Jacek Saryusz-Wolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jacek Saryusz-Wolski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 19 września 1948
Łódź
Zawód, zajęcie ekonomista, europeista, polityk, urzędnik państwowy
Alma Mater Uniwersytet Łódzki
Stanowisko poseł do Parlamentu Europejskiego VI, VII, VIII i IX kadencji (od 2004), wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego VI kadencji (2004–2007)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Za Zasługi I klasy (Ukraina) Order Zwycięstwa Świętego Jerzego (Gruzja)

Jacek Emil Saryusz-Wolski (ur. 19 września 1948 w Łodzi) – polski ekonomista i europeista, polityk i urzędnik państwowy, deputowany do Parlamentu Europejskiego VI, VII i VIII, IX kadencji, wiceprzewodniczący PE VI kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Łodzi (1966). Ukończył studia ekonomiczne na Uniwersytecie Łódzkim, gdzie następnie uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych. Odbył też studia podyplomowe w Centre Européen Universitaire w Nancy. W latach 70. zajmował się naukowo Wspólnotami Europejskimi na Uniwersytecie Łódzkim. Do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej wstąpił 22 września 1980, a wystąpił z niej 25 stycznia 1982, wkrótce po wprowadzeniu stanu wojennego[1]. W 1980 wstąpił również do NSZZ „Solidarność” (był zastępcą rzecznika regionu łódzkiego)[1]. W latach 80. pracował jako adiunkt w Zakładzie Ekonomii Politycznej Socjalizmu Uniwersytetu Łódzkiego[2]. Na przełomie lat 80. i 90. kierował Ośrodkiem Badań Europejskich Uniwersytetu Łódzkiego.

W 1991 został pierwszym pełnomocnikiem ds. integracji europejskiej i pomocy zagranicznej po stworzeniu tego urzędu przez premiera Jana Krzysztofa Bieleckiego. Funkcję tę pełnił do 1996 mimo częstych zmian rządów i większości parlamentarnych. Do pracy rządowej powrócił w 2000, kiedy premier Jerzy Buzek mianował go sekretarzem Komitetu Integracji Europejskiej. Pełniąc tę funkcję, brał udział w negocjacjach podczas szczytu w Nicei w grudniu 2000. W 2001 bez powodzenia kandydował do Senatu z ramienia Bloku Senat 2001.

W latach 2002–2004 był dyrektorem Instytutu Unii Europejskiej w Collegium Civitas, gdzie do 2008 prowadził wykłady. Został także przewodniczącym Centrum Europejskiego Natolin, Fundacji Kolegium Europejskie (w 2001), członkiem Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego oraz zastępcą przewodniczącego rady Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych[3].

W 2003 został międzynarodowym sekretarzem Platformy Obywatelskiej. 13 czerwca 2004 został wybrany na posła do Parlamentu Europejskiego z listy tej partii w okręgu nr 6 obejmującym województwo łódzkie, otrzymując 66 589 głosów (16,92%, najlepszy wynik w okręgu). Od 20 lipca 2004 do 16 stycznia 2007 (przez połowę kadencji) pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego z ramienia EPL-ED. W 2006 został wybrany na wiceprzewodniczącego zarządu krajowego Platformy Obywatelskiej i na wiceprzewodniczącego Europejskiej Partii Ludowej. W 2007 objął stanowisko przewodniczącego komisji spraw zagranicznych Parlamentu Europejskiego. W VI kadencji był również członkiem-zastępcą w komisji budżetowej oraz członkiem delegacji PE na Federację Rosyjską i Afganistan. W wyborach w 2009 skutecznie ubiegał się o reelekcję[4]. Funkcje wiceprzewodniczącego i członka zarządu krajowego PO pełnił do października 2010. W 2014 po raz trzeci został wybrany na posła do Parlamentu Europejskiego[5]. 4 marca 2017 minister spraw zagranicznych w rządzie Beaty Szydło zgłosił jego kandydaturę na stanowisko przewodniczącego Rady Europejskiej (zajmowane przez Donalda Tuska, deklarującego zamiar ubiegania się o reelekcję), w związku z czym tego samego dnia został usunięty z Platformy Obywatelskiej[6]. W konsekwencji utracił również stanowisko wiceprzewodniczącego Europejskiej Partii Ludowej[7]. Przestał być także członkiem frakcji EPL w Europarlamencie. W lutym 2019 został wskazany jako lider listy PiS w majowych wyborach do Parlamentu Europejskiego w okręgu nr 4 (Warszawa)[8]. W marcu tego samego roku dołączył do frakcji Europejskich Konserwatystów i Reformatorów[9]. W wyniku głosowania z maja tegoż roku po raz czwarty uzyskał mandat eurodeputowanego, otrzymując 186 851 głosów[10].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Paweł Wroński: Saryusz – upadek gwiazdy. Kim jest polityk, który zapragnął utrącić Tuska?. wyborcza.pl, 9 marca 2017. [dostęp 2018-03-22].
  2. Uniwersytet Łódzki, Skład Osobowy, Rok Akademicki 1984/1985, Łódź 1985, ​ISBN 83-7016-084-0​.
  3. Rada Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. pism.pl. [dostęp 2015-11-21].
  4. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 2011-09-27].
  5. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-05-27].
  6. Saryusz-Wolski usunięty z PO. tvn24.pl, 4 marca 2017. [dostęp 2017-03-04].
  7. Jacek Saryusz-Wolski odchodzi z Europejskiej Partii Ludowej. interia.pl, 6 marca 2017. [dostęp 2017-03-06].
  8. PiS podaje „jedynki” do europarlamentu. Na liście wielu członków rządu i była premier. gazeta.pl, 19 lutego 2019. [dostęp 2019-02-20].
  9. Jacek Saryusz-Wolski zasilił frakcję Europejskich Konserwatystów i Reformatorów. telewizjarepublika.pl, 27 marca 2019. [dostęp 2019-03-27].
  10. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-05-31].
  11. M.P. z 2004 r. nr 12, poz. 188 – pkt 7.
  12. Saryusz-Wolski Kawalerem Legii Honorowej. wp.pl, 12 lutego 2003. [dostęp 2011-12-10].
  13. Указ Президента України № 698/2006 (ukr.). president.gov.ua, 19 sierpnia 2006. [dostęp 2011-09-27].
  14. Polscy europosłowie otrzymali gruzińskie odznaczenia państwowe. rp.pl, 7 listopada 2013. [dostęp 2015-08-29].
  15. Armenia President hands state awards to MEPs (ang.). news.am, 28 lutego 2017. [dostęp 2017-02-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]