Rozalia Celakówna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rozalia Celakówna
Służebnica Boża
Zdjęcie Rozalii Celakówny z lutego 1941
Zdjęcie Rozalii Celakówny z lutego 1941
Data i miejsce urodzenia 19 września 1901
Jachówka
Data i miejsce śmierci 13 września 1944
Kraków
Miejsce spoczynku Cmentarz Rakowicki
Kraków
Zawód pielęgniarka
Miejsce zamieszkania Kraków
Narodowość polska
Wyznanie katolickie
Rodzice Tomasz Celak,
Joanna z d. Kachnic

Rozalia Celakówna (ur. 19 września 1901 w Jachówce, zm. 13 września 1944 w Krakowie) – polska pielęgniarka, mistyczka oraz służebnica Boża.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wychowała się w rodzinie wielodzietnej[1]. Rodzice, Tomasz i Joanna z domu Kachnic[2], mieli ośmioro dzieci, z których Rozalia była najstarszą (jej brat Stanisław[3] był m.in. pilotem w Dywizjonie 302, zaś najmłodszy Rafał został salwatorianinem). W pobliżu miejsca urodzenia, Bieńkówce przyjęła sakrament chrztu, a 11 maja 1911 roku Pierwszą Komunię św[4]. W 1924 na stałe przeniosła się do Krakowa. W 1925 podjęła pracę w szpitalu św. Łazarza. 15 grudnia 1927 za namową spowiednika ks. dr. Jana Tobiasiewicza wstąpiła do zakonu klarysek w Krakowie, który musiała opuścić z powodu złego stanu zdrowia[5]. Rozalia na nowo podjęła pracę w szpitalu na oddziale okulistycznym, a następnie na oddziale chorób wenerycznych. 4 sierpnia 1937 złożyła państwowy egzamin pielęgniarski[6].

Pod wpływem wiary oraz wewnętrznego głosu Jezusa Chrystusa miała wizje[7], dzięki którym powstała idea poświęcenia się Sercu Jezusa oraz Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa[8]. Szczególną opiekunką duchową była dla niej św. Teresa od Dzieciątka Jezus[9]. Za namową swoich kolejnych spowiedników: o. Henryka Jakubca - prowincjała dominikanów, o. Władysława Całki - redemptorysty a zwłaszcza ks. Kazimierza Dobrzyckiego (o. Zygmunta) - paulina, którzy byli jej kierownikami duchowymi, Rozalia spisała swoje wewnętrzne doświadczenia[10].

Zmarła w wyniku komplikacji zdrowotnych spowodowanych anginą Plauta-Vincenta 13 września 1944[11]. Pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[a].

Grób Rozalii Celakówny na cmentarzu Rakowickim w Krakowie

W 1938 prymas August Hlond wyznaczył specjalną komisję, która potwierdziła zgodność jej objawień z doktryną katolicką.

Proces beatyfikacyjny[edytuj | edytuj kod]

5 listopada 1996 kardynał Franciszek Macharski rozpoczął w archidiecezji krakowskiej jej proces beatyfikacyjny, a na postulatora wyznaczono Sylwię Kaczmarek, a potem Ewę Kaczmarek[12]. Na szczeblu diecezjalnym zakończył się on 17 kwietnia 2007[13], po czym akta wysłane zostały do Watykanu, a wicepostulatorem wyznaczono jezuitę o. prof. Władysława Kubika. W 2013 watykańska Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych wydała dekret o ważności procesu beatyfikacyjnego na szczeblu diecezjalnym, co otworzyło drogę do opracowywania tzw. "Positio".

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Szczególnym miejscem kultu jest bazylika Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie, przy ul. Kopernika 26, w którym ustawiono jej sarkofag (obecnie pusty) i gdzie każdego 19 dnia miesiąca odprawiana jest msza święta w intencji wyniesienia jej na ołtarze.

Przy wejściu na oddział dermatologiczny szpitala św. Łazarza przy ulicy Kopernika w Krakowie została wmurowana tablica pamiątkowa poświęcona Rozalii Celakównie[14], natomiast w Nowej Hucie, na Osiedlu Strusia jedna z ulic nosi jej imię [14].

Uwagi

  1. kwatera XLVIII zachodnia, mogiła 9

Przypisy

  1. Leniartek ↓, s. 1.
  2. Wieczorek 2006 ↓, s. 2.
  3. Brat Rozalii Stanisław Celak. Nspj.jezuici.pl. [dostęp 2012-08-10].
  4. Wieczorek 2006 ↓, s. 3.
  5. Wieczorek 2006 ↓, s. 6-7.
  6. Leniartek ↓, s. 7.
  7. Dobrzycki, Szafraniec 1998 ↓, s. 49-85.
  8. Wieczorek 2006 ↓, s. 24-25.
  9. Czepiel 2008 ↓, s. 288-289.
  10. Służebnica Boża i jej przesłanie. Celakowna.pl. [dostęp 2016-02-06].
  11. Wieczorek 2006 ↓, s. 21.
  12. Czepiel 2008 ↓, s. 5.
  13. Biuro Postulacji S.B. Rozalii Celakówny: Komunikat Biura Postulacji Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny. Dzieła Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu, 29 lipca 2012. [dostęp 2012-09-10].
  14. a b Czepiel 2008 ↓, s. 379 (fotogaleria).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]