Biber (most czołgowy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Biber
Biber
Biber
Dane podstawowe
Państwo  RFN
Producent MaK Maschinenbau[1]
Typ pojazdu most czołgowy
Trakcja gąsienicowa
Załoga 3[2]
Historia
Prototypy lata 60. XX wieku[1]
Produkcja 1975-?[1]
Dane techniczne
Silnik 1 silnik wysokoprężny widlasty, 10-cylindrowy MTU MB 838 Ca-M 500 o mocy 830 KM (611 kW) przy obrotach 2200 obr./min.[1]
Poj. zb. paliwa 985 l[2]
Pancerz 20-70 mm[1]
Długość 11,82 m (z mostem)[2]

10,56 m (bez mostu)[2]

Szerokość 4 m (z mostem)[2]

3,25 m (bez mostu)[2]

Wysokość 3,55 m[2]
Prześwit 420 mm[2]
Masa 45,3 t (bojowa z mostem)[1]

35,1 t (bojowa bez mostu)[1]

Nacisk jedn. 0,92 kp/cm²[2]
Osiągi
Prędkość 62 km/h[2]
Zasięg 550 km[2]
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 2,25 m[2]
Rowy (szer.) 2,5 m[2]
Ściany (wys.) 0,7 m[2]
Dane operacyjne
Wyposażenie
wyrzutnie granatów dymnych[1]
Użytkownicy
Niemcy, Włochy, Holandia, Polska

Biber (z niem. „bóbr”) – niemiecki most czołgowy wykorzystujący podwozie czołgu Leopard 1.

Historia[edytuj]

W latach 60. XX podjęto decyzję o zastąpieniu używanych dotąd w Bundeswehrze mostów czołgowych M48 A2 AVLB. Prace nad następcą podjęto w dwóch zespołach pod wspólnym kierownictwem firmy Krauss-Maffei AG. Opracowano dwa prototypy. Pierwszy z nich oznaczony jako A zbudowano w zakładach MaK, zaś prototyp B w firmie Krauss-Maffei[1].

W latach 1969-1971 przeprowadzono szereg testów, po których do produkcji seryjnej zatwierdzono prototyp B. Produkcja rozpoczęła się w roku 1975, a głównym producentem nowych mostów nazwanych Biber została firma MaK[1].

Konstrukcja[edytuj]

Most czołgowy Biber zbudowany jest na podwoziu czołgu Leopard 1. W stosunku do czołgu przedłużono kadłub, tak aby zmieścić dodatkowe akumulatory. Z przodu umieszczono lemiesz oraz ramię unoszące dwuczęściowe, rozsuwane przęsło. Ma ono łączną długość 22 m i wytrzymuje maksymalny ciężar do 50 t (krótkotrwale dopuszcza się ciężar nawet 60 t)[1].

Wielką zaletą jest to, że most rozkłada się w płaszczyźnie poziomej, a nie sposobem „nożycowym”, jak to ma w przypadku np. M48 AVLB. Pozwala to ukryć czołg przed nieprzyjacielem, wykorzystując niewysokie przeszkody terenowe, jak krzewy czy wzgórza[1].

Użytkownicy[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l Michael Jercher, Waldemar Trojca: Leopard 1. Cz. 9. Hannover-Speyer, Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 1993, s. 31-33. ISBN 83-86209-35-6. (pol.)
  2. a b c d e f g h i j k l m n Michael Jercher, Waldemar Trojca: Leopard 1. Cz. 9. Hannover-Speyer, Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 1993, s. 40. ISBN 83-86209-35-6. (pol.)
  3. a b c Dariusz Użycki, Tomasz Begier. Czołg Leopard 1. (III). „Nowa Technika Wojskowa”. 10/1997, s. 13-18, 1997. Andrzej Kiński – redaktor naczelny. Warszawa: Magnum-X Sp. z o.o.. ISSN 1230-1655 (pol.). 
  4. 10 BKPanc - SPRZĘT SAPERSKI I CHEMICZNY