Sojuz T-11

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sojuz T-11
Emblemat Sojuz T-11
Dane misji
Indeks COSPAR

1984-032A

Zaangażowani

 ZSRR

Oznaczenie kodowe

Jupiter

Pojazd
Statek kosmiczny

Sojuz

Masa pojazdu

6850 kg

Załoga
Załoga

Jurij Małyszew (2)
Giennadij Striekałow (4)
Rakesh Sharma (Indie) (1)

Załoga powrotna

Leonid Kizim (2),
Władimir Sołowjow (1)
Oleg At´kow (1)

Start
Miejsce startu

Bajkonur kompleks 31

Początek misji

3 kwietnia 1984; 13:08:00 UTC

Orbita okołoziemska
Liczba orbit

~2935

Apogeum

224 km

Perygeum

195 km

Inklinacja orbity

51,6°

Lądowanie
Miejsce lądowania

46 km E od Arkałyku

Lądowanie

2 października 1984; 10:57:00 UTC

Czas trwania misji

181 d, 21 h, 48 min

Program Sojuz

Sojuz T-11radziecka załogowa misja kosmiczna, stanowiąca szóstą załogową ekspedycję na pokład stacji kosmicznej Salut 7 w ramach programu Interkosmos. Na pokładzie znajdował się pierwszy kosmonauta z Indii.

Misja[edytuj | edytuj kod]

3 kwietnia 1984 wystartował z Ziemi statek Sojuz T-11 z załogą: Jurij Małyszew, Giennadij Striekałow i Rakesh Sharma. Dzień później Sojuz przycumował do bazy Salut 7. Na pokładzie stacji kosmicznej znalazło się 6 kosmonautów. Zadaniem Rakesha Sharmy było przeprowadzenie programu badań terytorium Indii, o nazwie Terra (Ziemia), dla potrzeb gospodarki hinduskiej. Obserwacje miały na celu wykrywanie złóż gazu i ropy naftowej, zwłaszcza w przybrzeżnych rejonach Indii. W ramach tego programu wykonano 1000 fotografii Indii kamerą MKF6M i 300 fotografii kamerą KATE 140. Wśród różnorodnych eksperymentów naukowych na uwagę zasługują doświadczenia metalurgiczne nad uzyskaniem metali i ich stopów o strukturze szkła, które nazwano szkłem metalowym. Specjaliści hinduscy przygotowali w tym celu próbki stopu srebra z germanem. Po zakończeniu programu kosmonauci wrócili na Ziemię w dniu 11 kwietnia 1984 r. w statku kosmicznym Sojuz T-10[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Marks: Baza satelitarna Alfa. Warszawa: Wydawnictwo Naukowo-Techniczne, 1997, s. 47. ISBN 83-204-2203-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]