Sojuz T-7

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sojuz T-7
Dane misji
Indeks COSPAR 1982-80A
Zaangażowani  ZSRR
Oznaczenie kodowe Днепр (Dniepr)
Pojazd
Statek kosmiczny Sojuz
Masa pojazdu 6850 kg
Rakieta nośna Sojuz-U
Załoga
Zdjęcie Sojuz T-7
Załoga Leonid Popow (3)
Aleksandr Sieriebrow (1)
Swietłana Sawicka (1)
Załoga powrotna Anatolij Bieriezowoj (1)
Walentin Lebiediew (2)
Start
Miejsce startu Bajkonur kompleks 1
Początek misji 19 sierpnia 1982; 17:11:52 UTC
Orbita okołoziemska
Liczba orbit ~1825
Apogeum 299 km
Perygeum 289 km
Inklinacja orbity 51,6°
Lądowanie
Miejsce lądowania 118 km E od Żezkazganu
Lądowanie 10 grudnia 1982; 19:02:36 UTC
Czas trwania misji 113 d, 1 h, 50 min, 44 s
Program Sojuz

Sojuz T-7radziecka załogowa misja kosmiczna, której celem była stacja kosmiczna Salut 7. Swietłana Sawicka została drugą, po Walentynie Tierieszkowej, kobietą w kosmosie. Tierieszkowa poleciała w kosmos na pokładzie statku Wostok 6 w czerwcu 1963 r.

Przebieg misji[edytuj]

Kosmonautka nr 2 jako kosmonauta-badacz wystartowała w kabinie Sojuza T-7 19 sierpnia 1982 r. wraz z dowódcą statku Leonidem Popowem oraz inżynierem pokładowym Aleksandrem Sieriebrowem – debiutantem w kosmosie. 20 sierpnia w sobotę nastąpiło dokowanie Sojuza T-7 z kompleksem orbitalnym Salut 7 i Sojuz T-5. Po sprawdzeniu hermetyczności połączeń załoga Sojuza T-7 przeszła na pokład bazy. Swietłana Sawicka została przywitana bukietem – wiązką trawy arabidopsis, którą stała załoga wyhodowała w czasie swego ponad trzymiesięcznego pobytu na stacji kosmicznej. W niedzielę rozpoczął się roboczy tydzień pracy.
Eksperymenty i badania dotyczyły:

  • Problemów geofizycznych i astrofizycznych
  • Badania parametrów atmosfery Ziemi, przestrzeni międzyplanetarnej oraz źródeł promieniowania galaktycznego i pozagalaktycznego za pomocą aparatury „Peramig“.
  • Badano zawartość warstw aerozolowych pochodzenia kosmicznego w atmosferze Ziemi za pomocą fotometru „EFO 1", sporządzonego w Czechosłowacji.
  • W zakresie badań lekarskich:
    • sprawdzono współdziałanie zestawów komórek organizmu ludzkiego, odpowiedzialnych za orientację przestrzenną i koordynację ruchów w stanie nieważkości.
    • określano parametry funkcjonowania serca za pomocą „Echografu”.
    • badano aktywność bioelektryczną serca podczas wykonywania ćwiczeń fizycznych.

Poza tym na życzenie radzieckich i francuskich naukowców wykonano zdjęcia zjawisk i obiektów, których sfotografowanie przez załogę Sojuza T-6 okazało się niemożliwe. Chodziło o chmurę pyłów, otaczających Słońce oraz warstwy aerozolowe, występujące na wysokości 80-100 km nad powierzchnią Ziemi.
Powtórnie sfotografowano też kometę Austina (oficjalne oznaczenie C/1982 M1 (Austin)), odkrytą w czerwcu i widoczną tylko z południowej półkuli. W czwartek 26 sierpnia 1982 r. załoga Sojuza T-7 przeszła do statku Sojuz T-5 – zabierając materiały uzyskane podczas badań i eksperymentów wykonanych przez siebie, jak również przez podstawową, stałą załogę Saluta 7. 27 sierpnia 1982 r. załoga Sojuza T-5 wylądowała na terenie ZSRR, 70 km na północny wschód od miasta Arkałyk[1].

Ciekawostki[edytuj]

W środę, 25 sierpnia, załoga kompleksu "Sojuz T-5, Salut 7, Sojuz T-7", wystąpiła na konferencji prasowej we wnętrzu Saluta 7. Kosmonauci odpowiadali na pytania przesyłane z Ziemi. Stacja dokonywała wtedy 2301 okrążenia Ziemi, na wysokości 291 km i znajdowała się w odległości 10 000 km od ośrodka kierowania lotem.
Podczas pobytu na pokładzie stacji, Sawicka dla prywatności mieszkała na pokładzie modułu orbitalnego Sojuza T-7.

Przypisy

  1. „Astronautyka”, s. 14, 1982. Wrocław. ISSN 0004-623X. 

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]