Nadzieja Drucka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nadzieja Drucka
Надежда Сергеевна Друцкая
Ilustracja
Nadzieja Drucka z mężem i dziećmi
Imię i nazwisko Nadzieja O’Brien de Lacy księżniczka Drucka
Data i miejsce urodzenia 17 stycznia 1898
Warszawa
Data i miejsce śmierci 29 sierpnia 1986
Warszawa
Narodowość polska
Język polski
Dziedzina sztuki literatura dla dzieci i młodzieży
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Nadzieja O’Brien de Lacy księżniczka Drucka (ur.17 stycznia 1898 w Warszawie, zm. 29 sierpnia 1986) – polska pisarka, tłumaczka i działaczka społeczna rosyjskiego pochodzenia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w rodzinie rosyjskiej w Warszawie na terenie Królestwa Polskiego jako córka Marii z Safonowiczów i Sergiusza księcia Druckiego, carskiego generała i profesora Wojskowej Akademii Prawnej, którego ród wywodził się od kniazia Iwana Rurykowicza z XIV w. W czwartym roku życia powróciła z rodzicami do Petersburga, gdzie w 1914 r. ukończyła Instytut Smolny (ros. Смольный институт благородных девиц, Institut Błagorodnych Diewic).

Uczennice w Smolnym Instytucie podczas lekcji tańca

Po wybuchu I wojny światowej Drucki, jego córka i dwaj synowie przeprowadzili się do Moskwy. Nadzieja zdała egzamin na medycynę, ale studiów nie rozpoczęła i została sanitariuszką Czerwonego Krzyża. W czasie wojny, pracując w pociągu sanitarnym, poznała przyszłego męża Maurycego (ślub wzięli w listopadzie 1917 w Moskwie). W sierpniu 1918 przyjechała wraz z mężem do majątku Augustówek, w którym przebywali razem do 1939.

W wolnej Polsce, w której szybko opanowała język polski i poświęciła się twórczości literackiej, działała społecznie, była m.in. wiceprzewodniczącą Koła Ziemianek oraz członkiem PCK i Towarzystwa Dobroczynności. Założyła Towarzystwa Przyjaciół Literatury i Sztuki im. Elizy Orzeszkowej w Grodnie (przez 12 lat była prezeską). Na jej zaproszenie przyjeżdżali do Augustówka (Dominikańska 13, Grodno) m.in. Dąbrowska, Tuwim, Kaden-Bandrowski, Parandowski, Witkacy. Zofia Nałkowska sportretowała ją w Dziennikach (tom III: 1918-1929, s. 180-181), a jej męża uczyniła prototypem postaci Zenona Ziembiewicza w Granicy. Wraz z mężem organizowała letniska dla niezamożnej ludności Grodzieńszczyzny w majątku Augustówek. W latach 20. XX w. podjęła pierwsze próby pisarskie (debiut: Zwycięstwo, 1925; kolejna publikacja Niepotrzebne dzieci wzbudziła kontrowersje wśród kręgów konserwatywnych). Przyjaźniła się m.in. z Zofią Nałkowską, od 1930 należała do PEN-Clubu. Utrzymywała kontakty z białą emigracją rosyjską.

W czasie II wojny światowej znalazła się na terenie Generalnego Gubernatorstwa (w Warszawie, utrzymywała się z lekcji języków obcych, należała do AK, brała udział w powstaniu warszawskim[1]). Po 1945 pozostała w Polsce. W latach 1945-1947 pracowała w Biurze Odbudowy Stolicy.

Odznaczona m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarła w 1986, została pochowana na Cmentarzu Prawosławnym na Woli[2].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Zwycięstwo, 1925.
  • Niepotrzebne dzieci.
  • Było ich siedmioro.
  • Wąskie ścieżki.
  • Mali ludzie (tom nowel).
  • Czarodziej z Nantes, Nasza Księgarnia, Warszawa, 1963. (Juliusz Verne)
  • Droga do sławy, Nasza Księgarnia, Warszawa, 1961. (Wolfgang Amadeus Mozart)
  • Finlandia, Wiedza Powszechna, Warszawa, 1969. (Informator)
  • Krzywda, Nasza Księgarnia, Warszawa, 1954.
  • Kurs na Słońce, Horyzonty, Warszawa, 1973. (Mariusz Zaruski)
  • Michel. Dzieciństwo i lata młodzieńcze Michała Glinki, Nasza Księgarnia, 1964. (Michaił Glinka)
  • Niedaleki brzeg, Nasza Księgarnia, Warszawa 1973. (powieść dla młodzieży)
  • Stanisław Moniuszko. Życie i twórczość, Nasza Księgarnia, Warszawa 1976.
  • Szkoła w podziemiu. Z dziejów polskiego tajnego nauczania w latach okupacji hitlerowskiej, Wydawnictwo MON, Warszawa 1973.
  • Trzy czwarte... Wspomnienia, PIW, Warszawa 1977. (autobiografia)

Dramaty

  • Tak nie bywa (powst. ?, sztuka wystawiona w Grodnie19 V 1931)
  • Zamknięte drzwi (powst. ?, sztuka wystawiona w Grodnie 15 XII 1934)

Jest autorką kilkudziesięciu przekładów z rosyjskiego na polski (Iwan Gonczarow, Konstantin Paustowski, Jurij Tynianow, Olga Forsz).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nadzieja O’Brien de Lacy, 1944.pl [dostęp: 19 stycznia 2012]
  2. "Życie Warszawy", nr 205 z 3 września 1986, s. 12 (nekrolog)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Nadzieja Drucka, Trzy czwarte...: wspomnienia, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977.