Piotr Struwe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Struwe
Пётр Бернгардович Струве
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia?/7 lutego 1870
Perm, gubernia permska, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 22 lutego 1944
Paryż, Francja
Miejsce spoczynku Cmentarz prawosławny w Sainte-Geneviève-des-Bois
Zawód filozof, historyk, ekonomista, publicysta
Narodowość rosyjska
Tytuł naukowy profesor

Piotr Bierngardowicz Struwe (ros. Пётр Бернгардович Струве; ur. 26 stycznia?/7 lutego 1870 w Permie, zm. 22 lutego 1944 w Paryżu) – rosyjski polityk, ekonomista i publicysta, początkowo przedstawiciel tzw. legalnego marksizmu, współzałożyciel Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji, następnie od 1905 działacz i teoretyk liberalizmu rosyjskiego, jeden z przywódców Partii Konstytucyjno-Demokratycznej (kadetów).

Początkowo związany z rosyjskim ruchem socjaldemokratycznym. W 1898 autor Manifestu Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji - pierwszego dokumentu programowego SDPRR, przyjętego na jej I zjeździe. W kwietniu 1900 uczestniczył w zebraniu działaczy SDPRR, które podjęło decyzję o wydawaniu gazety Iskra. Od 1905 roku zasiadał w kierownictwie Partii Konstytucyjno-Demokratycznej, liberalnej partii politycznej działającej w Imperium Rosyjskim w latach 1905-1917. Był posłem do II Dumy w 1906.

Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu był w kwietniu-maju 1917 dyrektorem departamentu ekonomicznego Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rosji w Rządzie Tymczasowym ks. Gieorgija Lwowa. W maju wybrany na członka Rosyjskiej Akademii Nauk. Po przewrocie bolszewickim (rewolucji październikowej) dołączył do Białych. Był członkiem gabinetów Antona Denikina i Piotra Wrangla. W rządzie Wrangla, uznanym przez Francję, był ministrem spraw zagranicznych[1]. Od 1920 roku przebywał na emigracji, od 1928 mieszkał w Belgradzie. Był przeciwnikiem rewolucji październikowej i rządów bolszewików. Na emigracji prominentny krytyk ZSRR. Do 1928 wykładowca na rosyjskim wydziale prawa Uniwersytetu Karola w Pradze, następnie wykładał socjologię na uniwersytecie w Belgradzie. W Belgradzie był również w latach 1928—1934 redaktorem tygodnika Россия и славянство, później zrezygnował z działalności politycznej.

W 1941, po ataku Niemiec na Jugosławię i okupacji kraju, przez trzy miesiące więziony jako przyjaciel Lenina. W lipcu 1942 udało mu się wraz z żoną wyjechać do Paryża, gdzie zmarł.

Pochowany na cmentarzu prawosławnym w Sainte-Geneviève-des-Bois.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sąsiedzi wobec wojny 1920 roku, Londyn 1990, s. 79-80.

Bibliografia, linki[edytuj | edytuj kod]