Marcelo Bielsa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marcelo Bielsa
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Marcelo Alberto Bielsa Caldera
Data i miejsce urodzenia 21 lipca 1955
Rosario
Wzrost 184 cm
Pozycja obrońca
Informacje klubowe
Klub Leeds United (trener)
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1976–1978 Newell’s Old Boys 25 (0)
1978–1979 Instituto 10 (0)
1979–1980 Argentino 30 (1)
W sumie: 65 (1)
Kariera trenerska
Lata Klub
1990–1992 Newell’s Old Boys
1993–1995 Atlas
1995–1996 América
1997–1998 Vélez Sarsfield
1998 Espanyol
1998–2004 Argentyna
2007–2011 Chile
2011–2013 Athletic Bilbao
2014–2015 Olympique Marsylia
2016 Lazio
2017 Lille
2018– Leeds United

Marcelo Alberto Bielsa (ur. 21 lipca 1955 w Rosario) – argentyński trener, piłkarz występujący na pozycji obrońcy. Jako zawodnik grał w Newell’s Old Boys, później krótko w Instituto Cordoba i Argentino Rosario, ale szybko zakończył karierę sportową i poświęcił się pracy szkoleniowej.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

W połowie lat 80. został trenerem klubu, którego był wychowankiem – Newell’s Old Boys. Dwukrotnie zdobył z nim mistrzostwo Argentyny oraz tyle samo razy grał w finale Copa Libertadores. Po przygodzie z ligą meksykańską (Atlas Guadalajara i Club América), powrócił do Argentyny i wraz z Vélez Sarsfield Buenos Aires po raz trzeci w swojej karierze triumfował w rozgrywkach o mistrzostwo kraju.

W 1998 roku po mundialu i rezygnacji Daniela Passarelli stanowisko selekcjonera reprezentacji zaproponowano trenerowi drużyny młodzieżowej Néstorowi Pekermanowi. Jednak Pekerman odmówił i rekomendował Bielsę, który wówczas od kilku tygodni był szkoleniowcem hiszpańskiego Espanyolu Barcelona.

Argentyńczycy z łatwością przeszli przez eliminacje do Mundialu 2002 (13 zwycięstw, 4 remisy, 1 porażka) i z pierwszego miejsca w grupie awansowali do turnieju. Jednak niespodziewanie drużyna zaliczana do głównych pretendentów do zdobycia Pucharu Świata, w której barwach grali wówczas piłkarze należący do światowej czołówki (Roberto Ayala, Walter Samuel, Diego Simeone, Juan Sebastian Veron, Javier Zanetti, Hernán Crespo) odpadła już po fazie grupowej (1:0 z Nigerią, 0:1 z Anglią i 1:1 ze Szwecją). Bielsie zarzucano, że zbytnio zaufał zawodnikom o uznanych nazwiskach, przede wszystkim mającemu najlepsze piłkarskie chwile za sobą Gabrielowi Batistucie. Dziennikarze dziwili się, że w kadrze znalazł się 35-letni Claudio Caniggia, który zakończył reprezentacyjną karierę kilka lat wcześniej, a zabrakło w niej miejsca dla młodych Juana Romána Riquelme i Javiera Savioli z Barcelony. Po turnieju selekcjoner złożył dymisję, ale nie została ona przyjęta.

Zrezygnował dwa lata później zaraz po Igrzyskach Olimpijskich, na których prowadzona przez niego reprezentacja zdobyła złoty medal. Kilka miesięcy wcześniej doprowadził Argentynę do wicemistrzostwa Ameryki Południowej. Kiedy odchodził powiedział:

Sześć lat pracy z reprezentacją to wysiłek psychiczny porównywalny z dwudziestoma latami spędzonymi w klubie[1].

Od futbolu odpoczywał przez trzy lata. Po Copa America 2007 zastąpił Nelsona Acostę na stanowisku selekcjonera reprezentacji Chile. W eliminacjach do Mundialu 2010 drużyna zajęła drugie miejsce i wyprzedziła wszystkie inne zespoły oprócz Brazylii (10 zwycięstw, 3 remisy i 5 porażek). Prowadzona przez Bielsę reprezentacja, w której barwach występowali wówczas m.in. Claudio Bravo, Gary Medel, Waldo Ponce i Humberto Suazo, zagrała na Mundialu po raz pierwszy od 1998 roku. W Republice Południowej Afryki po zwycięstwach nad Hondurasem i Szwajcarią, a porażce z reprezentacją Hiszpanii, Chilijczycy awansowali do drugiej rundy. Ich rywalem w 1/8 finału była Brazylia. W kwalifikacjach dwukrotnie górą byli Brazyliczycy (wygrali 3:0 i 4:2); tym razem również wygrali podopieczni Dungi (3:0).

8 lipca 2011 został szkoleniowcem Athletic Bilbao[2]. Z klubem z kraju Basków współpracował do 2013 roku.

Na początku sezonu 2014/2015 został ogłoszony nowym trenerem występującego w Ligue 1 Olympique Marsylia. Z francuskim klubem wywalczył 4. miejsce w lidzie. 9 sierpnia 2015 po przegranym 1:0 meczu towarzyskim z SM Caen zrezygnował z posady trenera w Marsylii[3].

15 czerwca 2018 roku został ogłoszony nowym szkoleniowcem Leeds United[4].

Statystyki kariery[edytuj | edytuj kod]

Aktualne na 13 kwietnia 2019.

Zespół Od Do Statystyka
M W R P % W
Newell's Old Boys 1990 1992 94 39 37 18 41,49
Atlas 1992 1994 78 29 24 25 37,18
América 1995 1996 40 12 18 10 30,00
Vélez Sársfield 1997 1998 38 22 12 4 57,89
Espanyol 1998 1998 9 2 4 3 22,22
Argentyna 1998 15 września 2004 68 42 16 10 61,76
Chile 11 lipca 2007 4 lutego 2011 66 34 12 20 51,52
Athletic Bilbao 7 lipca 2011 30 czerwca 2013 112 43 31 38 38,39
Olympique Marsylia 17 maja 2014 8 sierpnia 2015 41 21 7 13 51,22
Lazio 6 lipca 2016 8 lipca 2016 0 0 0 0
Lille 24 maja 2017 15 grudnia 2017 19 5 5 9 26,32
Leeds United 15 czerwca 2018 Obecnie 45 26 7 12 57,78
Łącznie 611 275 173 163 45,01

Osiągnięcia szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

Newell's Old Boys
Vélez Sarsfield
Athletic Bilbao

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Argentyna

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Jego brat Rafael jest politykiem, w latach 2003-2005 pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Piłka w grze”. część 22 (3 kwietnia 2006), dodatek mundialowy do „Rzeczpospolitej”. s. 8.
  2. Były selekcjoner reprezentacji Chile obejmie Athletic Bilbao. [dostęp 2011-07-10].
  3. Ligue 1. Bielsa odchodzi z Olympique Marsylii (pol.). 2015-08-09. [dostęp 2015-08-09].
  4. MARCELO BIELSA NAMED HEAD COACH (ang.). leedsunited.com, 15 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-16].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]