Morskie wody wewnętrzne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Widok z Trasy Zamkowej na Odrę Zachodnią (po lewej) i Duńczycę, (po prawej) stanowiące część akwatorium, portu morskiego w Szczecinie, czyli na polskie morskie wody wewnętrzne

Morskie wody wewnętrzne – wody znajdujące się między lądem a wewnętrzną granicą (linią podstawową) morza terytorialnego.

Zalicza się do nich zatoki morskie o określonej szerokości, zatoki historyczne oraz wody portów morskich (akwatoria). Podlegają całkowitej i wyłącznej władzy państwa nadbrzeżnego, rozciągającej się również na przestrzeń powietrzną i dno akwenu (administracja morska).

Morskie wody wewnętrzne RP[edytuj | edytuj kod]

Zasięg polskich, morskich wód wewnętrznych, reguluje ustawa o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej[1]:

  1. część Jeziora Nowowarpieńskiego i część Zalewu Szczecińskiego wraz ze Świną i Dziwną oraz Zalewem Kamieńskim, znajdująca się na wschód od granicy państwowej, między Rzecząpospolitą Polską, a Republiką Federalną Niemiec, oraz rzeka Odra, pomiędzy Zalewem Szczecińskim, a wodami portu morskiego Szczecin;
  2. część Zatoki Gdańskiej, zamknięta linią podstawową, biegnącą od punktu o współrzędnych 54°37′36″N 18°49′18″E/54,626667 18,821667 (na Mierzei Helskiej) do punktu o współrzędnych 54°22′12″N 19°21′00″E/54,370000 19,350000 (na Mierzei Wiślanej);
  3. część Zalewu Wiślanego, znajdująca się na południowy zachód od granicy państwowej między Rzecząpospolitą Polską, a Federacją Rosyjską na tym Zalewie;
  4. wody portów określone od strony morza, linią, łączącą najdalej wysunięte w morze stałe urządzenia portowe, stanowiące integralną część systemu portowego.

Na podstawie Prawa wodnego, kierując się znaczeniem gospodarczym oraz sposobem wykorzystywania wód, Rada Ministrów określiła granice między śródlądowymi wodami powierzchniowymi a morskimi wodami wewnętrznymi i wodami morza terytorialnego na następujących rzekach i kanałach: Pasłęka, Elbląg, Wisła, Martwa Wisła, Motława, Łeba, Chełst, Łupawa, Słupia, Wieprza, Parsęta, Kanale Drzewnym Parsęty, Regoujście, Rega, Kanał Liwia Łuża, Świniec, Wołczenica, Gowienica, na jeziorze Dąbie, Iński Nurt, Święta, Parnica, Odra, Łarpia, Gunica, Kanał Jagielloński[2].

Morskie wody wewnętrzne RP stanowią terytorium Rzeczypospolitej Polskiej[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Art. 4 Ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. (Dz.U. z 2017 r. poz. 2205)
  2. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie granic między śródlądowymi wodami powierzchniowymi a morskimi wodami wewnętrznymi i wodami morza terytorialnego. (Dz.U. z 2002 r. Nr 239, poz. 2035, Dz.U. z 2004 r. Nr 264, poz. 2632, Dz.U. z 2016 r. poz. 622)
  3. Art. 2 Ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. (Dz.U. z 2017 r. poz. 2205)