Komitet do spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Radiokomitet)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Komitet do spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja”, początkowo Komitetu do spraw Radiofonii „Polskie Radio” (potocznie Radiokomitet) – instytucja, która w latach 1951–1993 zajmowała się kontrolą i organizacją pracy państwowych stacji radiowych i telewizyjnych. Pod jego kontrolą były wszystkie ogólnopolskie i lokalne stacje Polskiego Radia i Telewizji Polskiej. W skład jego wchodzili: Przewodniczący, zastępcy przewodniczącego (do spraw radia, do spraw telewizji, do spraw technicznych) oraz członkowie. Formalnie było to ciało kolegialne, w praktyce cała władza była skupiona w rękach przewodniczącego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Komitet do Spraw Radiofonii „Polskie Radio” został utworzony przy Radzie Ministrów 1 października 1951 (dekretem z 2 sierpnia 1951, Dz.U. 1951 nr 41, poz. 308)[1]. Został on określony jako organ rządu w zakresie tworzenia i przekazywania programów radiofonicznych i telewizyjnych dla powszechnego odbioru. Do jego zakresu działania należało m.in. ustalenie wytycznych rozwoju radiofonii i telewizji, także w zakresie programowym, tworzenie programów informacyjnych, muzycznych, literackich, teatralnych i oświatowych, budowa, urządzanie i eksploatacja na zasadach wyłączności rozgłośni radiofonicznych i telewizyjnych oraz popieranie twórczości artystycznej, literackiej i naukowej w dziedzinie radiofonii i telewizji, jak też współpraca międzynarodowa. Jednocześnie zniesiono poprzednio istniejący Centralny Urząd Radiofonii. Przewodniczący Komitetu był mianowany i odwoływany przez Prezydenta RP na wniosek premiera.

8 grudnia 1960 Komitet do Spraw Radiofonii przekształcono w Komitet do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja” (ustawą z 2 grudnia 1960, Dz.U. 1960 nr 54, poz. 307)[2], gdzie określony został jako centralny organ administracji państwowej w sprawach radiofonii i telewizji dla powszechnego odbioru. Zadania Komitetu pozostały zbliżone (doszło do nich m.in. opracowywanie i przedstawianie właściwym organom państwowym wniosków w sprawach planów produkcyjnych odbiorników radiowych i telewizyjnych). Od 1985 do zadań Komitetu doszło ponadto określanie wysokości abonamentu radiowo-telewizyjnego. Przewodniczący Komitetu powoływany był przez Prezesa Rady Ministrów. Przy Komitecie działały: Rada Programowa i Rada Naukowo-Techniczna, jako organy doradcze i opiniodawcze. W okresie stanu wojennego (13 grudnia 1981 – 22 lipca 1983) władzę w Komitecie sprawował pełnomocnik Komitetu Obrony Kraju – komisarz wojskowy gen. bryg. Albin Żyto.

Komitet do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja” zniesiono z końcem lutego 1993[potrzebny przypis] ustawą o radiofonii i telewizji z 1992[3]. Część jego zadań przeszła na publicznych nadawców radia i telewizji, a kompetencje administracyjne na nowo utworzoną Krajową Radę Radiofonii i Telewizji.

Przewodniczący Radiokomitetu[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dekret z 2 sierpnia 1951 r. o utworzeniu i zakresie działania Komitetu do Spraw Radiofonii „Polskie Radio” (Dz.U. z 1951 r. Nr 41, poz. 308).
  2. Ustawa z 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja” (Dz.U. z 1960 r. Nr 54, poz. 307).
  3. Ustawa z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 1993 r. Nr 7, poz. 34).