Rozalia Celakówna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Służebnica Boża
Rozalia Celakówna
Ilustracja
Zdjęcie Rozalii Celakówny z lutego 1941
Data i miejsce urodzenia 19 września 1901
Jachówka
Data i miejsce śmierci 13 września 1944
Kraków
Czczona przez Kościół katolicki
Szczególne miejsca kultu Bazylika Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie,
ul. Kopernika 26
Przyczyna śmierci angina Plauta-Vincenta
Miejsce spoczynku Cmentarz Rakowicki w Krakowie
Zawód pielęgniarka
Miejsce zamieszkania Jachówka (1901–1924),
Kraków (1924–1944)
Narodowość polska
Wyznanie katolickie
Rodzice Tomasz,
Joanna z d. Kachnic
Odznaczenia
Medal Brązowy za Długoletnią Służbę
Strona internetowa

Rozalia Celakówna (ur. 19 września 1901 w Jachówce, zm. 13 września 1944 w Krakowie) – polska pielęgniarka, mistyczka[a], „apostołka Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa[b] oraz Służebnica Boża Kościoła katolickiego.

Życiorys[edytuj]

Lata dzieciństwa i młodości w Jachówce[edytuj]

Pochodziła z Małopolski (Beskid Makowski)[1]. Urodziła się 19 września 1901 w chłopskiej[c], religijnej rodzinie jako najstarsza z ośmiorga dzieci[d] Tomasza (syna Jana Celaka i Anny z domu Dudziak) i Joanny (córki Józefa Kachnic i Wiktorii z domu Skupień)[2]. Jej brat Stanisław[3] był m.in. pilotem w Dywizjonie 302, zaś najmłodszy Rafał został salwatorianinem. Następnego dnia po urodzeniu (20 września) została ochrzczona w kościele Trójcy Przenajświętszej w Bieńkówce[2]. Codziennie w ich domu śpiewano Godzinki o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny, odmawiano Anioł Pański czy różaniec[4]. Uzupełnieniem tych praktyk była lektura: Pisma Świętego, prasy katolickiej czy książek religijnych[4]. Pierwszą nauczycielką prawd wiary była jej matka, która z zapałem troszczyła się o jej religijne wychowanie[2]. Mając sześć lat – jak sama przyznała – zaczęła odczuwać szczególną, mistyczną opiekę Chrystusa[5]. 1 września 1908 rozpoczęła naukę w szkole powszechnej w jej rodzinnej miejscowości, którą ukończyła 30 czerwca 1914, będąc wzorową uczennicą[6][7]. 11 maja 1911 przyjęła w kościele Trójcy Przenajświętszej w Bieńkówce pierwszą komunię świętą[6]. Mając trzynaście lat obrała św. Teresę od Dzieciątka Jezus za swoją szczególną patronkę duchową oraz mając czternaście lat św. Józefa[6]. 2 lipca 1917 przyjęła w kościele Matki Bożej Pocieszenia w Budzowie z rąk kard. Adama Stefana Sapiehy sakrament bierzmowania[8].

W latach 1919–1926 przeszła szczególny okres w życiu duchowym, który w mistyce chrześcijańskiej nazywany jest tzw. „nocą duchową[8]. Pielgrzymowała do sanktuariów maryjnych, do Częstochowy (Jasna Góra) czy do Kalwarii Zebrzydowskiej[8].

Pobyt w Krakowie[edytuj]

27 sierpnia 1924 zdecydowała się opuścić dom rodzinny, wyjeżdżając do Krakowa, w celu wyboru życia konsekrowanego[9]. Pierwszym jej kierownikiem duchowym został jezuita o. Kazimierz Wach SJ, który podpowiedział jej, by poczyniła starania do wstąpienia do klasztoru wizytek przy ulicy Krowoderskiej w Krakowie[10]. Następnie w kościele św. Mikołaja spotkała spowiednika ks. dr. Jana Tobiasiewicza (był m.in. jednym z kierowników duchowych Anieli Salawy, późniejszej błogosławionej), który pomógł jej przełamać problemy „nocy duchowej”, a następnie został jej kolejnym kierownikiem duchowym.

