Języki wschodniogermańskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Języki wschodniogermańskie
Liczba mówiących język wymarły
Klasyfikacja genetyczna języki indoeuropejskie
Podział język burgundzki

język gocki
język wandalski

Kody rodziny językowej
ISO 639-5 gme
Glottolog east2805
Występowanie
Ilustracja
Zasięg języków wschodniogermańskich około 1 roku n.e.

     języki wschodniogermańskie

Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Języki wschodniogermańskie – grupa wymarłych języków indoeuropejskich z germańskiej rodziny językowej. Jedyny wschodniogermański język znany z tekstów to gocki[1]. Inne języki z tej grupy to wandalski i burgundzki.

Uważa się, że plemiona wschodniogermańskie opuściły Skandynawię i osiedliły się nad Odrą i Wisłą w latach 600–300 p.n.e., skąd w latach około 300–500 n.e., w czasie wielkiej wędrówki ludów, wyruszyły w głąb Cesarstwa Rzymskiego.

Język gocki był w użyciu na Krymie do XVIII wieku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]