Sielce (Warszawa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Warszawy Sielce
Obszar MSI[1] Warszawy
Ilustracja
Ulica Czerska na Sielcach
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miasto Warszawa
Tablice rejestracyjne WE
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Sielce
Sielce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sielce
Sielce
Ziemia 52°12′05″N 21°02′22″E/52,201334 21,039566
Strona internetowa
Portal Portal Polska

Sielce – część Warszawy należąca do dzielnicy Mokotów.

Sielce według MSI

Zgodnie z Miejskim Systemem Informacji obszar Sielc wyznaczają następujące ulice: Nowosielecka, Podchorążych, Gagarina, Spacerowa (wzdłuż granicy dzielnic Śródmieście/Mokotów) – korona Skarpy warszawskiej w kierunku południowym do ul. Dolnej, poprzez wschodnią granicę Skweru Małkowskich, wschodnią granicę Warszawianki, przecinając ul. Żywnego i Al. Giżyckiego do wysokości Królikarni-Idzikowskiego-Witosa-Czerniakowska[1].

Historia[edytuj]

W 1412 r. leżące na północy Siedlce (Sielce) książę Janusz I Starszy przekazał dziekanowi kapituły kolegiackiej św. Jana i jako własność Kościoła dotrwały aż do konfiskaty przez rząd pruski po III rozbiorze Polski. Niewielki areał tej wsi (5 łanów w 1528 r.) wskazuje na to, że stanowiła niegdyś razem z Czerniakowem i Czarnowem jedną całość. Znajdował się tam folwark i wójtostwo, a w XVI wieku mieszkał w Sielcach sukiennik.

Ulica Czerska odchodząca od ulicy Chełmskiej to jedyna pozostałość po średniowiecznym trakcie prowadzącym z Warszawy do Czerska, od którego pochodzi nazwa ulicy.

Pod koniec XVIII lub na początku XIX wieku w Sielcach utworzony został istniejący do dziś Folwark Sielce, stanowiący jeden z najcenniejszych sieleckich zabytków. W pierwszej połowie XIX wieku część terenów Sielc należała do wielkiego księcia Konstantego. W roku 1820 poślubił on Joannę Grudzińską, która zmarła wkrótce po śmierci męża w 1831 r. Zostawiła testament, w którym swoje dobra w Polsce – w tym Sielce – zapisała królowi polskiemu, cesarzowi Mikołajowi I. Wówczas Sielce przeszły na własność państwa Rosyjskiego, do którego należały do odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 roku. Sielce stały się częścią Warszawy w roku 1916. Jednocześnie dawna ulica "Książęca" zyskała nazwę Chełmskiej, "Łazienkowska" – Nabielaka, "Długa" – Iwickiej, "Ogrodowa" – Czerskiej, "Wspólna" – Magnuszewskiej (następnie Gagarina), "Okopowa" – Podchorążych. Zmiany te były początkiem przekształcenia Sielc z siedliska wiejskiego i wypoczynkowego w obszar zurbanizowany i uprzemysłowiony. O przyłączeniu Sielc do Warszawy zdecydował niemiecki gubernator Warszawy – Hans Hartwig von Beseler.

pałac w folwarku Sielce przy ul. Cybulskiego 3

W okresie międzywojennym zachodnie tereny Sielc w rejonie ulicy Belwederskiej powoli stawały się modnym i eleganckim rejonem dolnego Mokotowa. Proces ten przerwał wybuch II wojny światowej i zniszczenia spowodowane przez toczące się na Sielcach walki w czasie powstania warszawskiego. Do najcenniejszych zachowanych budynków w rejonie Belwederskiej należy willa Friedbergów, oraz unikatowy, przedwojenny budynek salonu samochodowego "Auto-Koncern", obecnie przebudowany i oddany na siedzibę lokalnej policji.

W 1949 roku przy ulicy Chełmskiej 21 powstała Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych.

Sielce kilkukrotnie pojawiały się jako tło dla realizacji filmowych. Przed nieistniejącą już zajezdnią autobusową przy ul. Chełmskiej, oraz przed wjazdem na teren Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych kręcono sceny filmu Miś Stanisława Barei.

W latach 1953−1966 powstało osiedle "Sielce" w rejonie ulic Łużycka−Czerska−Chełmska−Sielecka autorstwa Zofii Fafiusowej z zespołem, Jerzego Baumillera i Jana Zdanowicza.

Przypisy

  1. a b Obszary MSI. Dzielnica Mokotów. W: Zarząd Dróg Miejskich [on-line]. zdm.waw.pl. [dostęp 2016-02-08].

Linki zewnętrzne[edytuj]