W kwietniu 1925 rozpoczęła pracę w szpitalu św. Łazarza, początkowo przez miesiąc na oddziale chirurgicznym, a następnie na oddziale dermatologicznym (wenerycznym) jako salowa[9]. Pod wpływem wiary oraz własnych przeżyć religijnych (m.in. adoracji Najświętszego Sakramentu) zaczęła mieć wizje[11]. Za radą kierownika duchowego ks. Tobiasiewicza wstąpiła 15 grudnia 1927 do klasztoru klarysek przy kościele św. Andrzeja przy ulicy Grodzkiej[11]. Trudne warunki bytowe w tym klasztorze były powodem jej problemów zdrowotnych, które spowodowały – po decyzji lekarza – że 1 marca 1928 zmuszona była do opuszczenia tego zakonu, powracając do pracy pielęgniarki w szpitalu św. Łazarza, na Izbę przyjęć[12][13].

15 września 1928 przeniosła się do Kliniki Okulistycznej, pracując tam na sali operacyjnej, by 30 listopada 1929 powrócić na oddział dermatologiczny[14]. Po kilkumiesięcznym kursie wieczorowym w Okręgowym Szpitalu Wojskowym w Krakowie, 26 marca 1933 zdała egzamin pielęgniarki Polskiego Czerwonego Krzyża[15], a 4 sierpnia 1937 zdała państwowy egzamin pielęgniarski[16]. Były to lata, w których miała kolejne wizje[17], dzięki którym powstała idea poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusa oraz Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa[18]. Za namową swoich kolejnych spowiedników: o. Henryka Jakubca OP – prowincjała dominikanów, o. Władysława Całki CSsR – redemptorysty a zwłaszcza ks. Kazimierza Dobrzyckiego (o. Zygmunta OSPPE) – paulina, którzy byli jej następnymi kierownikami duchowymi, spisała swoje wewnętrzne doświadczenia[19]. Zwróciła się ona do ks. Dobrzyckiego by ten interweniował u prymasa Polski kard. Augusta Hlonda w sprawie Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa w Polsce[20]. Generał zakonu paulinów o. Pius Przeździecki OSPPE pod wpływem tych sugestii kilkakrotnie rozmawiał i pisał do kard. Hlonda w tej sprawie[21], a w maju 1938 doręczył mu nawet obszerny memoriał na Kongresie Eucharystycznym w Budapeszcie[22]. Kard. Hlond zlecił następnie zbadanie jej przez lekarza, pod kątem zdrowia psychicznego, które odbyło się 17 i 21 września 1938 przez dr. Józefa Horodeńskiego w Klinice Neurologicznej w Krakowie, który wydał stosowne zaświadczenie dla władz kościelnych, informujące o jej zdrowiu[23].

U schyłku życia[edytuj]

8 września 1944 w kościele św. Barbary w Krakowie była po raz ostatni w swoim życiu na mszy świętej, po której zapadła na zdrowiu[24]. 10 września przybyły do jej domu lekarz dr Koterla stwierdził anginę Plauta-Vincenta, po czym w wyniku pogorszenia stanu zdrowia 11 września została przewieziona dorożką do szpitala św. Łazarza[24]. Dzień później (12 września) przyjęła z rąk kapelana szpitalnego ks. Jaworka sakrament Namaszczenia chorych[24]. Zmarła 13 września o godz. 2:00, we śnie w wyniku komplikacji zdrowotnych spowodowanych anginą Plauta-Vincenta, w obecności czuwających przy niej krewnych, siostry Marii oraz brata ks. Rafała i koleżanki Marii Żak[24]. Pogrzeb odbył się 15 września, po czym została pochowana na Cmentarzu Rakowickim przy licznym udziale m.in. duchowieństwa[25]. W 1946 dokonano ekshumacji, podczas której pierwotną trumnę umieszczono w dodatkowej trumnie dębowej i przeniesiono do nowej mogiły[e][26].

