Języki tocharskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inskrypcja tocharska

Języki tocharskiepodrodzina języków indoeuropejskich, które występowały na obszarze wschodniego Turkiestanu Chińskiego i Azji Środkowej. Na pustyni Takla-Makan odkryto spisane na liściach palmowych teksty religijne w dwóch odmianach języków tocharskich: język tocharski A (zachodni) i język tocharski B (wschodni). Teksty te, zapisane pismem brahmi, pochodzą z okresu V-VIII wieku n.e. i są przekładami indyjskich tekstów spisanych w sanskrycie. Języki tocharskie wymarły po VIII wieku wraz z kulturą Tocharów, którzy zostali najechani i podbici przez Ujgurów.

Języki tocharskie odkryli i opisali Emil Sieg[1] i Wilhelm Siegling[2][3].

Przypisy

  1. Zbigniew Gołąb, Adam Heinz, Kazimierz Polański: Słownik terminologii językoznawczej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1968, s. 706-707.
  2. Tocharian languages (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2016-10-28].
  3. Indo-European languages (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2016-10-28].

Linki zewnętrzne[edytuj]