Paweł Staroń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paweł Staroń
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 12 stycznia 1895
Targowiska
Data śmierci przed 1970
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 45 Pułk Piechoty Austro-Węgier,
45 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych,
5 Pułk Strzelców Podhalańskich,
38 Pułk Piechoty Strzelców Lwowskich,
2 Pułk Strzelców Podhalańskich,
Batalion KOP „Podświle”,
6 Pułk Strzelców Podhalańskich,
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr X
Stanowiska referent,
dowódca dworca,
komendant,
dowódca kompanii,
adiutant,
dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi

Paweł Staroń (ur. 12 stycznia 1895 w Targowiskach, zm. przed 1970) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 12 stycznia 1895 w Targowiskach jako syn Józefa (rolnika)[1]. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 został wcielony do c. i k. armii i służył w batalionie zapasowym 45 pułku piechoty. W 1917 został referentem personalnym Wojskowego Oddziału Naftowego w Krośnie. 10 września 1918 zdał egzamin dojrzałości w Państwowym Gimnazjum w Sanoku[2][3].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego w listopadzie 1918. Od tego czasu służył w 45 pułku piechoty Strzelców Kresowych. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4]. Następnie zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919[5][6]. Od 1918 pełnił funkcję oficera kontrolnego dworca Sanok-Chyrów działającego przy grupie płk. Henryka Minkiewicza. Później został przydzielony do 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku i w 1919 objął najpierw stanowisko dowódcy dworca oraz komendanta na granicy polsko-czechosłowackiej, a następnie dowódcy dworca Zwiahel i dowódcy przyczółka mostowego na Słuczy. W 1920 został kolejno oficerem ewakuacyjnym na odcinku Dubno-Brody w ramach Szefostwa Kolei Polskich oraz dowódcą dworca Sokal, dowódcą dworca Okręgowej Komendy Transportu Wojskowego we Lwowie. W 1921 pełnił kolejno stanowiska dowódcy kadry batalionu zapasowego 38 pułku piechoty Strzelców Lwowskich. Od tego roku był przydzielony do 5 pułku Strzelców Podhalańskich w garnizonie Przemyśl, w którym był dowódcą kompanii i oficerem ewidencji personalnej (w 1923 jako oficer rezerwowy zatrzymany w służbie czynnej[7], w 1924 jako oficer zawodowy[8]). W 1923 przebywał na kursie w Centralnej Szkoły Strzelania w Toruniu. W 1924 był referentem mobilizacyjnym i referentem w Szefostwie Remontu przy Dowództwie Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. W 1925 pełnił funkcję oficera instrukcyjnego w Powiatowej Komisji Uzupełnień Sambor. Odkomenderowany do służby w Korpusie Ochrony Pogranicza[9] od 1927 sprawował stanowiska adiutanta batalionu i dowódcy kompanii w batalionie „Podświle”. Później przeniesiony do 6 pułku Strzelców Podhalańskich w garnizonie Sambor, w którym od 1932[10] pełnił funkcje dowódcy kompanii oraz adiutanta. Został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931[11]. Od 1937 do 1939 był kierownikiem Placówki Oficerskiej w Samborze Samodzielnego Referatu Informacyjnego Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. W 1939 przystąpił do kursu informacyjno-wywiadowczego Oddziale II Sztabu Głównego Wojska Polskiego. Później awansowany do stopnia majora.

Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej 1939 w stopniu majora był dowódcą batalionu wartowniczego z Biecza, w składzie 3 Brygady Górskiej. Po zakończeniu wojny został zatrudniony w centrum przemysłu naftowego w Szczecinie. Był poddany inwigilacji przez Sekcję 4 Wydziału I Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w ramach sprawy agenturalnego rozpracowania pod kryptonimem „Start”.

Paweł Staroń zmarł przed 1970. Jego żoną była pochodząca z Sanoka Janina z domu Kuczyńska (1897–1970)[12][13]. Mieli syna Stanisława Jana (ur. 21 września 1920)[14].

Odznaczenie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok 1913/14 (zespół 7, sygn. 61). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 453.
  2. XXXV. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum w Sanoku za rok szkolny 1920/1921 wraz z dodatkiem za lata: 1917, 1918, 1919 i 1920. Sanok: Fundusz Naukowy, 1921, s. 34.
  3. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2016-03-06].
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 507.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 388.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 242.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 389.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 334.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 146.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 620.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 77.
  12. Księga Zmarłych 1959–1975 Sanok. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 128 (poz. 8).
  13. Janina Staroń została pochowana na Cmentarzu Centralnym w Sanoku w grobowcu rodziny Próchnickich. Inskrypcja nagrobna brzmi: Janina Staroń. Wdowa po ś. p. Majorze W. P. Zmarła dnia 22 I 1970.
  14. Księga urodzeń 1908-1924. Sanok.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]