Marder 1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marder 1
Marder 1
Dane podstawowe
Państwo  Niemcy
Producent Rheinstahl
Typ pojazdu bojowy wóz piechoty
Trakcja gąsienicowa
Załoga 3 + 7
Historia
Prototypy 1961-1969
Produkcja 1970-1975
Egzemplarze 2136
Dane techniczne
Silnik 6-cylindrowy, wysokoprężny, MTU MB Ea-500,
o mocy 600 KM (458kW) przy 2200 obr./min
Transmisja układ planetarny i hydrostatyczny bezstopniowy mechanizm sterujący
Pancerz klasyczny z płyt stalowych
Długość 6790 mm
Szerokość 3240 mm
Wysokość 2950 mm
Masa 28 200 kg (bojowa)
Nacisk jedn. 0,8 kg/cm²
Osiągi
Prędkość 75 km/h (max. po drodze)
Zasięg 520 km
Pokonywanie przeszkód
Rowy (szer.) 2500 mm
Ściany (wys.) 1000 mm
Kąt podjazdu 60%
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x armata automatyczna Rheinmetall MK 20 Rh 202 kal. 20 mm

2 x km MG3 kal. 7,62 mm
1 x wyrzutnia ppk Milan 2
6 x wyrzutnia granatów dymnych

Użytkownicy
Niemcy, Chile[1], Indonezja[2]

Marderniemiecki gąsienicowy bojowy wóz piechoty opracowany i produkowany przez koncern Rheinmetall. Pojazdy Marder są używane w armii niemieckiej jako podstawowe uzbrojenie piechoty zmechanizowanej od lat 70. do chwili obecnej.

Historia[edytuj]

Prace konstrukcyjne nad Marderem rozpoczęły się w styczniu 1960, kiedy to podpisano kontrakt na opracowanie nowoczesnego bojowego wozu piechoty dla Bundeswehry. Faza prototypowa projektu zakończyła się 7 maja 1971, kiedy to pierwszy egzemplarz produkcyjny został przekazany niemieckiej armii.

Zadaniem pojazdu było zastąpienie transportera opancerzonego Schützenpanzer Lang HS.30. Początkowo prace rozwojowe przyznano dwóm grupom firm: Rheinstal Group (Rheinstal-Hanomag, Ruhrstahl, Witten-Annen, Burno Warnecke) i grupie w skład której wchodziły Henschel Werke i szwajcarski MOWAG. Rezultatem pierwszego etapu prac była produkcja siedmiu prototypowych pojazdów. Druga seria pojazdów prototypowych została wyprodukowana w latach 1961 - 1963. W tym czasie prace nad prototypami uległy spowolnieniu z powodu nadania priorytetu opracowywanemu równolegle niszczycielowi czołgów Jagdpanzer Kanone 90mm.

W 1967 po ostatecznym przedstawieniu przez wojsko wymagań technicznych przystąpiono do budowy trzeciej i ostatniej serii prototypów. W końcowej fazie rozwoju pojazdu brała udział grupa Rheinstahl która wytworzyła 10 egzemplarzy przedseryjnych, które wzięły udział w testach poligonowych z udziałem niemieckiej armii między październikiem 1968 a marcem 1969. W maju 1969 pojazdowi oficjalnie nadano nazwę Marder 1, a w październiku Rheinstahl został głównym dostawcą tego wozu.

Pierwszy produkcyjny Marder 1 został przekazany niemieckiemu wojsku 7 maja 1971. Produkcję seryjną zakończono w 1975 po wyprodukowaniu 2136 pojazdów.

Wersje i modernizacje[edytuj]

Marder okazał się udaną i podatną na modernizacje konstrukcją. Jego kadłub stał się podstawą do opracowania wielu wersji i modernizacji:

  • Marder 1A1 - ulepszony system zasilania armaty, zainstalowane noktowizyjne urządzenie obserwacji PERI Z-16 oraz nocnego celownika Z-59. Lepsza instalacja ochrony przed ABC. Masa pojazdu wzrosła do 30 ton. Wprowadzona w roku 1982.
  • Marder 1A1A - wersja A1 bez urządzeń noktowizyjnych
  • Marder 1A2 - wersja A1 z urządzeniem stabilizacji uzbrojenia tzw. III generacji.
  • Marder 1A3 - wersja, która znajduje się obecnie na wyposażeniu Bundeswehry (od końca lat 80.). Posiadają wzmocnione opancerzenie przedniej części kadłuba (pancerz laminowany) i burt, posiadają także dodatkowy karabin maszynowy kal. 7,62 mm montowany na wieży. Masa wzrosła do 35 ton.
  • Marder 1A4 - od wersji 1A3 różni się systemem łączności umożliwiającym szyfrowanie przekazywanych danych.
  • Marder 1A5 - wersja ze wzmocnioną ochroną przeciwminową

Na podstawie konstrukcji Mardera firma Thyssen-Henchel opracowała dla Argentyny czołg podstawowy TAM. Konstrukcje Mardera wykorzystano także do opracowania wersji systemu przeciwlotniczego Roland

Przypisy

  1. Marc von Boemcken: U-Boote, Fregatten und ausgemusterte Panzer Deutsche Rüstungsexporte nach Lateinamerika (niem.). www.ssl-id.de. [dostęp 2012-04-14].
  2. Leopardy w Indonezji (pol.). altair.com.pl, 2014-09-05. [dostęp 2014-09-06].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]