Sojuz T-3

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Znaczek upamiętniajacu lot Sojuza T-3
Sojuz T-3
Dane misji
Indeks COSPAR 1980-94A
Zaangażowani Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ZSRR
Pojazd
Statek kosmiczny Sojuz 7K-ST
Masa pojazdu 6 850 kg
Rakieta nośna Sojuz U
Załoga
Załoga Leonid Kizim (1)
Oleg Makarow (4)
Giennadij Striekałow (1)
Start
Miejsce startu Bajkonur, Kazachstan
Początek misji 27 listopada 1980 (14:18:28 UTC)
Orbita okołoziemska
Apogeum 251 km
Perygeum 200 km
Okres orbitalny 88,7 min
Inklinacja orbity 51,61°
Lądowanie
Miejsce lądowania 130 km E od Dżezkazganu
Lądowanie 10 grudnia 1980 (9:26:10 UTC)
Czas trwania misji 12 d, 19 h, 7 min, 42 s.
Liczba okrążeń Ziemi 204

Sojuz T-3radziecka trzynasta załogowa misja kosmiczna na stację Salut 6. Kod wywoławczy «Маяк» - (Majak - Latarnia). Pierwszy lot trzymiejscowej kapsuły Sojuza T. Celem misji była renowacja stacji Salut 6 i testy pojazdu.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

Start[edytuj | edytuj kod]

Dublerzy[edytuj | edytuj kod]

Lądowanie[edytuj | edytuj kod]

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Był to lot pierwszej trzyosobowej załoga Sojuz i stacji kosmicznej od katastrofy Sojuza 11 w 1971 r. Kosmonauci podczas krótkiego pobytu na stacji zrealizowali eksperymenty metalurgiczne i biologiczne. Program biologiczny, realizowany przez załogę Sojuza T 3, składał się z dwóch części: badania wszystkich stadiów rozwoju roślin wyższych w warunkach nieważkości oraz zagadnień realizacji uprawy roślin w poza Ziemią. W ramach doświadczeń biologicznych umieścili na specjalnym podłożu, pod sztucznym słońcem, pewien gatunek trawy. Były to kolejne sadzonki. Poprzednie, po rozwinięciu się, zakwitły podczas ekspedycji Leonida Popowa i Walerija Riumina. Kontynuowali również eksperymenty technologiczne korzystając z urządzeń Spław 01 i Kristałł. Rozpoczęli próbną produkcję materiałów półprzewodnikowych .Prócz tego Makarow i Striekałow wykonali zdjęcia holograficzne przebiegu procesu rozpuszczania kryształów soli w wodzie.[1] Większość ich pobytu upłynęła jednak na konserwacji i badaniu systemów stacji. 2 grudnia ocenili warunki życia na stacji i rozpoczęli prace nad jej systemem kontroli termicznej. Zainstalowali również nowy, czteropompowy system hydrauliczny. 4 grudnia wymienili elektronikę systemów telemetrycznych stacji. 5 grudnia dokonali napraw wadliwego systemu elektrycznego. Wykonano także naprawy systemu pomiaru czasu w pokładowym systemie sterowania i wymieniono jednostkę zasilającą sprężarkę w systemie pompowania paliwa. Czwarta stała załoga stacji doradzała kosmonautom z centrum kontroli lotów. 8 grudnia Progress 11 wyniósł stację na wyższą orbitę. 10 grudnia kapsuła z kosmonautami powróciła na Ziemię lądując w rejonie Dżezkazganu.

Przypisy

  1. „Astronautyka”. 113, s. 2, 1981. Wrocław: Wydawnictwo Ossolineum. ISSN 0004-623X. 

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]