Ulica gen. Władysława Andersa w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
gen. Władysława Andersa
Muranów
ul. gen. Władysława Andersa, po prawej stronie Arsenał, widok w kierunku północnym. Po lewej pałac Mostowskich
ul. gen. Władysława Andersa, po prawej stronie Arsenał, widok w kierunku północnym. Po lewej pałac Mostowskich
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 0 km plac Bankowy
Aleja „Solidarności”
Ikona ulica z lewej.svg ul. Nowolipki
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła ul. M. Anielewicza,
ul. Świętojerska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła ul. Stawki
ul. Muranowska
Ikona ulica z lewej.svg ul. Alka Dawidowskiego
Ikona ulica wiadukt.svg ul. Słomińskiego
ul. A. Mickiewicza
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica  gen. Władysława Andersa
ulica gen. Władysława Andersa
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica  gen. Władysława Andersa
ulica gen. Władysława Andersa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica  gen. Władysława Andersa
ulica gen. Władysława Andersa
Ziemia52°15′07,0″N 20°59′53,2″E/52,251944 20,998111
Ulica przy skrzyżowaniu z ul. Stawki ok. 1949

Ulica gen. Władysława Andersa – ulica w dzielnicy Śródmieście w Warszawie.

Przebieg[edytuj]

Ulica jest przedłużeniem w kierunku Żoliborza ul. Marszałkowskiej. Łączy plac Bankowy z ul. Stawki i przechodzi w ul. Adama Mickiewicza nad torami linii obwodowej. W całości przebiega przez obszar Muranowa.

Na całej długości jest jednojezdniowa, przy czym od strony wschodniej w trakcie budowy pozostawiono miejsce na drugi pas jezdni (wytyczenie jej uniemożliwiła postawiona tam wentylatornia metra). Wzdłuż całej jej długości biegnie linia tramwajowa, a pod ulicą – pierwsza linia warszawskiego metra pomiędzy stacjami Ratusz Arsenał i Dworzec Gdański (stacja Muranów nie została zrealizowana).

Pomiędzy al. „Solidarności” a ul. Anielewicza po zachodniej stronie ulicy znajdują się skwery: Batalionu Harcerskiego AK „Wigry” i Ofiar Stalinizmu.

Historia[edytuj]

Ulica została wytyczona po II wojnie światowej. W jej miejscu znajdowała się wcześniej m.in. ulica Nalewki. Dawna zabudowa znajdująca się w środkowej i północnej części obecnej ulicy została zniszczona w 1943 w czasie powstania w getcie warszawskim i w wyniku późniejszego zniszczenia jego zabudowy, a w części południowej podczas powstania warszawskiego w 1944 (walki w Ogrodzie Krasińskich i o Pasaż Simonsa).

Współczesna ulica powstała w latach 1946–1947. Została oddana do użytku 15 listopada 1947[1]. W marcu 1950 (według innego źródła w lutym 1948)[2] nadano jej nazwę Marcelego Nowotki[3]. Zmieniono w ten sposób przedwojenny układ w tym rejonie Warszawy włączając w jej skład fragment ulic: Przejazd, Nowolipki, Nalewki oraz placu Muranowskiego. Z dawnej zabudowy ulicy zrekonstruowano w okresie powojennym jedynie pałac Mostowskich.

W 1951 przed kino Muranów trafiła zabytkowa fontanna z 1866 projektu Józefa Orłowskiego i Alfonsa Grotowskiego, o wystroju rzeźbiarskim wykonanym przez Leonarda Marconiego. Jej wcześniejszymi lokalizacjami były ul. Krakowskie Przedmieście oraz plac Bankowy.

W okresie powojennym powstała zabudowa ulicy w większości w stylu socrealistycznym, na północ od ul. Anielewicza osiedle projektu pracowni Stanisława Brukalskiego (1953). Według projektu budynki miały otrzymać bogaty wystrój klasycystyczny, lecz po odejściu od socrealizmu budynki otynkowano gładko bez realizacji wystroju. 12 października 1963 roku odsłonięto Pomnik Żołnierza 1 Armii Wojska Polskiego, ostatnie przed śmiercią dzieło Xawerego Dunikowskiego.

W listopadzie 1990 zmieniono nazwę ulicy na Władysława Andersa[4]. W 1999 na skwerze pomiędzy ul. Andersa a Ogrodem Krasińskich powstał Pomnik Bitwy o Monte Cassino proj. Kazimierza Gustawa Zemły wraz z obeliskiem z podobizną gen. Władysława Andersa.

Ważniejsze obiekty[edytuj]

Przypisy

  1. Warszawa.Przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, 1966, s. 22.
  2. Jan Górski: Odbudowa Warszawy. Wybór dokumentów i materiałów. Tom 2. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1977, s. 260.
  3. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 381. ISBN 83-86619-97X.
  4. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 325. ISBN 83-86619-97X.

Linki zewnętrzne[edytuj]