Paklicko Wielkie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paklicko Wielkie
Ilustracja
Rekreacja (szlak kajakowy) na jeziorze Paklicko Wielkie
Położenie
Państwo

 Polska

Województwo

 lubuskie

Region

Pojezierze Łagowskie

Wysokość lustra

64,8 m n.p.m.

Morfometria
Powierzchnia

196 ha[1]

Wymiary
• max długość
• max szerokość


2660 m[2]
1070 m[2]

Głębokość
• średnia
• maksymalna


8,1[1] m
22,5[1] m

Długość linii brzegowej

7750 m[2]

Objętość

15 823 tys. m³[1]

Hydrologia
Klasa jakości wody

III (2016)[3]

Rzeki zasilające

Paklica, Rakownik

Rzeki wypływające

Paklica

Położenie na mapie gminy Świebodzin
Mapa konturowa gminy Świebodzin, u góry nieco na lewo znajduje się owalna plamka nieco zaostrzona i wystająca na lewo w swoim dolnym rogu z opisem „Paklicko Wielkie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się owalna plamka nieco zaostrzona i wystająca na lewo w swoim dolnym rogu z opisem „Paklicko Wielkie”
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa konturowa województwa lubuskiego, w centrum znajduje się owalna plamka nieco zaostrzona i wystająca na lewo w swoim dolnym rogu z opisem „Paklicko Wielkie”
Położenie na mapie powiatu świebodzińskiego
Mapa konturowa powiatu świebodzińskiego, u góry znajduje się owalna plamka nieco zaostrzona i wystająca na lewo w swoim dolnym rogu z opisem „Paklicko Wielkie”
Ziemia52°19′37″N 15°29′29″E/52,326944 15,491389

Paklicko Wielkiejezioro w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Świebodzin, na Pojezierzu Lubuskim.

Położenie i opis[edytuj | edytuj kod]

Jezioro przepływowe pochodzenia polodowcowego, położone na Pojezierzu Łagowskim – 750 m na południowy zachód od wsi Nowy Dworek.

Przez zbiornik przepływa rzeka Paklica – lewy dopływ Obry. Jezioro posiada zatokę, której dawna nazwa w języku niemieckim brzmi Biber-Winkel (Bobrza Zatoka).

Jezioro spełnia funkcję rekreacyjno turystyczną. Obok rekreacyjnego wykorzystania jeziora prowadzi się na nim ekstensywną gospodarkę rybacką. Odłowy i zarybianie prowadzi Zakład Rybacki Zbąszyń. W jeziorze żyją lin, szczupak pospolity, sandacz, węgorz, karaś, leszcz, płoć, okoń, wzdręga, ukleja, krąp, karp i sum. Naturalne tarliska ryb występują głównie w północnej części jeziora.

Badania przeprowadzone w 2011 i 2012 przez studentów Wydziału Archeologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu na wyspie znajdującej się na jeziorze doprowadziły od odkrycia reliktów osady istniejącej na przełomie VIII i IX wieku. Była to słowiańska osada rusztowa, która pierwotnie służyła za miejsce kultu. Prowadził do niej 120 metrowy most o szerokości trzech metrów. Wykopaliska prowadzone w przybrzeżnym mule pozwoliły na odkrycie licznych kości zwierząt, które składano prawdopodobnie w ofierze. Odkrycie to jest ewenementem, ponieważ po raz pierwszy znaleziono osadę tego typu wybudowaną na terenach zajmowanych przez Słowian[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Adam Choiński: Katalog jezior Polski. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2006, s. 541. ISBN 83-232-1732-7.
  2. a b c Jerzy Jańczak (red.), Atlas jezior Polski, t. I, Poznań: Bogucki Wydawnictwo Naukowe, 1996, s. 44-45, ISBN 83-86001-29-1.
  3. Ocena jednolitych części wód powierzchniowych rzecznych i jeziornych w województwie lubuskim za rok 2016, www.zgora.pios.gov.pl [dostęp 2021-01-10].
  4. Beata Tokarz, Sztuczna wyspa ze średniowiecza. Ewenement w skali kraju, Gazeta Wyborcza 14 lipca 2012

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • prof. Wojciech Chudziak, dr Ryszard Kaźmierczak, B. Kowalewska, J. Niegowski: Wczesnośredniowieczny zespół osadniczy nad jeziorem Paklicko Wielkie na ziemi lubuskiej – badania Instytutu Archeologii UMK w Toruniu w latach 2011-2012, w: Lubuskie Materiały Konserwatorskie, tom 9 (2012), Zielona Góra 2012.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]