszych w tej kategorii, Ulrichowi jednak wiodło się coraz gorzej. Z biegiem czasu pracował prawie nie opuszczając łóżka. W międzyczasie pracował jeszcze ostatkiem sil nad dokończeniem swej opery, rozpoczął również prace nach swą trzecią symfonią G-Dur. Hugo Ulrich zmarł w wielki 45 lat, najprawdopodobniej (według Mendel-Reissmann) 23 marca 1872 roku[19]. Niektóre źródła podają jednak 23 maja 1872 jako dzień śmierci Ulricha[20]. Hugo Ulrich został pochowany na katolickim cmentarzu przy Liesenstrasse w berlińskiej dzielnicy Wedding.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Hugo Ulrich był znany i szanowany wśród swych współczesnych jako „jeden z najbardziej utalentowanych współczesnych kompozytorów”[21], jak to Hermann Mendel formułował w swym leksykonie, gdzie poświecił Ulrichowi do dziś najobszerniejszą notatkę biograficzną. Hugo Ulrich jest autorem licznych aranżacji (ponad 200 utworów) na dwie lub cztery ręce na pianino. Szczególnym uznaniem cieszyła się jego symfonia C-Dur (tzw. „Symphonie Triomphale“), nagrodzona przez Królewską Akademię Belgijską kwotą 1500 franków. Miała ona prapremierę 27 września 1853 w Brukseli w ramach uroczystości weselnych Księcia Brabancji i późniejszego Króla Belgii Leopolda z Marią-Henriettą.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

Aranżacje[edytuj | edytuj kod]

A

  • Abu Hassan, J.106 (Weber, Carl Maria von)
  • Alceste, Wq.44 (Gluck, Christoph Willibald)
  • Armide, Wq.45 (Gluck, Christoph Willibald)

B

  • Il barbiere di Siviglia (Rossini, Gioacchino)
  • Der Beherrscher der Geister, Op.27 (Weber, Carl Maria von)
  • Berühmte Ouverturen von Mozart, Beethoven, Weber, Mendelssohn, Bellini, Rossini (Various)

C

  • Le calife de Bagdad (Boieldieu, François Adrien)
  • Cello Sonata No.1, Op.5 No.1 (Beethoven, Ludwig van)
  • Cello Sonata No.2, Op.5 No.2 (Beethoven, Ludwig van)
  • Cello Sonata No.3, Op.69 (Beethoven, Ludwig van)
  • Cello Sonata No.4, Op.102 No.1 (Beethoven, Ludwig van)
  • Cello Sonata No.5, Op.102 No.2 (Beethoven, Ludwig van)
  • Clarinet Quintet in A major, K.581 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • La clemenza di Tito, K.621 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Collection d’Ouvertures (Various)
  • Concerte für Pianoforte zu vier Hąnden (Beethoven, Ludwig van)
  • Credo a 8 voci (Cherubini, Luigi)

D

  • La dame blanche (Boieldieu, François Adrien)
  • Don Giovanni, K.527 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Duos, Trios, Quartette, Quintette, Octett und Symphonien (Schubert, Franz)
  • Duos, Trios, Quartette, Quintette, Sextette (Beethoven, Ludwig van)

E

  • Die Entführung aus dem Serail, K.384 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Die erste Walpurgisnacht, Op.60 (Mendelssohn, Felix)
  • Euryanthe, Op.81 (Weber, Carl Maria von)

F

  • Fantasia in C minor, Op.80 (Beethoven, Ludwig van)
  • Faust (Spohr, Louis)
  • Die Felsenmühle von Estalières, Op.71 (Reissiger, Carl Gottlieb)
  • Fernand Cortez (Spontini, Gaspare)
  • La fille du régiment (Donizetti, Gaetano)
  • La finta giardiniera, K.196 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Der Freischütz, Op.77 (Weber, Carl Maria von)
  • Fugue in D major, Op.137 (Beethoven, Ludwig van)

