Sojuz T-3

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sojuz T-3
Dane misji
Indeks COSPAR 1980-94A
Zaangażowani Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ZSRR
Pojazd
Statek kosmiczny Sojuz 7K-ST
Masa pojazdu 6850 kg
Rakieta nośna Sojuz U
Załoga
Zdjęcie Sojuz T-3
Znaczek upamiętniający lot Sojuza T-3
Załoga Leonid Kizim (1)
Oleg Makarow (4)
Giennadij Striekałow (1)
Start
Miejsce startu Bajkonur, Kazachstan
Początek misji 27 listopada 1980 (14:18:28 UTC)
Orbita okołoziemska
Apogeum 251 km
Perygeum 200 km
Okres orbitalny 88,7 min
Inklinacja orbity 51,61°
Lądowanie
Miejsce lądowania 130 km E od Dżezkazganu
Lądowanie 10 grudnia 1980 (9:26:10 UTC)
Czas trwania misji 12 d, 19 h, 7 min, 42 s.
Liczba okrążeń Ziemi 204

Sojuz T-3radziecka trzynasta załogowa misja kosmiczna na stację Salut 6. Kod wywoławczy «Маяк» – (Majak – Latarnia). Drugi załogowy lot i pierwszy z udziałem trzech kosmonautów trzymiejscowej kapsuły Sojuza T. Celem misji była renowacja stacji Salut 6 i testy pojazdu.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

Start[edytuj | edytuj kod]

Dublerzy[edytuj | edytuj kod]

Lądowanie[edytuj | edytuj kod]

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Był to pierwszy lot trzyosobowej załoga od czasu katastrofy Sojuza 11 w 1971 r. Statek połączył się ze stacją Salut w półtora miesiąca po opuszczeniu jej przez Leonida Popowa i Walerego Riumina[1]. Kosmonauci podczas krótkiego pobytu na stacji zrealizowali eksperymenty metalurgiczne i biologiczne. Program biologiczny, realizowany przez załogę Sojuza T-3, składał się z dwóch części: badania wszystkich stadiów rozwoju roślin wyższych w warunkach nieważkości oraz zagadnień realizacji uprawy roślin poza Ziemią. W ramach doświadczeń biologicznych umieścili na specjalnym podłożu, pod sztucznym słońcem, pewien gatunek trawy. Były to kolejne sadzonki. Poprzednie, po rozwinięciu się, zakwitły podczas ekspedycji Leonida Popowa i Walerija Riumina. Kontynuowali również eksperymenty technologiczne, korzystając z urządzeń Spław 01 i Kristałł. Rozpoczęli próbną produkcję materiałów półprzewodnikowych. Prócz tego Makarow i Striekałow wykonali zdjęcia holograficzne przebiegu procesu rozpuszczania kryształów soli w wodzie[1].
Większość ich pobytu upłynęła jednak na konserwacji i badaniu systemów stacji. 2 grudnia ocenili warunki życia na stacji i rozpoczęli prace nad jej systemem kontroli termicznej. Zainstalowali również nowy, czteropompowy system hydrauliczny. 4 grudnia wymienili elektronikę systemów telemetrycznych stacji. 5 grudnia dokonali napraw wadliwego systemu elektrycznego. Wykonano także naprawy systemu pomiaru czasu w pokładowym systemie sterowania i wymieniono jednostkę zasilającą sprężarkę w systemie pompowania paliwa. Do tych prac wykorzystali urządzenia i materiały dostarczone w statku Progress 11 połączonym z Salutem od 30 września 1980, a także we własnym Sojuzie[1]. Czwarta stała załoga stacji doradzała kosmonautom z centrum kontroli lotów. 8 grudnia Progress 11 wyniósł stację na wyższą orbitę. 10 grudnia kapsuła z kosmonautami odłączyła się od stacji Salut 6 powróciła na Ziemię lądując w rejonie Dżezkazganu. Pobyt kosmonautów w kosmosie trwał 12 dni 19 godzin i 14 minut[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Sojuz T 3 - nowy wkład astronautyki radzieckiej w rozwój lotów załogowych. „Astronautyka”. 113 (1), s. 1-2, 1981. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich. ISSN 0004-623X. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]