Kruszyniany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kruszyniany
Meczet w Kruszynianach
Meczet w Kruszynianach
Państwo  Polska
Województwo podlaskie
Powiat sokólski
Gmina Krynki
Wysokość 138-157 m n.p.m.
Liczba ludności (2006) 160
Strefa numeracyjna (+48) 85
Tablice rejestracyjne BSK
SIMC 0032649
Położenie na mapie gminy Krynki
Mapa lokalizacyjna gminy Krynki
Kruszyniany
Kruszyniany
Położenie na mapie powiatu sokólskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sokólskiego
Kruszyniany
Kruszyniany
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa lokalizacyjna województwa podlaskiego
Kruszyniany
Kruszyniany
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kruszyniany
Kruszyniany
Ziemia53°10′50″N 23°48′54″E/53,180556 23,815000

Kruszyniany (biał. Крушыняны/Krušyniany[1]) – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie sokólskim, w gminie Krynki.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.

Wieś położona w pobliżu rzeki Nietupy na skraju znajdujących się nad nią łąk, lasów oraz wzniesień (rozciągających się w kierunku pd.-wsch. od wsi) dochodzących do 161 m n.p.m.

Historia[edytuj]

Wieś została założona prawdopodobnie w wieku XVI. W dniu 12 marca 1679 Jan III Sobieski nadał Tatarom m.in. Kruszyniany oraz pobliskie wsie Nietupa, Łużany, jak też część Poniatowicz. Osadzeni muzułmanie, zwani Lipkami, walczyli po stronie Polski w wojnie z Turkami. W Kruszynianach (obok ok. 45 innych rodzin) osiadł na stałe płk Samuel Murza Krzeczowski, który uratował życie królowi w bitwie pod Parkanami. W drodze na sejm do Grodna król zatrzymał się u Krzeczkowskiego. Kruszyniany stanowiły duży ośrodek muzułmański. Tutaj sporządzano dzieła o treści religijno-obyczajowej tzw. kitaby. Jeden z nich powstał w 1792 dzięki kopiście Jusufowi Heliaszewiczowi.

W 1915 r. w związku z wybuchem I wojny światowej i niepowodzeniami Armii Imperium Rosyjskiego na froncie wschodnim większość ludności prawosławnej i tatarskiej Kruszynian masowo ewakuowała się w ramach bieżeństwa w głąb Rosji, gdzie przebywała na wygnaniu parę lat. Powroty do rodzinnej wsi rozpoczęły się dopiero po 1918 r., czyli po wybuchu rewolucji październikowej, i trwały z różną intensywnością przez następne dziesięciolecie. Należy zaznaczyć, że znaczna część mieszkańców Kruszynian już nigdy nie powróciła z Rosji[2].

Według Pierwszego Powszechnego Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku, wieś Kruszyniany liczyła 54 domostwa i 364 mieszkańców. Miejscowość zamieszkiwana była wówczas przez wiernych 4 wyznań monoteistycznych. Większość mieszkańców w liczbie 170 zadeklarowało wyznanie prawosławne, 141 zadeklarowało wyznanie rzymskokatolickie, 32 wyznanie mahometańskie, a pozostałych 21 zgłosiło wyznanie mojżeszowe. Ponadto Kruszyniany zamieszkiwane były przez przedstawicieli trzech narodowości. Większość mieszkańców w liczbie 201 zgłosiło polską przynależność narodową, 142 zadeklarowało białoruską przynależność narodową, a pozostałe 21 narodowość żydowską. W owym czasie miejscowość znajdowała się w gminie Hołynka w powiecie grodzieńskim[3].

W 1980 w Kruszynianach zamieszkiwało 289 osób, z tego 33 wyznania muzułmańskiego, reszta wyznania prawosławnego (we wsi funkcjonuje parafia prawosławna) i katolickiego. Mieszkańcy wsi posługiwali się dialektem języka białoruskiego zwanym przez nich językiem prostym[2]. Do dzisiaj mieszka tutaj niewielka mniejszość tatarska[4]. W Kruszynianach znajdowała się strażnica WOP.

Zabytki[edytuj]

Inne obiekty[edytuj]

Baza noclegowa[edytuj]

  • Zajazd Tatarski „Na końcu świata”
  • Dworek pod Lipami
  • Gospodarstwo agroturystyczne – Tatarska Jurta

Atrakcje[edytuj]

  • Szlak ekumeniczny wokół zalewu Ozierany, zbudowany w 2006 roku – ma początek i koniec w Kruszynianach
  • Rezerwat Nietupa, zwany potocznie „Czarny Roh” („Czarny Róg”)
  • Liczne punkty widokowe, m.in. Kosmata Góra

Galeria[edytuj]

Przypisy

  1. Крушыняны, вёска. Radzima.net. [dostęp 2016-06-21].
  2. a b Tam zostało moje dzieciństwo. Stefan Mustafa Jasiński, imam z Malawicz Górnych. W: Co nam zostało z bieżeństwa? [on-line]. biezenstwo.pl. [dostęp 2016-07-29].
  3. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych.. T. 5: Województwo białostockie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1924, s. 42 (33).
  4. Województwo białostockie – KAW 1980.
  5. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podlaskie. 31 marca 2017; 4 miesiące temu.
  6. Tatarskim szlakiem. Kruszyniany i okolice. Przewodnik. Kruszyniany 2010, s. 11.
  7. Andrzej Michałowski, Alicja Sulimierska, Elżbieta Baniukiewicz: Studia i Materiały. Wykaz zabytkowych cmentarzy w Polsce. Województwo Białostockie. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu. Narodowa Instytucja Kultury, 1996, s. 34.

Linki zewnętrzne[edytuj]