G

  • Galop and Ecossaises, D.735 (Schubert, Franz)
  • La gazza ladra (Rossini, Gioacchino)
  • 18 German Dances and Ecossaises, D.783 (Schubert, Franz)
  • Grande ouverture, J.54 (Weber, Carl Maria von)
  • 12 Grazer Waltzer, D.924 (Schubert, Franz)
  • Große Fuge, Op.133 (Beethoven, Ludwig van)

I

  • I Capuleti e i Montecchi (Bellini, Vincenzo)
  • Idomeneo, K.366 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Iphigénie en Aulide, Wq.40 (Gluck, Christoph Willibald)
  • L’italiana in Algeri (Rossini, Gioacchino)

J

  • Jean de Paris (Boieldieu, François Adrien)
  • Jessonda, WoO 53 (Spohr, Louis)
  • Joseph (Méhul, Etienne Nicolas)
  • Jubel-Ouvertüre, Op.59 (Weber, Carl Maria von)

K

  • Kaisermarsch, WWV 104 (Wagner, Richard) (1871)

M

  • Le maçon (Auber, Daniel François Esprit)
  • Mass for the Coronation of Charles X (Cherubini, Luigi)
  • Mass in C major (Cherubini, Luigi)
  • Mass in F major (Cherubini, Luigi)
  • Il matrimonio segreto (Cimarosa, Domenico)
  • The Merry Wives of Windsor (Nicolai, Otto)
  • Missa solemnis in D minor (Cherubini, Luigi)
  • La muette de Portici (Auber, Daniel François Esprit)

N

  • Norma (Bellini, Vincenzo)

O

  • Oberon, J.306 (Weber, Carl Maria von)
  • 36 Originaltąnze, D.365 (Schubert, Franz)
  • Orlando Paladino, Hob.XXVIII:11 (Haydn, Joseph)
  • Ouverturen für Piano und Violine (Beethoven, Ludwig van)
  • Ouvertüren von Gluck, Haydn, Mehul, Paer und Cimarosa (Ulrich, Hugo)
  • Ouverturen-Album (Ulrich, Hugo)

P

  • Piano Concerto No.3, Op.37 (Beethoven, Ludwig van)
  • Piano Concerto No.4, Op.58 (Beethoven, Ludwig van)
  • Piano Concerto No.5, Op.73 (Beethoven, Ludwig van)
  • Piano Concerto No.15 in B-flat major, K.450 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Piano Concerto No.20 in D minor, K.466 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Piano Concerto No.22 in E-flat major, K.482 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Piano Concerto No.23 in A major, K.488 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Piano Quartet in E-flat major, K.493 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Piano Quartet in G minor, K.478 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Piano Quintet in A major, D.667 (Schubert, Franz)
  • Piano Trio in C minor, Op.1 No.3 (Beethoven, Ludwig van)
  • Piano Trio in E-flat major, Op.1 No.1 (Beethoven, Ludwig van)
  • Piano Trio in G major, Op.1 No.2 (Beethoven, Ludwig van)
  • 3 Piano Trios, Hob.XV:27-29 (Haydn, Joseph)
  • Preciosa, Op.78 (Weber, Carl Maria von)

Q

  • Quartette für Klavier zu 4 Händen (Haydn, Joseph)
  • Quintet in E-flat major, K.452 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Quintet in E-flat major, Op.16 (Beethoven, Ludwig van)

R

  • Requiem in C minor (Cherubini, Luigi)
  • Requiem in D minor (Cherubini, Luigi)

