Marcelo Bielsa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marcelo Bielsa
Marcelo Alberto Bielsa Caldera
Ilustracja
Marcelo Bielsa (3 marca 2009)
Pełne imię i nazwisko Marcelo Alberto Bielsa Caldera
Data i miejsce urodzenia 21 lipca 1955
Rosario
Wzrost 184 cm
Pozycja obrońca
Informacje klubowe
Klub Leeds United FC (trener)
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1976–1978 CA Newell’s Old Boys 25 (0)
1978–1979 Instituto AC Córdoba 10 (0)
1979–1980 CA Argentino 30 (1)
W sumie: 65 (1)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1990–1992 CA Newell’s Old Boys
1993–1995 Atlas FC
1995–1996 Club América
1997–1998 CA Vélez Sarsfield
1998 RCD Espanyol
1998–2004 Argentyna
2007–2011 Chile
2011–2013 Athletic Bilbao
2014–2015 Olympique Marsylia
2016 SS Lazio
2017 Lille OSC
2018– Leeds United FC

Marcelo Alberto Bielsa Caldera (ur. 21 lipca 1955 w Rosario) – argentyński trener, piłkarz występujący na pozycji obrońcy. Jako zawodnik grał w CA Newell’s Old Boys, później krótko w Instituto AC Córdoba i CA Argentino, ale szybko zakończył karierę sportową i poświęcił się pracy szkoleniowej.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

W połowie lat 80. został trenerem klubu, którego był wychowankiem – CA Newell’s Old Boys. Dwukrotnie zdobył z nim mistrzostwo Argentyny oraz tyle samo razy grał w finale Copa Libertadores. Po przygodzie z ligą meksykańską (Atlas FC i Club América), powrócił do Argentyny i wraz z CA Vélez Sarsfield po raz trzeci w swojej karierze triumfował w rozgrywkach o mistrzostwo kraju.

W 1998 roku po mundialu i rezygnacji Daniela Passarelli stanowisko selekcjonera reprezentacji zaproponowano trenerowi drużyny młodzieżowej Néstorowi Pekermanowi. Jednak Pekerman odmówił i rekomendował Bielsę, który wówczas od kilku tygodni był szkoleniowcem hiszpańskiego RCD Espanyol.

Argentyńczycy z łatwością przeszli przez eliminacje do Mundialu 2002 (13 zwycięstw, 4 remisy, 1 porażka) i z pierwszego miejsca w grupie awansowali do turnieju. Jednak niespodziewanie drużyna zaliczana do głównych pretendentów do zdobycia Pucharu Świata, w której barwach grali wówczas piłkarze należący do światowej czołówki (Roberto Ayala, Walter Samuel, Diego Simeone, Juan Sebastian Veron, Javier Zanetti, Hernán Crespo) odpadła już po fazie grupowej (1–0 z reprezentacją Nigerii, 0–1 z reprezentacją Anglii i 1–1 z reprezentacją Szwecji). Marcelo Bielsie zarzucano to, że zbytnio zaufał zawodnikom o uznanych nazwiskach, przede wszystkim mającemu najlepsze piłkarskie chwile za sobą Gabrielowi Batistucie. Dziennikarze dziwili się, że w kadrze znalazł się 35-letni Claudio Caniggia, który zakończył reprezentacyjną karierę kilka lat wcześniej, a zabrakło w niej miejsca dla młodych Juana Romána Riquelme i Javiera Savioli z FC Barcelona. Po turnieju selekcjoner złożył dymisję, ale nie została ona przyjęta.

Zrezygnował dwa lata później zaraz po Igrzyskach Olimpijskich, na których prowadzona przez niego reprezentacja zdobyła złoty medal. Kilka miesięcy wcześniej doprowadził Argentynę do wicemistrzostwa Ameryki Południowej. Kiedy odchodził powiedział:

Sześć lat pracy z reprezentacją to wysiłek psychiczny porównywalny z dwudziestoma latami spędzonymi w klubie[1].