Grób Rozalii Celakówny na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Publikacje[edytuj]

O. Kazimierz Dobrzycki zebrał, przechował i opracował jej pisma, notatki i listy, które następnie zostały wydane w paru pozycjach książkowych[27][28]:

  • Rozalia Celakówna, Kazimierz Dobrzycki (oprac. Stanisław Leniartek): Dziecko Boże Rozalia Celakówna: autobiografia komentowana w trzech tomikach. T. 1. Skawina: Stanisław Leniartek Oficyna Wydawnicza „Q.S.D.”, 2004. ISBN 8372165130.
  • Rozalia Celakówna, Kazimierz Dobrzycki (oprac. Stanisław Leniartek): Dziecko Boże Rozalia Celakówna: autobiografia komentowana w trzech tomikach. T. 2. Skawina: Stanisław Leniartek Oficyna Wydawnicza „Q.S.D.”, 2005. ISBN 8372165718.
  • Rozalia Celakówna, Kazimierz Dobrzycki (oprac. Stanisław Leniartek): Dziecko Boże Rozalia Celakówna: autobiografia komentowana w trzech tomikach. T. 3. Skawina: Stanisław Leniartek Oficyna Wydawnicza „Q.S.D.”, 2005. ISBN 8392220420.
  • Rozalia Celakówna (oprac. Małgorzata Czepiel): Wyznania z przeżyć wewnętrznych. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2007. ISBN 978-83-7318-993-5.
  • Rozalia Celakówna (oprac. Małgorzata Czepiel): Pisma. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2008. ISBN 978-83-7505-231-2.

Proces beatyfikacyjny[edytuj]

Pięć lat po jej śmierci (1949), z uwagi na opinię o świątobliwości jej życia podjęto pierwsze starania w celu wyniesienia jej na ołtarze. Pierwszym etapem tych starań było zebranie zeznań świadków jej życia[f] oraz spisanie podziękowań za łaski i cuda poczynione za jej wstawiennictwem, których zebrano kilkaset[25]. W okresie 1964–1967 o. Zygmunt Dobrzycki podjął starania w celu otwarcia jej procesu informacyjnego w archidiecezji krakowskiej, do którego przyłączyli się również inni księża, kierując do metropolity krakowskiego kard. Karola Wojtyły, późniejszego papieża i świętego stosowne pisma[29][27]. Starania te zakończyły się jednak niepowodzeniem[27].

Następnie 28 sierpnia 1996 z inicjatywy Fundacji Serca Jezusa ze Szczyglic zwrócono się do kard. Franciszka Macharskiego z pismem w celu wyniesienia jej na ołtarze[27], który 5 listopada tegoż roku rozpoczął w Kaplicy Kardynalskiej przy ulicy Franciszkańskiej 3 jej proces beatyfikacyjny[30]. Odtąd przysługuje jej tytuł Służebnicy Bożej. Powołano z upoważnienia kard. Franciszka Macharskiego Trybunał procesowy w składzie[30]:

  • Ks. dr Stefan Ryłko CRL – delegat metropolity krakowskiego
  • Ks. dr Józef Rapacz – promotor sprawiedliwości
  • Sylwia Kaczmarek (następnie dr Ewa Wieczorek) – postulator procesu
  • Ks. Tadeusz Chromik SJ (następnie Marta Majewska) – notariusz
  • Elżbieta Dębska – notariusz

Ponadto powołano Komisję historyczną z przewodniczącym ks. prof. Ludwikiem Grzebieniem SJ oraz Komisję teologiczną w następującym składzie[30]:

24 listopada 1996 w Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata, Fundacja Serca Jezusa w podziękowaniu za rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego ofiarowała dar w postaci Złotej korony wykonanej przez krakowskiego artystę Tadeusza Rybskiego[31] dla figury Serca Jezusa, którą uroczyście nałożono w bazylice Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie[32]. 14 grudnia tegoż roku Stolica Apostolska wydała tzw. Nihil obstat dotyczący zgody na rozpoczęcie postępowania beatyfikacyjnego[33].