S

  • Sämtliche Ouverturen (Weber, Carl Maria von)
  • Sämtliche Ouverturen (Beethoven, Ludwig van)
  • Sargino (Paër, Ferdinando)
  • Der Schauspieldirektor, K.486 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Serenade in D major, Op.8 (Beethoven, Ludwig van)
  • Serenade in D major, Op.25 (Beethoven, Ludwig van)
  • Sextet in E-flat major, Op.71 (Beethoven, Ludwig van)
  • Sextet in E-flat major, Op.81b (Beethoven, Ludwig van)
  • Silvana, J.87 (Weber, Carl Maria von)
  • Sofonisba (Paër, Ferdinando)
  • String Quartet No.1, Op.18 No.1 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quartet No.2, Op.18 No.2 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quartet No.3, Op.18 No.3 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quartet No.4, Op.18 No.4 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quartet No.5, Op.18 No.5 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quartet No.6, Op.18 No.6 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quartet No.7, Op.59 No.1 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quartet No.8, Op.59 No.2 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quartet No.9, Op.59 No.3 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quartet No.10, D.87 (Schubert, Franz)
  • String Quartet No.10, Op.74 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quartet No.11, D.353 (Schubert, Franz)
  • String Quartet No.11, Op.95 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quartet No.12, D.703 (Schubert, Franz)
  • String Quartet No.12, Op.127 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quartet No.13, D.804 (Schubert, Franz)
  • String Quartet No.13, Op.130 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quartet No.14 in G major, K.387 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • String Quartet No.14, D.810 (Schubert, Franz)
  • String Quartet No.14, Op.131 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quartet No.15 in D minor, K.421/417b (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • String Quartet No.15, D.887 (Schubert, Franz)
  • String Quartet No.15, Op.132 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quartet No.16 in E-flat major, K.428/421b (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • String Quartet No.16, Op.135 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quartet No.17 in B-flat major, K.458 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • String Quartet No.18 in A major, K.464 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • String Quartet No.19 in C major, K.465 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • String Quartet No.20 in D major, K.499 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • String Quartet No.21 in D major, K.575 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • String Quartet No.22 in B-flat major, K.589 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • String Quartet No.23 in F major, K.590 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • 6 String Quartets, Op.18 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quartets, Op.54 (Haydn, Joseph)
  • String Quartets, Op.64 (Haydn, Joseph)
  • String Quartets, Op.74 (Haydn, Joseph)
  • String Quartets, Op.76 (Haydn, Joseph)
  • String Quintet in C major, Op.29 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quintet in E-flat major, Op.4 (Beethoven, Ludwig van)
  • String Quintet No.2 in C minor, K.406/516b (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • String Quintet No.3 in C major, K.515 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • String Quintet No.4 in G minor, K.516 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • String Quintet No.5 in D major, K.593 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • String Quintet No.6 in E-flat major, K.614 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • String Quintet, D.956 (Schubert, Franz)
  • String Trio in E-flat major, Op.3 (Beethoven, Ludwig van)
  • 3 String Trios, Op.9 (Beethoven, Ludwig van)
  • Symphonien für Pianoforte zu vier Hąnden (Beethoven, Ludwig van)
  • Symphonien für Pianoforte zu vier Hąnden (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Symphony No.4, D.417 (Schubert, Franz)
  • Symphony No.5, D.485 (Schubert, Franz)
  • Symphony No.8, D.759 (Schubert, Franz)
  • Symphony No.9, D.944 (Schubert, Franz)
  • Symphony No.9, Op.125 (Beethoven, Ludwig van)
  • Symphony No.35 in D major, K.385 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Symphony No.36 in C major, K.425 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Symphony No.38 in D major, K.504 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Symphony No.39 in E-flat major, K.543 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Symphony No.40 in G minor, K.550 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Symphony No.41 in C major, K.551 (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Symphony No.45 in F-sharp minor, Hob.I:45 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.48 in C major, Hob.I:48 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.55 in E-flat major, Hob.I:55 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.73 in D major, Hob.I:73 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.82 in C major, Hob.I:82 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.83 in G minor, Hob.I:83 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.85 in B-flat major, Hob.I:85 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.86 in D major, Hob.I:86 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.88 in G major, Hob.I:88 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.90 in C major, Hob.I:90 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.91 in E-flat major, Hob.I:91 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.92 in G major, Hob.I:92 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.93 in D major, Hob.I:93 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.94 in G major, Hob.I:94 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.95 in C minor, Hob.I:95 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.96 in D major, Hob.I:96 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.97 in C major, Hob.I:97 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.98 in B-flat major, Hob.I:98 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.99 in E-flat major, Hob.I:99 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.100 in G major, Hob.I:100 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.101 in D major, Hob.I:101 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.102 in B-flat major, Hob.I:102 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.103 in E-flat major, Hob.I:103 (Haydn, Joseph)
  • Symphony No.104 in D major, Hob.I:104 (Haydn, Joseph)

