Okupacja krajów bałtyckich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Okupacja krajów bałtyckich odnosi się do okupacji krajów bałtyckich przez ZSRR i III Rzeszę w czasie II wojny światowej i po niej (do roku 1990).

Kraje bałtyckie (Litwa, Łotwa, Estonia) zostały anektowane (jako republiki sowieckie) przez ZSRR w czerwcu 1940 r. w konsekwencji postanowień Paktu Ribbentrop-Mołotow. W czerwcu 1941 kraje te trafiły pod okupację III Rzeszy na skutek sukcesów Planu Barbarossa, by w 1944 zostać na nowo zajęte przez ZSRR.

O ile termin "okupacja niemiecka" nie wywołuje kontrowersji, Rosja odmawia uznania terminu "okupacja" w stosunku do zajęcia terytoriów suwerennych krajów bałtyckich w 1940 i następnego stworzenia i administracji bałtyckich republik radzieckich.

Wojska rosyjskie w 1993 roku opuściły Litwę, a w 1994 Estonię. W następstwie porozumienia z Łotwą, Rosja wycofała swoje wojska z tego kraju, ale nadal używała radaru w Skrundzie-1. Trwało to do 1995 roku, kiedy obiekt wyburzono. Ostatnie oddziały rosyjskie stacjonujące w Skrundzie-1 opuściły Łotwę w 1999 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]