Trybunał procesowy zakończył pracę w sierpniu 2000[34]. W związku z wyborem życia konsekrowanego przez postulatorkę Sylwię Kaczmarek i jej rezygnacji, nastąpiła od 7 października 2005 zmiana postulatorki na dr Ewę Wieczorek[35]. Na szczeblu diecezjalnym proces zakończył się 17 kwietnia 2007 przez kard. Stanisława Dziwisza w kurii metropolitalnej, po czym akta zostały przesłane do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych do Rzymu[36][37]. Zgodnie z życzeniem kard. Dziwisza dalszym przebiegiem procesu wobec Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych zajmować się będzie Prowincja Polski Południowej Towarzystwa Jezusowego, a wicepostulatorem został wyznaczony ks. prof. Władysław Kubik SJ[38]. 22 grudnia 2012 Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych wydała dekret o ważności procesu beatyfikacyjnego na szczeblu diecezjalnym, co otworzyło drogę do opracowywania tzw. Positio[33].

Odznaczenia[edytuj]

17 sierpnia 1938 została odznaczona brązowym medalem za Długoletnią Służbę[39].

Upamiętnienie[edytuj]

Sarkofag Rozalii Celakówny.

Szczególnym miejscem kultu jest bazylika Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie, przy ul. Kopernika 26, w którym ustawiono jej sarkofag (obecnie pusty) projektu poznańskiego artysty Michała Gołąbka[40] i gdzie każdego 19. dnia (początkowo 13. dnia) miesiąca odprawiana jest msza święta w intencji wyniesienia jej na ołtarze.

Przy wejściu na oddział dermatologiczny szpitala św. Łazarza przy ulicy Kopernika w Krakowie została wmurowana tablica pamiątkowa jej poświęcona. W dwóch miejscowościach, a mianowicie w Krakowie (Nowej Hucie), na Osiedlu Strusia[41] oraz w Szczyglicach jedna z ulic nosi jej imię[42].

28 listopada 2003 w Krakowie zostało utworzone Stowarzyszenie „Róża” przyjaciół Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny[43].

W Jachówce na poletku na którym stał jej rodzinny dom (obecnie nieistniejący) postawiono figurę Serca Jezusa, kapliczkę Matki Bożej oraz obelisk z tablicą pamiątkową poświęconą Rozalii Celakównie[44]. W kościele Najświętszego Serca Jezusowego w tej miejscowości znajduje się wbudowany witraż z jej stylizowanym wizerunkiem. Z kolei w kościele Trójcy Przenajświętszej w Bieńkówce, 15 września 2014 została poświęcona i wmurowana tablica pamiątkowa ku jej czci[45].

Rozalii poświęcono dwa filmy:

  • Rozalia Celakówna, wizje, pisma, objawienia, intronizacja, zrealizowany w studio Video Film z Bielska-Białej[46]
  • Królowanie Jezusa Chrystusa. Quas Primas Piusa XI. Misja Rozalii Celak z 2012 (film dostępny na youtube.com)

Ponadto powstała specjalna pieśń jej poświęcona[47] oraz nowenna o uproszenie łask za jej wstawiennictwem[48].

Zobacz też[edytuj]

