Krzysztof Czabański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Czabański
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 października 1948
Warszawa
Zawód dziennikarz
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Stanowisko prezes Polskiej Agencji Prasowej (1992), prezes Polskiej Agencji Informacyjnej (1999–2000), prezes zarządu Polskiego Radia (2006–2009), poseł na Sejm VIII kadencji (od 2015), wiceminister kultury i dziedzictwa narodowego (2015–2016), przewodniczący Rady Mediów Narodowych (od 2016)
Odznaczenia
Krzyż Wolności i Solidarności

Krzysztof Czabański (ur. 4 października 1948 w Warszawie) – polski dziennikarz, publicysta i polityk.

W 1992 prezes Polskiej Agencji Prasowej, w latach 1999–2000 prezes Polskiej Agencji Informacyjnej, w latach 2006–2009 prezes zarządu Polskiego Radia, poseł na Sejm VIII kadencji, w latach 2015–2016 sekretarz stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, od 2016 przewodniczący Rady Mediów Narodowych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem II Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Batorego w Warszawie. W 1971 ukończył studia w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego.

W latach 1967–1981 pracował jako reporter w czasopismach RSW Prasa-Książka-Ruch: „Sztandarze Młodych”, „Zarzewiu”, „Dookoła świata”, „Literaturze” i „Kulturze”. Był członkiem Związku Młodzieży Socjalistycznej[1]. W latach 1967–1980 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1980 wstąpił do NSZZ „Solidarność”. W 1981 był redaktorem „Tygodnika Solidarność”, a po wprowadzeniu stanu wojennego publikował w prasie podziemnej: „Tygodniku Wojennym”, „Przeglądzie Wiadomości Agencyjnych”, „Vacacie”.

Od jesieni 1989 był kolejno zastępcą redaktora naczelnego „Tygodnika Solidarność”, redaktorem naczelnym „Expressu Wieczornego”, prezesem PAP (w 1992) i ponownie redaktorem naczelnym „EW” (do 1995). W latach 1998–2001 był przewodniczącym Komisji Likwidacyjnej RSW Prasa-Książka-Ruch i równolegle w latach 1999–2000 prezesem PAI.

W 1993 wraz z Jarosławem Kaczyńskim i Sławomirem Siwkiem został oskarżony o działanie na szkodę wspólnie zakładanej Fundacji Prasową „Solidarność” poprzez rzekomo nielegalne finansowanie z jej źródeł Porozumienia Centrum. Pierwszy proces zakończył się wyrokiem uniewinniającym, po skierowaniu sprawy do ponownego rozpoznania w 2000 postępowanie zostało prawomocnie umorzone[2].

Publikował artykuły, komentarze i felietony w „Tygodniku Solidarność”, „Życiu Warszawy”, „Życiu”, „Gazecie Wyborczej”, „Wprost” i „Rzeczpospolitej”. W latach 1990–1996 uczestniczył w licznych programach publicystycznych w TVP i Polskim Radiu. Był członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich w latach 1971–1990. Członkostwo w SDP ponownie uzyskał w 2010.

30 czerwca 2006 został wybrany na prezesa zarządu Polskiego Radia. Przeprowadził wówczas zwolnienia grupowe, w wyniku których zwolniono m.in. wieloletnich pracowników radia. Decyzje te niektórzy komentatorzy oceniali jako motywowane politycznie[3][4]. Sam Krzysztof Czabański uzasadniał je koniecznością restrukturyzacji zatrudnienia[5]. 10 stycznia 2009 został odwołany z zajmowanego w PR stanowiska. Od października 2007 do lipca 2009 zasiadał w radzie nadzorczej Telewizji Polskiej, a od 2007 do 2008 w radzie nadzorczej Polkomtela. Powrócił następnie do działalności publicystycznej m.in. w ramach współpracy z „Rzeczpospolitą”, „Uważam Rze”, „Niedzielą” i „W Sieci”.

W 2011 bez powodzenia kandydował z listy Prawa i Sprawiedliwości w wyborach do Sejmu w okręgu bielskim[6]. W 2015 wystartował ponownie na posła jako lider listy wyborczej PiS w okręgu toruńskim. Został wybrany do Sejmu VIII kadencji liczbą 16 546 głosów[7]. Następnie w grudniu tego samego roku powołano go na sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz pełnomocnika rządu ds. przygotowania reformy publicznej radiofonii i telewizji[8].

W lipcu 2016 został wybrany z rekomendacji PiS przez Sejm w skład Rady Mediów Narodowych[9], w związku w czym przestał pełnić funkcję w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W sierpniu 2016 powołany na przewodniczącego RMN[10].

W 2008 wyróżniony Nagrodą im. Grzegorza I Wielkiego, przyznawaną przez miesięcznik „Niezależna Gazeta Polska[11]. Jest członkiem kapituły Nagrody im. Jacka Maziarskiego[12].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Jest autorem książek reporterskich i publicystycznych takich jak:

  • O tym, co pod ziemią, Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1980,
  • Poker, Iskry, Warszawa 1980,
  • Rodziny specjalnej troski, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1981,
  • ABC, Wydawnictwo Przedświt (drugi obieg), Warszawa 1985,
  • Bydgoszcz – marzec 1981. Dokumenty, komentarze, relacje, Wydawnictwo Most (drugi obieg), Warszawa 1987,
  • Ruska baba, Akces, Warszawa 2005,
  • Pierwsze podejście, Akces, Warszawa 2005.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Agnieszka Kublik, Iwona Szpala: Krzysztof Czabański: Twarz mediów narodu. wyborcza.pl, 23 grudnia 2015. [dostęp 2015-12-27].
  2. Stołeczny ratusz chce zabezpieczenia siedziby PiS-u. wp.pl, 21 listopada 2007. [dostęp 2011-09-05].
  3. Parada kłamców według Krzysztofa Czabańskiego – komentarz Marka Palczewskiego. sdp.pl, 8 sierpnia 2011. [dostęp 2011-09-05].
  4. Agnieszka Kublik: Minister Skarbu: Odwołać Czabańskiego i Targalskiego. wyborcza.pl, 29 czerwca 2008. [dostęp 2011-09-05].
  5. Polemika ws. Polskiego Radia – Krzysztof Czabański. sdp.pl, 8 sierpnia 2011. [dostęp 2011-09-05].
  6. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2011-10-10].
  7. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  8. Krzysztof Czabański. mkidn.gov.pl. [dostęp 2017-01-17].
  9. Krzysztof Czabański, Joanna Lichocka i Elżbieta Kruk wybrani przez Sejm do Rady Mediów Narodowych. wirtualnemedia.pl, 22 lipca 2016. [dostęp 2016-07-22].
  10. Krzysztof Czabański przewodniczącym Rady Mediów Narodowych. wirtualnemedia.pl, 2 sierpnia 2016. [dostęp 2016-08-02].
  11. Krzysztof Czabański odebrał nagrodę im. św Grzegorza I Wielkiego. bankier.p l, 1 lutego 2008. [dostęp 2011-09-05].
  12. Nagroda im. Jacka Maziarskiego. jacekmaziarski.org. [dostęp 2016-05-29].
  13. M.P. z 2016 r. poz. 1028

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]