Sojuz 7K-T

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sojuz 7K-T
Soyuz 7K-T 2-seats drawing.svg
Producent OKB-1
Operator ZSRR
Państwo pochodzenia ZSRR
Zastosowanie Lot 2 kosmonautów na orbitę okołoziemską w ramach programu Salut/Ałmaz
Poprzednik Sojuz 7K-OKS
Produkcja
Stan obecny wycofany
Ilość wszystkich lotów 30
Ilość udanych lotów 29
Ilość nieudanych lotów 1
Pierwszy lot 1972 (Kosmos 496)
Ostatni lot 1981 (Sojuz 40)
Dane techniczne
Zasilanie akumulatory

Sojuz 7K-T (ros. Союз 7К-Т) – druga generacja pojazdów kosmicznych Sojuz, wykorzystywana w ramach programu Salut/Ałmaz, wprowadzona po katastrofie lotu Sojuz 11 w 1971. W przeciwieństwie do wersji 7K-OKS mogła na swoim pokładzie pomieścić jedynie dwóch kosmonautów ubranych w kombinezony Sokoł. Zasilanie na statku zapewniały akumulatory, co zapewniało dwa dni autonomicznego lotu przed połączeniem ze stacją. Podobnie jak wcześniejsze wersje Sojuz 7K-T wykorzystywał system Igła do automatycznego naprowadzania do stacji. W locie Sojuz 13 moduł orbitalny zamiast portu cumowniczego posiadał kamerę do obserwacji Ziemi. Konstrukcja Sojuza 7K-T stała się bazą dla pojazdów Progress.

Loty bezzałogowe[edytuj | edytuj kod]

Misje załogowe[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]