Uwagi

  1. Do najcenniejszych należą zeznania o. Piusa Przeździeckiego, generała Zakonu Paulinów na Jasnej Górze, o. Henryka Jakubca, jako długoletniego spowiednika mistyczki (→ Rozalia Celakówna (oprac. Małgorzata Czepiel): Pisma, Wprowadzenie s. 7)
  2. W wydawnictwie jezuickim WAM jako pierwsza publikacja na temat Rozalii Celakówny ukazała się książka Wielkie wezwanie Serca Jezusa do narodu polskiego pod redakcją Sylwii Kaczmarek i Anny Matusiak na podstawie publikacji o. Zygmunta Dobrzyckiego OSPPE i o. Sykstusa Szafrańca OSPPE Rozalia Celakówna Apostołka Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa wydanej przez Arcybractwo Straży Honorowej Najświętszego Serca Pana Jezusa w Chicago w 1994 (→ Henryk Bejda: Rozalia Celakówna. Historia życia oraz Rozalia Celakówna (oprac. Małgorzata Czepiel): Pisma, Wprowadzenie s. 7)
  3. Rodzice posiadali niespełna dwa hektary ziemi (→ Ewa Wieczorek: Służebnica Boża Rozalia Celakówna życie i misja. (PDF). regnumchristi.com.pl, s. 2).
  4. Rodzeństwo Rozalii to: Anna, Maria, Józef, Franciszek, Anastazja, Stanisław i Rafał (→ o. Zygmunt Dobrzycki OSPPE, o. Sykstus Szafraniec OSPPE: Wielkie wezwanie Serca Jezusa do narodu polskiego. Rozalia Celakówna i jej misja, s. 225).
  5. Lokalizacja grobu: kwatera XLVIII zachodnia, mogiła 9 (→ OpenStreetMap).
  6. Mając na uwadze opinię o świątobliwości jej życia przesłuchano powołanych świadków. 8 listopada 1947 zeznawała w Krakowie siostra miłosierdzia Bronisława Felicja Bialik SM, współpracownica Rozalii w szpitalu św. Łazarza, 27 października 1950 zeznań udzielił jej brat ks. Rafał Celak. 4 stycznia 1955 najobszerniejsze zeznanie w kurii metropolitalnej w Krakowie złożyła jej koleżanka, pielęgniarka Anna Polak zamieszkała w Krakowie przy ul. Radziwiłłowskiej 8, następnie 28 kwietnia 1960 zeznawała była kierowniczka apteki szpitala św. Łazarza w Krakowie mgr Zofia Sławikowa zamieszkała w Krakowie przy ul. Mikołajskiej 28, potem 6 maja 1960 zeznania złożyła higienistka Stanisława Schneikart zamieszkała w Krakowie przy ul. Blich 3/8 oraz 7 sierpnia 1960 zeznawała ksieni klasztoru sióstr klarysek w Krakowie Matka Antonina Januszewska OSC (→ o. Zygmunt Dobrzycki OSPPE, o. Sykstus Szafraniec OSPPE: Wielkie wezwanie Serca Jezusa do narodu polskiego. Rozalia Celakówna i jej misja, roz. III Wypowiedzi świadków, s. 117–160).

