Michał Pietrzak (prawnik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michał Pietrzak
Ilustracja
Prof. zw. dr hab. Michał Pietrzak (lipiec 2015)
Data i miejsce urodzenia 15 lipca 1929
Gąbin
Zawód prawnik, nauczyciel akademicki
Tytuł naukowy profesor
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Stanowisko emerytowany profesor zwyczajny UW
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej

Michał Pietrzak (ur. 15 lipca 1929 w Gąbinie k. Płocka) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego.

Życiorys[edytuj]

Wieloletni nauczyciel akademicki Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się przede wszystkim problematyką historii państwa i prawa Polski oraz prawa wyznaniowego (współtwórca i kierownik Katedry Prawa Wyznaniowego w Instytucie Historii Prawa UW). Był także profesorem w Katedrze Prawa Wyznaniowego i Kanonicznego Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie[1].

Uczestniczył w pracach nad ustawodawstwem w zakresie wolności słowa, sumienia i wyznania, w tym uchwalonymi w 1989: ustawą o stosunku państwa do Kościoła katolickiego oraz ustawą o gwarancjach wolności sumienia i wyznania. W okresie prezydentury Aleksandra Kwaśniewskiego był członkiem Kapituły Orderu Odrodzenia Polski.

Został członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego[2].

Autor wielokrotnie wznawianego podręcznika akademickiego Prawo wyznaniowe (łącznie 11 wydań, w tym 5 po 1999 - najnowsze z 2013) oraz wielu innych publikacji nt. prawa wyznaniowego, wolności sumienia i wyznania. Współautor (wspólnie z Juliuszem Bardachem i Bogusławem Leśnodorskim) Historii ustroju i prawa polskiego (łącznie 16 nakładów). Jeden z inicjatorów Polskiego Towarzystwa Prawa Wyznaniowego.

W 2009 z okazji 80. rocznicy urodzin Michała Pietrzaka ukazała się publikacja pt. Pro bono Reipublicae. Księga jubileuszowa Profesora Michała Pietrzaka, red. Paweł Borecki, Andrzej Czohara, Tadeusz J. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze Lexis-Nexis, Warszawa 2009 (ISBN 978-83-7620-262-4).

W 2012 w Uniwersytecie Warszawskim urządzono uroczyste obchody 60-lecia nieprzerwanej pracy profesora Michała Pietrzaka na Wydziale Prawa i Administracji[3].

Najważniejsze publikacje książkowe[edytuj]

  • Reglamentacja wolności prasy w Polsce 1918-1939, Warszawa 1963
  • Rządy parlamentarne w Polsce w latach 1919-1926, Warszawa 1969
  • Historia ustroju i prawa polskiego (współautorzy: Juliusz Bardach, Bogusław Leśnodorski), Warszawa 1976 (później kilkanaście wznowień)
  • Prawo wyznaniowe, Warszawa 1978 (kolejne wydania w latach: 1979, 1982, 1988, 1993, 1995, 1999 - 1 wyd. w nowej edycji, 2003, 2005, 2010, 2013)
  • Odpowiedzialność konstytucyjna w Polsce, Warszawa 1992
  • Prawo Kościołów i związków wyznaniowych nierzymskokatolickich w Polsce (współredaktor: Wiktor Wysoczański), Wydawnictwo ChAT, Warszawa 1997.
  • Demokratyczne, świeckie państwo prawne, Warszawa 2000
  • Francuska ustawa z 9 grudnia 1905 roku o rozdziale kościołów i państwa z perspektywy 100 lat (red. naukowy), Warszawa 2007
  • Państwo prawne, państwo świeckie, Warszawa 2012

Odznaczenia i nagrody[edytuj]

21 listopada 2011 postanowieniem Prezydenta RP z dnia 29 września 2011 r. "za wybitne zasługi w pracy naukowo-badawczej, za osiągnięcia w działalności dydaktycznej i społecznej" został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[4].

Wcześniej odznaczony został:

Przypisy

  1. Michał Pietrzak (prawnik) w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  2. prof. zw. dr hab. Michał Pietrzak. nauka-polska.pl. [dostęp 2015-10-21].
  3. Tadeusz J. Zieliński, Uroczystość 60-lecia pracy prof. Michała Pietrzaka w Uniwersytecie Warszawskim, "Przegląd Prawa Wyznaniowego" t. 5 (2013), s. 321-322
  4. M.P. 2011 nr 111 poz. 1131, pkt 4.
  5. Życiorys prof. zw. dr hab. Michała Pietrzaka, [w:] Pro bono Reipublicae. Księga jubileuszowa Profesora Michała Pietrzaka, red. Paweł Borecki, Andrzej Czohara, Tadeusz J. Zieliński, Warszawa 2009, s. 20.

Bibliografia[edytuj]