Od futbolu odpoczywał przez trzy lata. Po Copa América 2007 zastąpił Nelsona Acostę na stanowisku selekcjonera reprezentacji Chile. W eliminacjach do Mundialu 2010 drużyna zajęła drugie miejsce i wyprzedziła wszystkie inne zespoły oprócz reprezentacji Brazylii (10 zwycięstw, 3 remisy i 5 porażek). Prowadzona przez Marcelo Bielsę reprezentacja Chile, w której barwach występowali wówczas m.in. Claudio Bravo, Gary Medel, Waldo Ponce i Humberto Suazo, zagrała na Mundialu po raz pierwszy od 1998 roku. W Republice Południowej Afryki po zwycięstwach nad reprezentacją Hondurasu i reprezentacją Szwajcarii, a porażce z reprezentacją Hiszpanii, Chilijczycy awansowali do drugiej rundy. Ich rywalem w 1/8 finału była reprezentacja Brazylii. W kwalifikacjach dwukrotnie górą byli Brazylijczycy (wygrali 3–0 i 4–2); tym razem również wygrali podopieczni Carlosa Dungi (3–0).

8 lipca 2011 został szkoleniowcem Athletic Bilbao[2]. Z klubem z kraju Basków współpracował do 2013 roku.

Na początku sezonu 2014/2015 został ogłoszony nowym trenerem występującego w Ligue 1 Olympique Marsylia. Z francuskim klubem wywalczył 4. miejsce w lidze. 9 sierpnia 2015 po przegranym 0–1 meczu towarzyskim z SM Caen zrezygnował z posady trenera w Marsylii[3].

15 czerwca 2018 roku został ogłoszony nowym szkoleniowcem Leeds United FC[4]. Wydarzenia z jego udziałem odbiły się szerokim echem, gdy wiosną 2019 w trakcie meczu przeciwko Aston Villq FC Marcelo Bielsa nakazał swoim piłkarzom oddanie gola przeciwnikom, po tym jak chwilę wcześniej jego drużyna zdobyła tzw. „brudnego gola” (strzelcem gola był Mateusz Klich) w czasie gdy jeden z zawodników gości leżał kontuzjowany na murawie. Ów gest fair play docenił m.in. Arsène Wenger[5].

Statystyki kariery[edytuj | edytuj kod]

Aktualne na 5 października 2019.

Zespół Od Do Statystyka
M W R P % W
CA Newell’s Old Boys 1990 1992 94 39 37 18 41,49
Atlas FC 1992 1994 78 29 24 25 37,18
Club América 1995 1996 40 12 18 10 30,00
CA Vélez Sarsfield 1997 1998 38 22 12 4 57,89
RCD Espanyol 1998 1998 9 2 4 3 22,22
Argentyna 1998 15 września 2004 68 42 16 10 61,76
Chile 11 lipca 2007 4 lutego 2011 66 34 12 20 51,52
Athletic Bilbao 7 lipca 2011 30 czerwca 2013 112 43 31 38 38,39
Olympique Marsylia 17 maja 2014 8 sierpnia 2015 41 21 7 13 51,22
SS Lazio 6 lipca 2016 8 lipca 2016 0 0 0 0
Lille OSC 24 maja 2017 15 grudnia 2017 19 5 5 9 26,32
Leeds United FC 15 czerwca 2018 Obecnie 64 34 11 19 53,13
Łącznie 630 283 177 170 44,92

Osiągnięcia szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

CA Newell's Old Boys
CA Vélez Sarsfield
Athletic Bilbao

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Argentyna

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Jego brat Rafael Bielsa jest politykiem, w latach 2003-2005 pełnił funkcję Ministra Spraw Zagranicznych Argentyny.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Piłka w grze”. część 22 (3 kwietnia 2006), dodatek mundialowy do „Rzeczpospolitej”. s. 8.
  2. Były selekcjoner reprezentacji Chile obejmie Athletic Bilbao. [dostęp 2011-07-10].
  3. Ligue 1. Bielsa odchodzi z Olympique Marsylii (pol.). 2015-08-09. [dostęp 2015-08-09].
  4. MARCELO BIELSA NAMED HEAD COACH (ang.). leedsunited.com, 15 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-16].
  5. Oddał rywalom gola, jego zespół nie awansował. Piękny gest trenera Leeds United, Portal STRAJK, 28 kwietnia 2019 (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]