Praca dzieci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Praca dzieci oznacza stałe zatrudnienie dzieci jako najemników. Wiele międzynarodowych organizacji uważa taką praktykę za wyzysk. W wielu krajach jest nielegalna. Zjawisko to występowało w historii w różnym nasileniu. Publiczna dyskusja na ten temat występowała wraz z początkami działania szkół publicznych, podczas rewolucji przemysłowej oraz w związku z pojawieniem się postulatów na temat praw dziecka i pracownika.

W wielu rozwiniętych krajach praca dzieci poniżej określonego wieku jest uważana za niestosowną lub za formę wyzysku[1]. Pracodawcom zwykle nie wolno najmować dzieci poniżej takiego wieku. Ten minimalny wiek zależy od kraju i od typu pracy, jaką osoba taka miałaby wykonywać. Międzynarodowa Organizacja Pracy ustaliła minimalny wiek dziecka na 14-16 lat.

Bank Światowy podaje, że występowanie zjawiska spadło między latami 1960 a 2003 z 25% do 10%[2].

Przypisy

  1. Ratyfikacja Konwencji Praw Dziecka. W: Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights [on-line]. [dostęp 2006-10-05].
  2. Norberg, Johan (2007), Världens välfärd, (Sztokholm: Government Offices of Sweden), p. 58