Przypisy

  1. Wieczorek 2006 ↓, s. 1.
  2. a b c Leniartek 2006 ↓, s. 1.
  3. Brat Rozalii Stanisław Celak. W: Dzieło Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu. Sekretariat Generalny Archidiecezja Krakowska [on-line]. nspj.jezuici.pl. [dostęp 2012-08-10].
  4. a b Wieczorek 2006 ↓, s. 2.
  5. Leniartek 2006 ↓, s. 1–2.
  6. a b c Leniartek 2006 ↓, s. 2.
  7. Wieczorek 2006 ↓, s. 4.
  8. a b c Leniartek 2006 ↓, s. 3.
  9. a b Leniartek 2006 ↓, s. 4.
  10. Wieczorek 2006 ↓, s. 5.
  11. a b Leniartek 2006 ↓, s. 5.
  12. Leniartek 2006 ↓, s. 5–6.
  13. Wieczorek 2006 ↓, s. 7.
  14. Leniartek 2006 ↓, s. 6.
  15. Wieczorek 2006 ↓, s. 11.
  16. Leniartek 2006 ↓, s. 7.
  17. Dobrzycki, Szafraniec 1998 ↓, s. 49–85.
  18. Wieczorek 2006 ↓, s. 24–25.
  19. Dobrzycki, Szafraniec 1998 ↓, s. 93-98.
  20. Wieczorek 2006 ↓, s. 16.
  21. O. Pius Przeździecki OSPPE: List alarmujący Generała O.O. Paulinów z Jasnej Góry w Częstochowie, Księdza dra Piusa Przeździeckiego do Księdza Kardynała dra Augusta Hlonda Prymasa Polski. sanctus.pl, 1939-04-20. [dostęp 2017-05-30].
  22. Wieczorek 2006 ↓, s. 16–17.
  23. Wieczorek 2006 ↓, s. 17.
  24. a b c d Leniartek 2006 ↓, s. 8.
  25. a b Leniartek 2006 ↓, s. 9.
  26. Dobrzycki, Szafraniec 1998 ↓, s. 88.
  27. a b c d Historia starań o otwarcie procesu S.B. Rozalii Celakówny. W: Strona poświęcona Słuzebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2016-05-11].
  28. Celakówna, Rozalia (1901–1944) (pol.). W: Katalog zbiorów polskich bibliotek naukowych Nukat [on-line]. nukat.edu.pl. [dostęp 2017-05-30].
  29. Wieczorek 2006 ↓, s. 22.
  30. a b c Grażyna Berger: Relacja z otwarcia procesu kanonizacyjnego. W: Strona poświęcona Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl, 1996-11-05. [dostęp 2017-05-30].
  31. Opis wotum. W: Strona poświęcona Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2017-05-30].
  32. Złota korona dla Jezusa Króla. W: Strona poświęcona Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2017-05-30].
  33. a b ~1944~ (Rozalia Celak) (ang.). newsaints.faithweb.com. [dostęp 2016-05-30].
  34. Relacja z zamknięcia procesu kanonizacyjnego. W: Strona poświęcona Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2017-05-30].
  35. Zmiana Postulatora w procesie S.B. Rozalii. W: Strona poświęcona Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2017-05-31].
  36. Zamknięcie procesu kanonizacyjnego S.B. Rozalii Celakówny na szczeblu diecezjalnym.. W: Strona poświęcona Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2017-05-30].
  37. Biuro Postulacji S.B. Rozalii Celakówny: Komunikat Biura Postulacji Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny. W: Dzieło Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu. Sekretariat Generalny Archidiecezja Krakowska [on-line]. nspj.jezuici.pl, 2012-07-29. [dostęp 2012-09-10].
  38. Komunikat Biura Postulacji Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny. nspj.jezuici.pl. [dostęp 2017-06-12].
  39. Służebnica boża Rozalia Celakówna - życiorys i posłannictwo (pol.). W: Stowarzyszenie „Róża” [on-line]. gloria.tv, 2007-03-18. [dostęp 2016-11-16].
  40. Sarkofag. W: Strona poświęcona Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2017-05-30].
  41. Kraków (mapa) 1:1500 (pol. • cz.). mapy.cz. [dostęp 2017-05-11].
  42. Szczyglice (mapa) 1:6000 (pol. • cz.). mapy.cz. [dostęp 2017-05-11].
  43. STOWARZYSZENIE „RÓŻA”. W: Stowarzyszenie „Róża” przyjaciół Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny [on-line]. intronizacja.pl. [dostęp 2016-05-15].
  44. Dalsze prace na działce Sł. Bożej Rozalii Celakówny. W: Dzieło Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu [on-line]. nspj.jezuici.pl, 2014-06-21. [dostęp 2017-05-20].
  45. Uroczysta Msza św. w Bieńkówce w 70 lecie śmierci Sł Bożej Rozalii Celakówny. W: Dzieło Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu [on-line]. nspj.jezuici.pl, 2014-09-15. [dostęp 2017-05-20].
  46. Rozalia Celakówna, wizje, pisma, objawienia, intronizacja. gloria.tv. [dostęp 2017-05-30].
  47. Pieśń o Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie. W: Strona poświęcona Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2017-05-30].
  48. Nowenna o uproszenie łask. W: Strona poświęcona Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2017-05-30].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]