Intraco I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
INTRACO
Ilustracja
Budynki: INTRACO (po lewej) oraz North Gate
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Stawki 2
Styl architektoniczny modernizm
Architekt Peter Diebitsch
Wysokość całkowita 138 m
Wysokość do dachu 107 m
Kondygnacje 39
Rozpoczęcie budowy 1973
Ukończenie budowy 1975
Ważniejsze przebudowy 1998
Pierwszy właściciel Przedsiębiorstwo Handlu Zagranicznego „Intraco”
Obecny właściciel Polski Holding Nieruchomości S.A.
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
INTRACO
INTRACO
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
INTRACO
INTRACO
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
INTRACO
INTRACO
Ziemia52°15′16″N 20°59′48″E/52,254444 20,996667
Strona internetowa

INTRACO – jeden z pierwszych w Warszawie drapaczy chmur, wzniesiony w latach 1973–1975 na Muranowie na rogu ulic Stawki i Marcelego Nowotki (obecnie gen. Władysława Andersa).

Opis[edytuj | edytuj kod]

Wieżowiec został zbudowany w latach 1973–1975 przez szwedzką firmę BPA Byggproduktion AB dla Przedsiębiorstwa Handlu Zagranicznego „Intraco”, z przeznaczeniem dla zagranicznych przedstawicielstw techniczno-handlowych[1].

Budynek zaprojektowany przez szwedzkiego architekta Petera Diebitscha jest typowym późnomodernistycznym biurowcem. Posiada pryzmatyczną bryłę ściany i ciemnozieloną lustrzaną ścianę kurtynową. Zastąpiła ona w 1998 oryginalną elewację ceramiczną wykonaną według projektu Mirosława Duchowskiego, ze względu na jej zużycie.

INTRACO ma 138 metrów wysokości i 39 kondygnacji. Pomieszczenia biurowe zajmują ok. 31,5 tys. m². W budynku znajdują się również m.in. dwie restauracje, sale konferencyjne, bar, kiosk, fryzjer, kwiaciarnia, salon odnowy biologicznej oraz podziemny parking, który może pomieścić 200 pojazdów.

W latach 1975–1978 INTRACO był najwyższym biurowcem Warszawy[2]. W 1978 przy ul. Chałubińskiego 8 wniesiono biurowiec pod nazwą Intraco II (obecnie Oxford Tower).

Otoczenie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krystyna Krzyżakowa. Stawki. „Stolica”. 16, s. 11, 17 kwietnia 1983. 
  2. Marta Leśniewska: Architektura w Warszawie 1965-1989. Warszawa: Arkada Pracownia Sztuki, 2005, s. 17, 26. ISBN 83-908950-7-2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]