Rodzina 500 plus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Akcja promująca program

Rodzina 500 plus – realizowany w Polsce od 1 kwietnia 2016 program państwowy mający za zadanie pomóc rodzinom w wychowaniu dzieci poprzez comiesięczne świadczenia wychowawcze na drugie i każde kolejne dziecko w rodzinie w wysokości 500 złotych. Świadczenie na pierwsze dziecko jest uzależnione od spełnienia kryterium dochodowego. Jego podstawą normatywną jest Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r. poz. 195). Zamiar stworzenia programu został ogłoszony w 2015 przez partię Prawo i Sprawiedliwość, a po jej zwycięstwie w wyborach parlamentarnych w 2015 opracowany i wdrożony przez rząd Beaty Szydło.

Geneza i założenia programu[edytuj]

Oficjalny dokument „Program Prawa i Sprawiedliwości 2014” zawierał zapowiedź wprowadzenia comiesięcznego dodatku rodzinnego w kwocie 500 złotych na każde drugie, trzecie i kolejne dzieci w rodzinie, przysługującego na każde wychowywane dziecko do 18 roku życia[1]. We wrześniu 2015 w trakcie kampanii wyborczej Prawa i Sprawiedliwości kandydatka na premiera Beata Szydło ogłosiła, że PiS po zdobyciu większości parlamentarnej wdroży program prorodzinny i prodemograficzny. Oświadczyła, że opierać on się będzie na świadczeniu w wysokości 500 zł „na każde dziecko”. Jednym z jego celów miało być poprawienie dzietności polskich rodzin[2].

Beata Szydło i Elżbieta Rafalska podczas akcji promującej program Rodzina 500 plus

11 lutego 2016 Sejm RP uchwalił ustawę o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci[3]. Wbrew pierwotnym zapowiedziom, że świadczenie będzie kierowane do każdego dziecka w Polsce, ustawa przyjęła rozwiązanie, że świadczenie przysługuje na drugie i kolejne dzieci w rodzinie[4]. Pierwsze wypłaty świadczeń nastąpiły w kwietniu 2016[5].

Zakres i koszt budżetowy programu[edytuj]

Odbiorcami świadczeń w ramach programu są rodzice, opiekunowie prawni lub faktyczni dziecka (biologicznego lub adoptowanego). Świadczenie na jedno dziecko wynosi 500 zł i nie podlega ono opodatkowaniu. Przy przyznawaniu świadczenia na drugie i kolejne dziecko w rodzinie nie obowiązuje kryterium dochodowe. Świadczeniami objęte są dzieci do 18. roku życia[6][7].

Zgodnie z informacjami podanymi na stronie Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, koszt programu w 2016 roku przekroczył 17 mld zł i objął 3,8 mln dzieci (2,78 mln rodzin)[8]

W budżecie na 2017 rok zarezerwowano ok. 23 mld zł na realizację programu [9]

Koszt obsługi jednego wniosku w 2016 roku wynosił od 89 zł do 489 zł oraz prowizja 1-2% dla urzędy wypłacającego świadczenie. Na 2017 rok koszty te zostały ujednolicone i wyniosą łącznie 7,6 mln zł (koszt rozpatrzenia wniosku: 140 zł,prowizja z wypłacanie świadczenia: 1,5%)[10].

Rządowe zapowiedzi zmian[edytuj]

W marcu 2017 minister rodziny, pracy i polityki społecznej Elżbieta Rafalska zapowiedziała dokonanie z inicjatywy rządu zmian w przepisach o programie, nienaruszających podstawowych jego założeń[11].

Przypisy