T

  • Tancredi (Rossini, Gioacchino)
  • Thamos, König in Ägypten, K.345/336a (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Trio in B-flat major, Op.11 (Beethoven, Ludwig van)
  • Trio in C major, Op.87 (Beethoven, Ludwig van)
  • Trios, Quartette und Symphonien von Joseph Haydn (Haydn, Joseph)
  • Trios, Quartette, Quintette, Concerte und Symphonien (Mozart, Wolfgang Amadeus)
  • Triple Concerto, Op.56 (Beethoven, Ludwig van)
  • Turandot, Op.37 (Weber, Carl Maria von)

V

  • 12 Valses nobles, D.969 (Schubert, Franz)
  • Valses sentimentales, D.779 (Schubert, Franz)
  • La vestale (Spontini, Gaspare)
  • Violin Concerto in D major, Op.61 (Beethoven, Ludwig van)
  • Violin Sonata No.1, Op.12 No.1 (Beethoven, Ludwig van)
  • Violin Sonata No.2, Op.12 No.2 (Beethoven, Ludwig van)
  • Violin Sonata No.3, Op.12 No.3 (Beethoven, Ludwig van)
  • Violin Sonata No.4, Op.23 (Beethoven, Ludwig van)
  • Violin Sonata No.5, Op.24 (Beethoven, Ludwig van)
  • Violin Sonata No.6, Op.30 No.1 (Beethoven, Ludwig van)
  • Violin Sonata No.7, Op.30 No.2 (Beethoven, Ludwig van)
  • Violin Sonata No.8, Op.30 No.3 (Beethoven, Ludwig van)
  • Violin Sonata No.9, Op.47 (Beethoven, Ludwig van)
  • Violin Sonata No.10, Op.96 (Beethoven, Ludwig van)

W

  • 20 Waltzes, D.146 (Schubert, Franz)
  • 38 Waltzes, Ląndler and Ecossaises, D.145 (Schubert, Franz)
  • Wiener Damen-Ląndler und Ecossaisen, D.734 (Schubert, Franz)
  • Winterreise, D.911 (Schubert, Franz)

Y

  • Yelva (Reissiger, Carl Gottlieb)

Z

  • Zampa (Hérold, Ferdinand)

Cellosonate[edytuj | edytuj kod]

  • Cellosonate Nr. 1 B-Dur op. 5 (18xx)

Klaviermusik[edytuj | edytuj kod]

  • Abendlieder: Preghiera op. 13, Nr. 1 (18xx)
  • Abendlieder: Nocturne op. 13, Nr. 2 (18xx)
  • Drei Klavierstücke: Barcarole op. 14, Nr. 1 (18xx)
  • Drei Klavierstücke: Ballade op. 14, Nr. 2 (18xx)
  • Drei Klavierstücke: Capriccio op. 14, Nr. 3 (18xx)

Klaviertrio[edytuj | edytuj kod]

  • Klaviertrio op. 1 (1851)

Pieśni[edytuj | edytuj kod]

  • Fünf Lieder: In der Nąhe des Geliebten op. 8 Nr. 1 (18xx)
  • Fünf Lieder: So schmerzlich zückt’s um deine Lippen op. 8 Nr. 2 (18xx)
  • Fünf Lieder: An den Mond op. 8 Nr. 3 (18xx)
  • Fünf Lieder: Volksweise op. 8 Nr. 4 (18xx)
  • Fünf Lieder: Geistliches Abendlied op. 8 Nr. 5 (18xx)
  • Drei Lieder: Mailied op. 10 Nr. 1 (18xx)
  • Drei Lieder: O frage nicht! op. 10 Nr. 2 (18xx)
  • Drei Lieder: Lied auf der Wacht op. 10 Nr. 3 (18xx)
  • Fünf Gesänge: Geh’ zur Ruh’ op. 11 Nr. 1 (18xx)
  • Fünf Gesänge: Lazzaroni-Lied op. 11 Nr. 2 (18xx)
  • Fünf Gesänge: Abend am Meere op. 11 Nr. 3 (18xx)
  • Fünf Gesänge: Fröhliche Fahrt op. 11 Nr. 4 (18xx)
  • Fünf Gesänge: Das Abendläuten op. 11 Nr. 5 (18xx)
  • Stromfahrt op. 12 Nr. 1 (1862)

