Ludwik Jus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Jus
Data i miejsce urodzenia 2 kwietnia 1884
Końskie
Narodowość polska
Rodzice Karol
Krewni i powinowaci Konstanty, Mieczysław, Bolesław
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi
podporucznik rezerwy piechoty podporucznik rezerwy piechoty
Data i miejsce urodzenia 2 kwietnia 1884
Końskie
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 49 Huculski Pułk Strzelców
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka

Ludwik Jus (ur. 2 kwietnia 1884 w Końskiem, zm. ?) – polski filolog klasyczny, profesor gimnazjalny, pracownik oświatowy, wizytator szkół, podporucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 2 kwietnia 1884 w Końskiem[1][2]. Był synem Karola Jusa (przed 1901 ekonom, około 1906 rządca w Dydni[3], przed 1914 prywatny oficjalista[1], zm. 1 stycznia 1918 w wieku 75 lat[4]) i Magdaleny z domu Długosz (zm. 14 czerwca 1921 w wieku 65 lat)[5][6]. Miał braci Konstantego (ur. 1889[7]), Mieczysława (1893-1945), Bolesława (1900-1944), którzy także byli uczniami sanockiego gimnazjum, a Mieczysław i Bolesław również oficerami Wojska Polskiego[1][8].

W 1903 zdał z odznaczeniem egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Leopold Dręgiewicz, Józef Ekkert, Feliks Młynarski, Kazimierz Ślączka)[9][10][11]. Podczas nauki szkolnej działał w Organizacji „Promień” (aktywnie działali w niej także Kazimierz Świtalski, bracia Stefan i Włodzimierz Mozołowscy oraz Samuel Herzig)[12]. Został filologiem klasycznymi i nauczycielem. Jako kandydat stanu nauczycielskiego został mianowany zastępcą nauczyciela w roku szkolnym 1910/1911 w oddziałach równorzędnych C. K. IV Gimnazjum we Lwowie, a po zdaniu egzaminów nauczycielskich w roku szkolnym 1913/1914 został mianowany rzeczywistym nauczycielem C. K. IV Gimnazjum we Lwowie z przydziałem do oddziałów równorzędnych tej szkoły[13]. W filii C. K. IV Gimnazjum we Lwowie pozostawał do 1918[14].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[15][16]. Pozostając nauczycielem macierzystej szkoły, przemianowanej na IX Państwowe Gimnazjum im. Jana Kochanowskiego we Lwowie, uczestniczył w i został wzięty do niewoli bolszewickiej, a od 4 czerwca 1921 przebywał na urlopie z IX Gimnazjum[17]. W 1923, 1924 był przydzielony jako oficer rezerwowy do 49 pułku piechoty w garnizonie Kołomyja[18][19]. W 1934 był zweryfikowany z lokatą 6 jako podporucznik rezerwy piechoty na liście starszeństwa z dniem 1 czerwca 1919 i był przydzielony wówczas do Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto[20].

W latach 20. pracował jako starszy nauczyciel w IX Państwowym Gimnazjum im. Jana Kochanowskiego we Lwowie ucząc języka łacińskiego i języka greckiego[21], wówczas w 1928 został mianowany członkiem komisji kwalifikacyjnej dla nauczycieli szkół średnich ogólnokształcących przy Kuratorium Okręgu Szkolnego Lwowskiego we Lwowie[22][23]. W latach 30. był pełniącym obowiązki naczelnika Wydziału Szkolnictwa Średniego w Kuratorium Okręgu Szkolnego Lwowskiego[24][25][26][27]. Był wizytatorem szkół. 31 sierpnia 1937 na własną prośbę został odwołany ze stanowiska naczelnika wydziału w kuratorium lwowskim (jego miejsce zajął Mieczysław Ziemnowicz) i został przywrócony do pracy nauczyciela w II Państwowym Gimnazjum im. Karola Szajnochy we Lwowie[28][29].

