Nynorsk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Geograficzny zasięg występowania odmian języka norweskiego

Nynorsk (nowonorweski) – jeden z dwóch urzędowych standardów pisanego języka norweskiego. Drugim standardem jest znacznie bardziej popularny bokmål.

Nynorsk wywodzi się ze standardu zwanego landsmålem (język krajowy), który został opracowany przez Ivara Aasena na podstawie gwar ludowych zachodniej części Norwegii (głównie Vestlandet, środkowej części Østlandet, Trøndelag i południowej części Nordland), jako według niego najbardziej reprezentatywnych dla prawdziwego (bez wpływów duńskich) języka norweskiego. Efektem badań tychże gwar były wydane przez Aasena książki opisujące "język kraju": Det norske Folkesprogs Grammatik (1848), Ordbog over det norske Folkesprog (1850) oraz Prøver af Landsmålet i Norge (1853).

Na podstawie Zarządzenia o równouprawnieniu landsmål został w roku 1885 uznany wraz z riksmålem za język urzędowy Norwegii. W 1929 roku został zmodyfikowany i nazwany nynorsk. Obecnie tego standardu języka używa 15-25% mieszkańców Norwegii.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikipedia
Norweska (Nynorsk) wersja językowa Wikipedii
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło nynorsk w Wikisłowniku