Opera[edytuj | edytuj kod]

  • Bertran de Born (unvollendet) op. 15 (18XX)

Uwertura[edytuj | edytuj kod]

  • Fest-Ouvertüre für Orchester op. 15 (18XX)

Scherzi[edytuj | edytuj kod]

  • Scherzo op. 3 (18XX)
  • 4 Scherzi op. 16 (18XX)

Serenada[edytuj | edytuj kod]

  • Serenade op. 4 (18XX)

Kwartet smyczkowy[edytuj | edytuj kod]

  • Kwartet smyczkowy Es-Dur op. 7 (18XX)

Symfonie[edytuj | edytuj kod]

  • Symfonia h-moll op. 6 (1852)
  • Symfonia D-Dur „Triumphale” op. 9 (1853)
  • Symfonia in G-Dur (unvollendet)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mendel-Reissmann Musikalisches Conversations-Lexikon, Bd. 10. Oppenheim, Berlin 1878, s. 369.
  2. Niem. Gymnasium St. Matthias.
  3. [1] Johann Theodor Mosewius (1778.1858) śpiewak operowy, dyrygent.
  4. [2] Moritz Brosig (1815-87) kompozytor i organista.
  5. Hugo Riemann: Hugo Riemanns Musik-Lexikon. Hesse, Berlin, Leipzig 1916.
  6. Mendel-Reissmann Musikalisches Conversations-Lexikon, Bd. 10. Oppenheim, Berlin 1878, s. 370.
  7. Ten sławny śpiewak był wówczas już dyrektorem wydziału muzyki na Uniwersytecie Wrocławskim.
  8. [3] Adolf Bernhard Marx (1795-1866) muzykolog i kompozytor.
  9. [4] Giacomo Meyerbeer (1791-1864) kompozytor operowy i dyrygent.
  10. [5] Siegfried Wilhelm von Dehn (1799-1858), profesor na znamienitym Konserwatorium Juliusza Sterna w Berlinie.
  11. Mendel-Reissmann Musikalisches Conversations-Lexikon, Bd. 10. Oppenheim, Berlin 1878,  S. 370.
  12. 27 września 1853; Prapremiera odbyła się 22 sierpnia 1853 w ramach uroczystości weselnych księcia Brabancji, Leopolda.
  13. [6] Max Ring (1817-1901), niemiecki pisarz pochodzący z okolic Raciborza.
  14. [Mendel-Reissmann Musikalisches Conversations-Lexikon, Bd. 10. Oppenheim, Berlin 1878, s. 370].
  15. Deutsche Musikzeitung z 19.05.1860, s. 181.
  16. Vgl. Liste der Lehrenden des Stern’schen Konservatoriums (1850–1936).
  17. (1840-76) – utalentowany młody niemiecki kompozytor, zmarł przedwcześnie na gruźlicę.
  18. [7] Edition Peters.
  19. Mendel-Reissmann Musikalisches Conversations-Lexikon, Bd. 10. Oppenheim, Berlin 1878, S. 371.
  20. Hugo Riemanns Musikn-Lexikon. Hesse, Berlin 1916.
  21. Mendel-Reissmann Musikalisches Conversations-Lexikon, Bd. 10. Oppenheim, Berlin 1878, S. 369.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hermann Mendel, August Reissmann: Mendel-Reissmann Musikalisches Conversations-Lexikon, Bd. 10. Berlin: Oppenheim, 1986.
  • Hugo Riemann: Chopin. Berlin, Leipzig: Hesse, 1916.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]