Zasiadał w zarządzie głównym Polskiego Towarzystwa Filologicznego i w zarządzie Koła Lwowskiego PTF[30]. Recenzował dzieła[31][32]. W 1937 był członkiem komisji rewizyjnej Towarzystwa Badania Historii Obrony Lwowa i Województw Południowo-Wschodnich[33].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Gramatyka łacińska. Najważniejsze wiadomości z głosowni i morfologi. Część I (Z. Samolewicza zwięzłej gramatyki łacińskiej oprac. ponownie Ludwik Jus) (1930, wyd. Lwów / Warszawa, Książnica-Atlas)[34]
    • Wyd. 1946, Sekcja Wydawnicza 2 Korpusu, Bari)
  • Słownik łacińsko-polski. Zagadnienia treści, formy stosowania (1939)

Odznaczenie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok szkolny 1901/1902 (zespół 7, sygn. 29). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 636.
  2. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 31.
  3. CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok szkolny 1906/1907 (zespół 7, sygn. 42). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 65.
  4. Księga Zmarłych 1904–1934 Sanok. T. J. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 216 (poz. 3).
  5. Księga Zmarłych 1904–1934 Sanok. T. J. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 260 (poz. 78).
  6. Magdalena Jus. cmentarzsanok.zetohosting.pl. [dostęp 2019-06-16].
  7. CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok szkolny 1906/1907 (zespół 7, sygn. 42). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 681.
  8. CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok 1913/14 (zespół 7, sygn. 61). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 255, 644.
  9. 22. Sprawozdanie Dyrektora C.K. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1902/1903. Sanok: 1903, s. 40.
  10. Kronika. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 156 z 1 lipca 1903. 
  11. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2016-03-23].
  12. Edward Zając: Szkice z dziejów Sanoka. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1998, s. 63. ISBN 83-909787-0-9.
  13. Władysław Kucharski: Przegląd historyczny 50-lecia Gimnazjum IV im. Jana Długosza we Lwowie. W: Władysław Kucharski (red.): Księga pamiątkowa 50-lecia Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie. Lwów: 1928, s. 59.
  14. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918. Wiedeń: 1918, s. 1018.
  15. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 550.
  16. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 488.
  17. Sprawozdanie Dyrekcji Gimnazjum Państwowego IX Imienia Jana Kochanowskiego we Lwowie za rok szkolny 1921. Lwów: 1921, s. 5.
  18. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 264.
  19. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 243.
  20. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 31, 950.
  21. Zygmunt Zagórowski: Spis nauczycieli szkół wyższych, średnich, zawodowych, seminarjów nauczycielskich oraz wykaz zakładów naukowych i władz szkolnych. R. 2. Warszawa / Lwów: 1926, s. 140.
  22. Ogłoszenia. „Dziennik Urzędowy Kuratorium Okręgu Szkolnego Lwowskiego”, s. 167-168, Nr 5 z 25 kwietnia 1928. 
  23. Wojciech Mroczka. Kilka źródeł historycznych z lat 20-tych XX w. do dziejów kolbuszowskiego LO. „Ziemia Kolbuszowska”, s. 5, Nr 5 (189) z maja 2011. 
  24. Ruch naukowy, oświatowy i zawodowych w kołach T. N. S. W.. „Przegląd Pedagogiczny”, s. 727, Nr 32 z 21 listopada 1931. 
  25. Ogłoszenia. „Dziennik Urzędowy Kuratorium Okręgu Szkolnego Lwowskiego”, s. 554, 565, Nr 10 z 25 października 1932. 
  26. Kalendarz nauczycielski na rok 1934. Warszawa: Zarząd Główny Związku Nauczycielstwa Polskiego, 1934, s. 39.
  27. Sprawozdanie Dyrekcji Gimnazjum Państwowego im. Króla Władysława Jagiełły w Drohobyczu za rok szkolny 1933/34. Drohobycz: Dyrekcja Gimnazjum Państwowego im. Króla Władysława Jagiełły, 1934, s. 51.
  28. Ruch służbowy. Kuratorium O. S. Lw.. „Dziennik Urzędowy Kuratorium Okręgu Szkolnego Lwowskiego”, s. 573, Nr 9 z 20 października 1937. 
  29. Zmiany na stanowiskach w Kuratorium lwowskim. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 213 z 19 września 1937. 
  30. XXXIX Sprawozdanie z Czynności Polskiego Towarzystwa Filologicznego za czas od 1 stycznia do 31 grudnia 1933 roku. Lwów: Polskie Towarzystwo Filologiczne, 1933, s. 6, 18.
  31. BazHum
  32. Eos: organ Polskiego Towarzystwa Filologicznego, Tom 50,Wydanie 3
  33. Kronika działalności Towarzystwa. „Rocznik Towarzystwa Badania Historii Obrony Lwowa i Województw Południowo-Wschodnich”. Nr II, s. 151, 1937. 
  34. Gramatyka łacińska / Zygmunt Samolewicz ; Z. Samolewicza zwięzłej gramatyki łacińskiej oprac. ponownie Ludwik Jus. Cz. 1, Najważniejsze wiadomości z głosowni i morfologji
  35. Odznaczenia Krzyżem Zasługi. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 260 z 11 listopada 1936. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]